വരാഹപുരാണമ്

ധ്രുവം പാശുപതിര്ദേവ ത്വം ലോകേ ഖ്യാതിമേസ്യതി । അയം ച ദേവസ്ത്വന്നാമ്നാ ലോകേ ഖ്യാതിം ഗമിഷ്യതി । ആരാധ്യശ്ച സമസ്താനാം ദേവാദീനാം ഗമിഷ്യസി ।। ൨൧.

ദൈവമേ, മൃഗങ്ങളുടെ നാഥൻ എന്ന പേര് ലോകത്ത് പ്രശസ്തമാകും; ഈ ദേവനും നിന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടും; നീ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ആരാധ്യനാകും.

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ബ്രഹ്മാ ദക്ഷം പ്രോവാച ബുദ്ധിമാന് । ഗൌരീം പ്രയച്ഛ രുദ്രായ പൂര്വമേവോപപാദിതാമ് ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ബുദ്ധിമാനായ ബ്രഹ്മാവ് ദക്ഷനോടു പറഞ്ഞു: മുമ്പ് ഒരുക്കിയ ഗൗരിയെ രുദ്രനു നൽകുക.

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദക്ഷസ്താം കന്യാം ബ്രഹ്മസന്നിധൌ । ദദൌ രുദ്രായ മഹതേ ഗൌരീം പരമശോഭനാമ് ।। ൨൧.

അപ്പോൾ ദക്ഷൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ അത്യന്തം മനോഹരിയായ ആ കന്യകയായ ഗൗരിയെ മഹത്തായ രുദ്രനു നൽകി.

സ താം ജഗ്രാഹ വിധിവദ് രുദ്രഃ പരമശോഭനാമ് । ദക്ഷസ്യ ച പ്രിയം കുര്വന് ബഹുമാനപുരഃസരമ് ।। ൨൧.

രുദ്രൻ, ദക്ഷന്റെ ഇഷ്ടം മാനിച്ച്, യുക്തമായ രീതിയിൽ അത്യന്തം മാന്യമായി ആ മനോഹരിയായവളെ സ്വീകരിച്ചു.

ഗൃഹീതായാം തു കന്യായാം ദാക്ഷായണ്യാം പിതാമഹഃ । ദദൌ രുദ്രസ്യ നിലയം കൈലാസം സുരസന്നിധൌ ।। ൨൧.

ദക്ഷന്റെ മകൾയായ ഗൗരി രുദ്രൻ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരുടെ സാന്നിധിയിൽ രുദ്രനു താമസസ്ഥലമായി കൈലാസം നൽകി.

രുദ്രോഽപി പ്രയയൌ ഭൂതൈഃ സമം കൈലാസപര്വതമ് । ദേവാശ്ചാപി യഥാസ്ഥാനം സ്വം സ്വം ജഗ്മുര്മുദാന്വിതാഃ । ബ്രഹ്മാഽപി ദക്ഷസഹിതഃ പ്രാജാപത്യം പുരം യയൌ ।। ൨൧.

രുദ്രൻ തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കൈലാസപർവതത്തിലേക്കു പോയി; ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ താന്താം സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി; ബ്രഹ്മാവും ദക്ഷനോടൊപ്പം പ്രജാപതികളുടെ നഗരത്തിലേക്കു പോയി.

മഹാതപാ ഉവാച । തസ്മിന് നിവസതസ്തസ്യ രുദ്രസ്യ പരമേഷ്ഠിനഃ । ചുകോപ ഗൌരീ ദേവസ്യ പിതുര്വൈരമനുസ്മരന് ।। ൨൨.

മഹാതപാസ് പറഞ്ഞു: പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ അവിടെ വസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഗൗരി തന്റെ പിതാവിന്റെ ദ്വേഷം ഓർത്ത് ദേവനോടു കോപിച്ചു.

ചിന്തയാമാസ ദക്ഷസ്യ അനേനാപകൃതം പുരാ । യജ്ഞോ വിധ്വംസിതോ യസ്മാത് തസ്മാച്ചാന്യാം തനൂമഹമ് ।। ൨൨.

അവൾ ചിന്തിച്ചു: ദക്ഷൻ എനിക്ക് മുമ്പ് ചെയ്ത അപമാനം ഓർക്കുമ്പോൾ, അവൻ യാഗം നശിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇനി വേറൊരു ശരീരം എടുക്കും.

ആരാധ്യ തപസാ തസ്യ ഗൃഹേ ഭൂത്വാ വ്രജാമ്യഹമ് । കഥം ഗച്ഛാമി പിതരം ദക്ഷം ക്ഷപിതബാന്ധവമ് ।। ൨൨.

തപസ്സ് ചെയ്ത് അവന്റെ വീട്ടിൽ ജനിക്കാമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ, കുടുംബം നശിച്ച ദക്ഷനെ എങ്ങനെ ഞാൻ കാണാൻ പോകും?

ഭവപത്നീ ച ദുഹിതാ ഏവം സംചിന്ത്യ സുന്ദരീ । ജഗാമ തപസേ ശൈലം ഹിമവന്തം മഹാഗിരിമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ഭവന്റെ മനോഹരിയായ മകളായ അവൾ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ മഹത്തായ ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര കാലേന മഹതാ ക്ഷപയന്തീ കലേവരമ് । സ്വശരീരാഗ്നിനാ ദഗ്ധാ തതഃ ശൈലസുതാഽഭവത് ।। ൨൨.

അവിടെ ദീർഘകാലം കടുത്ത തപസ്സ് ചെയ്തു, ശരീരം ക്ഷയിച്ചു. സ്വശരീരത്തിലെ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച അവൾ പിന്നീട് പർവ്വതപുത്രിയായി ജനിച്ചു.

ഉമാ നാമേതി മഹതീ കൃഷ്ണാ ചേത്യഭിധാനതഃ । ലബ്ധ്വാ തു ശോഭനാം മൂര്തിം ഹിമവന്തഗൃഹേ ശുഭാ ।। ൨൨.

അവൾ ഉമാ, കൃഷ്ണാ എന്നിങ്ങനെ മഹത്തായ പേരുകളിൽ പ്രശസ്തയായി. ഹിമവാന്റെ വീട്ടിൽ മനോഹരമായ രൂപം പ്രാപിച്ച്, ശുഭമായി വസിച്ചു.

പുനസ്തപശ്ചകാരോഗ്രം ദേവം സ്മൃത്വാ ത്രിലോചനമ് । അസാവേവ പതിര്മഹ്യമിത്യുക്ത്വാ തപസി സ്ഥിതാ ।। ൨൨.

പിന്നെയും അവൾ തപസ്സ് നടത്തി, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവനെ ഓർത്തു, 'അവൻ മാത്രമാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്' എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് തപസ്സിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

കുര്വന്ത്യാ തത് തപശ്ചോഗ്രം ഹിമവന്തേ മഹാഗിരൌ । കാലേന മഹതാ ദേവസ്തപസാരാധിതസ്തയാ ।। ൨൨.

ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിൽ അവൾ ആ കടുത്ത തപസ്സ് നടത്തുമ്പോൾ, ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ദേവൻ അവളുടെ തപസിൽ പ്രസന്നനായി.

ആജഗാമാശ്രമം തസ്യാ വിപ്രോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരഃ । വൃദ്ധഃ ശിഥിലസര്വാങ്ഗഃ സ്ഖലംശ്ചൈവ പദേ പദേ ।। ൨൨.

മഹേശ്വരൻ ഒരു വയോധികനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി. അവന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, ഓരോ പടിയിലും തളർന്നു നടന്നു.

കൃച്ഛ്രാത് തസ്യാഃ സമീപം തു ആഗത്യ ദ്വിജസത്തമഃ । ബുഭുക്ഷിതോഽസ്മി മേ ദേഹി ഭദ്രേ ഭോജ്യം ദ്വിജസ്യ തു ।। ൨൨.

വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ, ആ മികച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു: 'സുമനസ്സേ, എനിക്ക് വിശക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണനു യോജിച്ച ഭക്ഷണം തരിക.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ഉമാ ശൈലസുതാ ശുഭാ । ഉവാച ബ്രാഹ്മണം ഭോജ്യം ദദ്മി വിപ്ര ഫലാദികമ് । കുരു സ്നാനം ദ്രുതം വിപ്ര ഭുഞ്ജസ്വാന്നം യദൃച്ഛയാ ।। ൨൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശുഭയായ ഉമാ, പർവ്വതപുത്രി, മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ നിനക്ക് പഴവും മറ്റും തരാം. നീ വേഗം കുളിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ളത് കഴിക്കൂ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ വിപ്രസ്തസ്യ പാര്ശ്വേ മഹാനദീമ് । ഗങ്ഗാം ജഗാമ സ്നാനാര്ഥീ സ്നാനം കര്ത്തുമവാതരത് ।। ൨൨.

അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തുള്ള മഹാനദിയായ ഗംഗയിലേക്ക് കുളിക്കാൻ പോയി, വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി.

സ്നാനം തു കുര്വതാ തേന രുദ്രേണ ദ്വിജരൂപിണാ । ഭൂത്വാ മായാമയം ഭീമം മകരം ഭയദര്ശനമ് । ഗ്രാഹിതസ്തു തദാ വിപ്രസ്തേന ദുഷ്ടേന മദ്ഗുനാ ।। ൨൨.

ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ രുദ്രൻ കുളിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ഒരു മായാമയമായ മകരമായി മാറി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആകൃതിയിൽ, സ്വശക്തിയിൽ തന്നെ പിടിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ ധൃതമഥാത്മാനം മകരേണ ബലീയസാ । വൃദ്ധമാത്മാനമന്യം താം ദര്ശയന് വാക്യമബ്രവീത് ।। ൨൨.

ശക്തനായ മകരൻ തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു വയോധികന്റെ രൂപം അവളെ കാണിച്ചു, അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അബ്രഹ്മണ്യം ഗതം കന്യേ ധാവസ്വാനയ മാം രുഷഃ । യാവന്നായാതി വികൃതിം താവന്മാം ത്രാതുമര്ഹസി ।। ൨൨.

'കന്യകേ, ഞാൻ ഇനി ബ്രാഹ്മണൻ അല്ല; നീ വേഗം ഓടി എന്നെ രക്ഷിക്കണം. കൂടുതൽ ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ രക്ഷിക്കണം.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ചിന്തയാമാസ പാര്വതീ । പിതൃഭാവേന ശൈലേന്ദ്രം ഭര്തൃഭാവേന ശംകരമ് । സ്പൃശാമി തപസാ പൂതാ കഥം വിപ്രം സ്പൃശാമ്യഹമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ, പാർവതി ചിന്തിച്ചു: 'ഹിമവാൻ എന്റെ അച്ഛനാണ്, ശങ്കരൻ ഭർത്താവാണ്; തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധയായ ഞാൻ എങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണനെ സ്പർശിക്കണം?'

യദ്യേനം നാപകര്ഷാമി മകരേണ ജലേ ധൃതമ് । തദാനീം ബ്രഹ്മവധ്യാ മേ ഭവതീതി ന സംശയഃ ।। ൨൨.

'മകരൻ വെള്ളത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവനെ ഞാൻ പുറത്തെടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം എനിക്ക് വരും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.'

അന്യവ്യതിക്രമേ ധര്മമപനേതും ച ശക്യതേ । ബ്രഹ്മവധ്യാ പുനര്നൈവമേവമുക്തവാ ഗതാ ത്വരമ് ।। ൨൨.

'മറ്റു പാപങ്ങളിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാം, പക്ഷേ ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് അതില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി.

സാ ഗത്വാ ത്വരിതം ഭീരുര്ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ ദ്വിജമ് । ചകര്ഷാന്തര്ജലാത് താവത് സ്വയം ഭൂതപതിര്ഹരഃ ।। ൨൨.

ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി, കൈകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെ പിടിച്ചു, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അപ്പോൾ തന്നെ ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനായ ഹരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു.

യമാരാധ്യ തപശ്ചര്ത്തുമാരബ്ധം ശൈലപുത്രായാ । സ ഏവ ഭഗവാന് രുദ്രസ്തസ്യാഃ പാണൌ വിലമ്ബത ।। ൨൨.

പർവ്വതപുത്രിയായ പാർവതി ഭക്തിപൂർവ്വം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നത്.

തം ദൃഷ്ട്വാ ലജ്ജിതാ ദേവീ പൂര്വത്യാഗമനുസ്മരന് । ന കിംചിദുത്തരം സുഭ്രൂര്വദതി സ്മ സുലജ്ജിതാ ।। ൨൨.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മുൻകാലത്തെ ത്യാഗം ഓർത്ത്, ദേവി ലജ്ജിച്ചു. മനോഹരമായ ക眉കളോടെ, അതീവ ലജ്ജയോടെ, അവൾ ഒരു വാക്കും പറയുംവണ്ണം ആയിരുന്നില്ല.

തൂഷ്ണീംഭൂതാം തു താം ദൃഷ്ട്വാ ഗൌരീം രുദ്രോ ഹസന്നിവ । പാണൌ ഗൃഹീത്വാ മാം ഭദ്രേ കഥം ത്യക്തുമിഹാര്ഹസി ।। ൨൨.

ഗൗരി വാക്കൊന്നും പറയാതെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ട രുദ്രൻ, പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "സുന്ദരി, നീ എന്നെ ഇവിടെ വിട്ട് പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?"

മത്പാണിഗ്രഹണം ഭദ്രേ വൃഥാ യദി കരിഷ്യസി । തദാനീം ബ്രഹ്മണഃ പുത്ര്യാമാഹാരാര്ഥം ബ്രവീമ്യഹമ് ।। ൨൨.

"സുന്ദരി, നീ എന്റെ കൈ പിടിക്കുന്നത് വെറുതെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ വിവാഹത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകളോട് സംസാരിക്കും."