വരാഹപുരാണമ്

യഃ പുനഃ സതതം ശൃണ്വന്നൈരന്തര്യേണ ബുദ്ധിമാന്

ആരും നിരന്തരം മനസ്സോടെ ഈ കഥകൾ കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ,

സര്വയജ്ഞേഷു യത്പുണ്യം സര്വദാനേഷു യത്ഫലമ്

എല്ലാ യാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യവും എല്ലാ ദാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഫലവും,

തത്പ്രാപ്നോതി ന സന്ദേഹോ വരാഹവചനം യഥാ

അത് അവൻ നേടും; സംശയമില്ല, ഇത് വരാഹന്റെ വാക്കുപോലെ സത്യമാണ്.

അപുത്രസ്യ ഭവേത്പുത്രഃ സപൌത്രസ്യ സുപൌത്രകഃ 217.

മകനില്ലാത്തവന് മകൻ ജനിക്കും; മുമ്ബേ മരുമകനുള്ളവന് വലിയ മരുമകൻ ജനിക്കും.

തസ്യ നാരായണോ ദേവഃ സന്തുഷ്ടഃ സ്യാദ്ധി സര്വദാ

അവനു നാരായണൻ ദൈവം എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടനാകും.

ശ്രുത്വാ തു പൂജയേച്ഛാസ്ത്രം യഥാ വിഷ്ണും സനാതനമ്

കേട്ടശേഷം, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ ഈ ശാസ്ത്രത്തെയും ആരാധിക്കണം.

യഥാശക്തി നൃപോ ഗ്രാമൈഃ പൂജയേച്ച വസുന്ധരേ

രാജാവ് തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഗ്രാമങ്ങൾ നൽകി ഭൂമിയെ ആരാധിക്കണം.

സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ വിഷ്ണുസായുജ്യമാപ്നുയാത്

എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, അവൻ വിഷ്ണുവിൽ ഐക്യം നേടും.

അഥ പുരാണപഠനാദിവിഷയാനുക്രമണികാധ്യായഃ വീരേശ്വരേണ സഹ മാധവഭദ്രനാമ്നാ കാശ്യാം വരാഹകഥിതം ലിഖിതം പുരാണമ്

ഇപ്പോൾ, പുരാണം വായിക്കുന്നതും മറ്റു വിഷയങ്ങളും ക്രമമായി പറയുന്ന അധ്യായം: കാശിയിൽ വീരേശ്വരനോടൊപ്പം മാധവഭദ്രൻ എന്ന പേരിൽ വരാഹൻ പറഞ്ഞ പുരാണം എഴുതപ്പെട്ടു.

വരാഹസ്യ പുരാണസ്യ വൃത്താന്താന്പ്രബ്രവീമ്യഹമ്

വരാഹപുരാണത്തിലെ കഥകൾ ഞാൻ പറയാം.

ആദിസൃഷ്ടിസ്തതഃ പ്രോക്താ ചരിതം ദുര്ജനസ്യ ച

ആദിയിൽ സൃഷ്ടി വിവരിക്കുകയും, ദുഷ്ടരുടെ പ്രവർത്തികളും പറയപ്പെട്ടു.

ആദിവൃത്താന്തകഥനേ സരമാഖ്യാനമേവ ച

ആദ്യ സംഭവങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ശരമയുടെ കഥയും ഉൾപ്പെടുന്നു.

അശ്വിനോരപി ചോത്പത്തി ഗൌര്യുത്പത്തിസ്തഥൈവ ച

അശ്വിനികളുടെ ഉത്ഭവവും, അതുപോലെ ഗൗരിയുടെ ഉത്ഭവവും പറയപ്പെട്ടു.

സ്കന്ദോത്പത്തിശ്ച ഭാനോശ്ച ഉത്പത്തിഃ സമുദാഹൃതാ

സ്കന്ദന്റെ ജനനവും ഭാനുവിന്റെ ജനനവും വിശദമായി പറഞ്ഞു.

ധനദസ്യ തഥോത്പത്തിഃ പരാപരവിനിര്ണയഃ

ധനദന്റെ ഉത്ഭവവും, ഉത്തമതാദികം തിരിച്ചറിയുന്നതും വിശദീകരിച്ചു.

സോമോത്പത്തിരഹസ്യം ച ക്ഷിതേശ്ചാപി സമാസതഃ

സോമയുടെ ഉത്ഭവത്തിന്റെ രഹസ്യവും ഭൂമിയുടെ ഉത്ഭവം സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിക്കുന്നു.

തതഃ സത്യതപോപാഖ്യാ മത്സ്യദ്വാദശികാ തഥാ

അതിനുശേഷം സത്യതപന്റെ കഥയും, അതുപോലെ മത്സ്യന്റെ പന്ത്രണ്ടു വ്രതവും പറയുന്നു.

നൃസിംഹദ്വാദശീ ചാപി വാമനദ്വാദശീ തഥാ 218.

നരസിംഹന്റെ പന്ത്രണ്ടു വ്രതവും വാമനന്റെ പന്ത്രണ്ടു വ്രതവും പറയുന്നു.

കൃഷ്ണദ്വാദശികാ ചാപി ബുദ്ധദ്വാദശികാ തഥാ

കൃഷ്ണന്റെ പന്ത്രണ്ടു വ്രതവും ബുദ്ധന്റെ പന്ത്രണ്ടു വ്രതവും പറയുന്നു.

തതോ വ്രതം ധരണ്യാശ്ച ഗീതാഗസ്ത്യസ്യ ചോത്തമാ

അതിനുശേഷം ഭൂമിയുടെ വ്രതവും, അഗസ്ത്യന്റെ ഉത്തമ വ്രതവും ഗീതയായി പറയുന്നു.

ശുഭവ്രതം ധന്യവ്രതം കാന്തിവ്രതമതഃ സ്മൃതമ്

ശുഭവ്രതം, ധന്യവ്രതം, അതുപോലെ കാന്തിവ്രതം എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ശാന്തിവ്രതം കാമവ്രതമാരോഗ്യവ്രതമേവ ച

ശാന്തിവ്രതം, കാമവ്രതം, ആരോഗ്യവ്രതം ഇവയും പറയുന്നു.

പുരാണസ്തവനം ചൈവ നാരായണേശ്വരേണ ച

പുരാതനന്റെ സ്തുതിയും നാരായണേശ്വരന്റെ സ്തുതിയും പറയുന്നു.

തതോ ഭുവനകോശസ്യ വര്ണനം സമുദാഹൃതമ്

അതിനുശേഷം ഭൂവനകോശത്തിന്റെ വിവരണം പറയുന്നു.

ഭാരതാദിസമുദ്ദേശഃ സൃഷ്ടിസമ്ഭാഗ ഏവ ച

ഭാരതാദി ദേശങ്ങളുടെ വിവരവും സൃഷ്ടിയുടെ വിഭജനവും പറയുന്നു.

ശക്തിമാഹാത്മ്യകഥനം മഹിഷാസുരഘാതനമ്

ശക്തിയുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുകയും മഹിഷാസുരന്റെ വധവും പറയുന്നു.

ശ്വേതോപാഖ്യാനമത്രോക്തം തിലധേനുവിധിസ്തതഃ

ഇവിടെ ശ്വേതയുടെ കഥ പറയുന്നു, പിന്നെ തിലധേനുവിന്റെ വിധിയും പറയുന്നു.

തതശ്ച ശര്ക്കരാധേനോര്മധുധേനോസ്തതഃ പരമ് 218.

അതിനുശേഷം ശർക്കരാധേനുവും, അതിന് ശേഷം മധുധേനുവും ക്രമത്തിൽ പറയുന്നു.

ധാന്യധേനുശ്ച ഭഗവച്ഛാസ്ത്രലക്ഷണമേവ ച

പിന്നീട് ധാന്യധേനുവും, ഭഗവദ്ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ലക്ഷണവും പറയുന്നു.