വരാഹപുരാണമ്

തത്ര കാലേന മഹതാ ക്ഷപയന്തീ കലേവരമ് । സ്വശരീരാഗ്നിനാ ദഗ്ധാ തതഃ ശൈലസുതാഽഭവത് ।। ൨൨.

അവിടെ ദീർഘകാലം കടുത്ത തപസ്സ് ചെയ്തു, ശരീരം ക്ഷയിച്ചു. സ്വശരീരത്തിലെ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച അവൾ പിന്നീട് പർവ്വതപുത്രിയായി ജനിച്ചു.

ഉമാ നാമേതി മഹതീ കൃഷ്ണാ ചേത്യഭിധാനതഃ । ലബ്ധ്വാ തു ശോഭനാം മൂര്തിം ഹിമവന്തഗൃഹേ ശുഭാ ।। ൨൨.

അവൾ ഉമാ, കൃഷ്ണാ എന്നിങ്ങനെ മഹത്തായ പേരുകളിൽ പ്രശസ്തയായി. ഹിമവാന്റെ വീട്ടിൽ മനോഹരമായ രൂപം പ്രാപിച്ച്, ശുഭമായി വസിച്ചു.

പുനസ്തപശ്ചകാരോഗ്രം ദേവം സ്മൃത്വാ ത്രിലോചനമ് । അസാവേവ പതിര്മഹ്യമിത്യുക്ത്വാ തപസി സ്ഥിതാ ।। ൨൨.

പിന്നെയും അവൾ തപസ്സ് നടത്തി, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവനെ ഓർത്തു, 'അവൻ മാത്രമാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്' എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് തപസ്സിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

കുര്വന്ത്യാ തത് തപശ്ചോഗ്രം ഹിമവന്തേ മഹാഗിരൌ । കാലേന മഹതാ ദേവസ്തപസാരാധിതസ്തയാ ।। ൨൨.

ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിൽ അവൾ ആ കടുത്ത തപസ്സ് നടത്തുമ്പോൾ, ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ദേവൻ അവളുടെ തപസിൽ പ്രസന്നനായി.

ആജഗാമാശ്രമം തസ്യാ വിപ്രോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരഃ । വൃദ്ധഃ ശിഥിലസര്വാങ്ഗഃ സ്ഖലംശ്ചൈവ പദേ പദേ ।। ൨൨.

മഹേശ്വരൻ ഒരു വയോധികനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി. അവന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, ഓരോ പടിയിലും തളർന്നു നടന്നു.

കൃച്ഛ്രാത് തസ്യാഃ സമീപം തു ആഗത്യ ദ്വിജസത്തമഃ । ബുഭുക്ഷിതോഽസ്മി മേ ദേഹി ഭദ്രേ ഭോജ്യം ദ്വിജസ്യ തു ।। ൨൨.

വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ, ആ മികച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു: 'സുമനസ്സേ, എനിക്ക് വിശക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണനു യോജിച്ച ഭക്ഷണം തരിക.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ഉമാ ശൈലസുതാ ശുഭാ । ഉവാച ബ്രാഹ്മണം ഭോജ്യം ദദ്മി വിപ്ര ഫലാദികമ് । കുരു സ്നാനം ദ്രുതം വിപ്ര ഭുഞ്ജസ്വാന്നം യദൃച്ഛയാ ।। ൨൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശുഭയായ ഉമാ, പർവ്വതപുത്രി, മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ നിനക്ക് പഴവും മറ്റും തരാം. നീ വേഗം കുളിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ളത് കഴിക്കൂ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ വിപ്രസ്തസ്യ പാര്ശ്വേ മഹാനദീമ് । ഗങ്ഗാം ജഗാമ സ്നാനാര്ഥീ സ്നാനം കര്ത്തുമവാതരത് ।। ൨൨.

അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തുള്ള മഹാനദിയായ ഗംഗയിലേക്ക് കുളിക്കാൻ പോയി, വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി.

സ്നാനം തു കുര്വതാ തേന രുദ്രേണ ദ്വിജരൂപിണാ । ഭൂത്വാ മായാമയം ഭീമം മകരം ഭയദര്ശനമ് । ഗ്രാഹിതസ്തു തദാ വിപ്രസ്തേന ദുഷ്ടേന മദ്ഗുനാ ।। ൨൨.

ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ രുദ്രൻ കുളിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ഒരു മായാമയമായ മകരമായി മാറി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആകൃതിയിൽ, സ്വശക്തിയിൽ തന്നെ പിടിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ ധൃതമഥാത്മാനം മകരേണ ബലീയസാ । വൃദ്ധമാത്മാനമന്യം താം ദര്ശയന് വാക്യമബ്രവീത് ।। ൨൨.

ശക്തനായ മകരൻ തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു വയോധികന്റെ രൂപം അവളെ കാണിച്ചു, അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അബ്രഹ്മണ്യം ഗതം കന്യേ ധാവസ്വാനയ മാം രുഷഃ । യാവന്നായാതി വികൃതിം താവന്മാം ത്രാതുമര്ഹസി ।। ൨൨.

'കന്യകേ, ഞാൻ ഇനി ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല; നീ വേഗം ഓടി എന്നെ രക്ഷിക്കണം. കൂടുതൽ ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ രക്ഷിക്കണം.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ചിന്തയാമാസ പാര്വതീ । പിതൃഭാവേന ശൈലേന്ദ്രം ഭര്തൃഭാവേന ശംകരമ് । സ്പൃശാമി തപസാ പൂതാ കഥം വിപ്രം സ്പൃശാമ്യഹമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ, പാർവതി ചിന്തിച്ചു: 'ഹിമവാൻ എന്റെ അച്ഛനാണ്, ശങ്കരൻ ഭർത്താവാണ്; തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധയായ ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണനെ സ്പർശിക്കണം?'

യദ്യേനം നാപകര്ഷാമി മകരേണ ജലേ ധൃതമ് । തദാനീം ബ്രഹ്മവധ്യാ മേ ഭവതീതി ന സംശയഃ ।। ൨൨.

'മകരൻ വെള്ളത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവനെ ഞാൻ പുറത്തെടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം എനിക്ക് വരും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.'

അന്യവ്യതിക്രമേ ധര്മമപനേതും ച ശക്യതേ । ബ്രഹ്മവധ്യാ പുനര്നൈവമേവമുക്തവാ ഗതാ ത്വരമ് ।। ൨൨.

'മറ്റു പാപങ്ങളിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാം, പക്ഷേ ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് അതില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി.

സാ ഗത്വാ ത്വരിതം ഭീരുര്ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ ദ്വിജമ് । ചകര്ഷാന്തര്ജലാത് താവത് സ്വയം ഭൂതപതിര്ഹരഃ ।। ൨൨.

ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി, കൈകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെ പിടിച്ചു, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അപ്പോൾ തന്നെ ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനായ ഹരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു.

യമാരാധ്യ തപശ്ചര്ത്തുമാരബ്ധം ശൈലപുത്രായാ । സ ഏവ ഭഗവാന് രുദ്രസ്തസ്യാഃ പാണൌ വിലമ്ബത ।। ൨൨.

പർവ്വതപുത്രിയായ പാർവതി ഭക്തിപൂർവ്വം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നത്.

തം ദൃഷ്ട്വാ ലജ്ജിതാ ദേവീ പൂര്വത്യാഗമനുസ്മരന് । ന കിംചിദുത്തരം സുഭ്രൂര്വദതി സ്മ സുലജ്ജിതാ ।। ൨൨.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുൻകാലത്തെ ത്യാഗം ഓർത്ത്, ദേവി ലജ്ജിച്ചു. മനോഹരമായ ക眉കളോടെ, അതീവ ലജ്ജയോടെ, അവൾ ഒരു വാക്കും പറയുംവണ്ണം ആയിരുന്നില്ല.

തൂഷ്ണീംഭൂതാം തു താം ദൃഷ്ട്വാ ഗൌരീം രുദ്രോ ഹസന്നിവ । പാണൌ ഗൃഹീത്വാ മാം ഭദ്രേ കഥം ത്യക്തുമിഹാര്ഹസി ।। ൨൨.

ഗൗരി വാക്കൊന്നും പറയാതെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ട രുദ്രൻ, പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "സുന്ദരി, നീ എന്നെ ഇവിടെ വിട്ട് പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?"

മത്പാണിഗ്രഹണം ഭദ്രേ വൃഥാ യദി കരിഷ്യസി । തദാനീം ബ്രഹ്മണഃ പുത്ര്യാമാഹാരാര്ഥം ബ്രവീമ്യഹമ് ।। ൨൨.

"സുന്ദരി, നീ എന്റെ കൈ പിടിക്കുന്നത് വെറുതെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ വിവാഹത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകളോട് സംസാരിക്കും."

ന ഭവേത് പരിഹാസോഽയമുക്താ ദേവീ പരാപരാ । ലജ്ജമാനാ തദാ വാക്യം വദതി സ്മിതപൂര്വകമ് ।। ൨൨.

"ഇതിൽ തമാശയൊന്നും ഉണ്ടാകരുത്," പരമമായ ദേവി പറഞ്ഞു. ലജ്ജയോടെ, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ദേവദേവ ത്രിലോകേശ ത്വദര്ഥോഽയം സമുദ്യമഃ । പ്രാഗ്ജന്മാരാധിതോ ഭര്ത്താ ഭവാന് ദേവോ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൨.

"ദേവദേവാ, മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും നാഥാ, ഈ മുഴുവൻ ശ്രമവും നിന്റെതന്നെയാണ്. മുൻജന്മത്തിൽ ഭർത്താവായി നിന്നെ ഞാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചിരുന്നു, മഹേശ്വരാ."

ഇദാനീം മേ ഭവാന് ദേവഃ പതിര്നാന്യോ ഭവിഷ്യതി । കിന്തു സ്വാമീ പിതാ മഹ്യം ശൈലേന്ദ്രോ മേ വ്രജാമി തമ് । അനുജ്ഞാപ്യ വിധാനേന തതഃ പാണിം ഗൃഹീഷ്യസി ।। ൨൨.

"ഇനി ദേവാ, നീയല്ലാതെ മറ്റാരും എന്റെ ഭർത്താവാവില്ല. എങ്കിലും എന്റെ അച്ഛൻ പർവ്വതരാജാവാണ് എന്റെ രക്ഷകൻ. ഞാൻ ആദ്യം അവനോട് പോകും. അവന്റെ അനുമതിയോടെ, ആചാരപ്രകാരം നീ എന്റെ കൈ പിടിക്കാം."

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദേവീ പിതരം പ്രതി ഭാമിനീ । കൃതാഞ്ജലിപുടാ ഭൂത്വാ ഹിമവന്തമുവാച ഹ ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പ്രകാശമുള്ള ദേവി, കയ്യുകൂപ്പി, തന്റെ അച്ഛനായ ഹിമവന്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.

അതോഽന്യജന്മഭര്ത്താ മേ രുദ്രോ ദക്ഷമഖാന്തകഃ । ഇദാനീം തപസാ സൈവ ധ്യാതോഽഭൂദ് ഗതിഭാവനഃ ।। ൨൨.

"മുൻജന്മത്തിൽ ദക്ഷയാഗം നശിപ്പിച്ച രുദ്രൻ എന്റെ ഭർത്താവായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, തപസ്സിലൂടെ, അവനെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു."

സ ച വിശ്വപതിര്ഭൂത്വാ ബ്രാഹ്മണോ മേ തപോവനമ് । ആഗത്യ ഭോജനാര്ഥായ യാചയാമാസ ശംകരഃ । മയാ സ്നാതും വ്രജസ്വേതി ചോദിതോ ജാഹ്നവീം ഗതഃ ।। ൨൨.

"അവൻ, ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ എന്റെ തപോവനത്തിൽ വന്നു ഭക്ഷണം ചോദിച്ചു. ഞാൻ അവനോട് സ്നാനം ചെയ്യാൻ ജഹ്നവിയിലേക്കു പോകാൻ പറഞ്ഞു."

തത്രാസൌ വൃദ്ധകായേന ദ്വിജരൂപേണ ശംകരഃ । മകരേണ ധൃതസ്തൂര്ണം അബ്രഹഹ്മണ്യമുവാച ഹ ।। ൨൨.

"അവിടെ, വൃദ്ധനായ ബ്രാഹ്മണനായി ശങ്കരൻ ഉടൻ ഒരു മുക്കലാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ബ്രാഹ്മണനു യോജിക്കാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു എന്നോട് അഭിമുഖം നടത്തി."

ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാത് താത മയാ പാണൌ ധൃതസ്തതഃ । ധൃതമാത്രഃ സ്വകം ദേഹം ദര്ശയാമാസ ശംകരഃ ।। ൨൨.

"ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പേടിയിൽ, അച്ഛാ, ഞാൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഉടനെ ശങ്കരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു."

തതോ മാമബ്രവീദ് ദേവഃ പാണിഗ്രഹണമാഗതാമ് । ഭവതീ ദേവി മാ കിംചിദ് വിചാരയ തപോധനേ ।। ൨൨.

"അപ്പോൾ ദേവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'തപസ്സിനാൽ സമ്പന്നയായ ദേവി, നീ ഒരു സംശയവും വേണ്ട.'"

ഏവമുക്താ ത്വഹം തേന ശംകരേണ മഹാത്മനാ । തദനുജ്ഞാപ്യ ദേവേശം ഭവന്തം പ്രഷ്ടുമാഗതാ । ഇദാനീം യത് ക്ഷമം കാര്യം തച്ഛീഘ്രം സംവിധീയതാമ് ।। ൨൨.

"അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ദേവനേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുമതി തേടാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് ഉടൻ നടത്തണം."