വരാഹപുരാണമ്

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृत्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः।। १.

सूत उवाच। यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा। उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ।। १.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: പുരാതനകാലത്ത്, വിഷ്ണു വരാഹരൂപം ധരിച്ച് ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, ഭക്തിയോടെ ഭൂമി പരമേശ്വരനോട് ചോദിച്ചു.

धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव।। १.

ഭൂമി പറഞ്ഞു: ഓരോ കല്പത്തിലും എന്നെ രക്ഷിക്കുന്നത് നീയേകാണ്, പ്രഭോ. എങ്കിലും, നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപവും ആദിയും എനിക്ക് അറിയില്ല, കേശവ.

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि ।। १.

വേദങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ നീ മീനരൂപം സ്വീകരിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ കടന്നു, അവയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന് ബ്രഹ്മാവിന് നൽകിയിരിക്കുന്നു.

अन्यत् सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने। धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ।। १.

മറ്റൊരു പ്രാവശ്യം, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സമുദ്രം മഥിക്കുമ്പോൾ, മധുസൂദനാ, നീ കച്ചുവയാകി മന്ദരപർവതത്തെ താങ്ങിയിരുന്നു.

पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात्।। १.

പിന്നീട്, വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച്, മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്ന എന്നെ ഭഗവാൻ ഒരു ദന്തംകൊണ്ട് ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു.

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः। आबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ।। १.

മറ്റൊരു പ്രാവശ്യം, ഹിരണ്യകശിപു വരദാനത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ഭൂമിയെ പീഡിപ്പിച്ചപ്പോൾ, നീ അവനെ സംഹരിച്ചു; ബലിയെ വാമനരൂപത്തിൽ നീ ബന്ധിച്ചു.

पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ।। १.

പുനഃപുനർ, ജാമദഗ്ന്യനായ രാമരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഭൂമിയെ നീ ക്ഷത്രിയരില്ലാത്തതാക്കി, പ്രഭോ.

पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ।। १.

പിന്നീട്, രാവണൻ എന്ന റാക്ഷസൻ നിന്റെ ക്ഷത്രിയശക്തിയാൽ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും, ദേവാ, നിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല.

उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पाल्यते चापि केन च ।। १.

എന്നെ ഉയർത്തിയശേഷം, നീ സൃഷ്ടിയെ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു? ആരാണ് അതിനെ നിലനിർത്തുന്നത്, സംരക്ഷിക്കുന്നത്, എങ്ങനെ?

केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ।। १.

ദേവാ, നീ എങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ പുനഃപുനർ ജനിക്കുന്നു? സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം എങ്ങനെ? അവസാനമെത്തുന്നത് എങ്ങനെ?

कथं युगस्य गणना संख्याऽस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वाऽवस्था महेश्वर ।। १.

യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണവും, ഓരോ ചതുർയുഗത്തിനുള്ളിലെ കണക്കും എങ്ങനെ? അവയിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്തൊക്കെ? ഓരോ യുഗത്തിലും അവസ്ഥ എന്താണ്, മഹേശ്വരാ?

यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ।। १.

യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തിയവർ ആരൊക്കെയാണ്? പരമോന്നത വിജയം നേടിയ രാജാക്കന്മാർ ആരൊക്കെയാണ്? ദയവായി ഇതെല്ലാം സംക്ഷിപ്തമായി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരണമേ.

इत्युक्तः क्रोडरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह १.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വരാഹരൂപം ധരിച്ച പരമേശ്വരൻ ചിരിച്ചു; ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ വയറ്റിൽ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനെ ഭൂമി കണ്ടു.

सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोका- नन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ।। १.

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളും ഏഴു ലോകങ്ങളും അവിടത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നതും അവൾ കണ്ടു; ഇതെല്ലാം കണ്ട ഭൂമി മുഴുവൻ ശരീരവും വിറച്ചു.

उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ।। १.

മഹാത്മാവ് വായ തുറന്നപ്പോൾ, പൂർണമായും ശുദ്ധമായ അവളുടെ ദേഹത്താൽ ഭൂമി അവനെ കണ്ടു; അതിനുശേഷം, നാലു കൈകളോടെ സ്വരൂപത്തിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അവനെ അവൾ കണ്ടു.

शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम्। कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ।। १.

ശേഷനാഗന്റെ പന്തലിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദേവനായ ജനാർദ്ദനനെ, അവന്റെ നാഭിയിൽ വിരിഞ്ഞ കമലത്തിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന നാലുമുഖനെ കണ്ടു, ഭക്തിയോടെ കൈകൾ കൂട്ടി ഭൂദേവി സ്തുതി അർപ്പിച്ചു.

धरण्युवाच। नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे। नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ।। १.

ഭൂദേവി പറഞ്ഞു: കമലപത്രംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന പരമാത്മാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

शेषपर्यङ्कशपने धृतवक्षस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ।। १.

ശേഷനാഗന്റെ പന്തലിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പ്രഭുവേ, നിനക്ക് വന്ദനം; മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्कमलासनजन्मने ।। १.

ശാരംഗം, വാൾ, ചക്രം എന്നിവ കൈവശം വയ്ക്കുന്നവനേ, ജനനമരണങ്ങളില്ലാത്തവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മഹത്തായ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नाऽस्मि त्राहि नारीमनागसम् ।। १.

പവഴംപോലുള്ള ചുവന്ന അധരവും ഇളം ഇലയുപമമായ കൈകളും ഉള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, ദയവായി സ്ത്രീകളുടെയും പാമ്പുകളുടെയും കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.

पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन। दृष्ट्वा भीताऽस्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम्। इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात्।। १.

ജനാർദ്ദനാ, പൂർണ്ണമായ നീലഞ്ജന നിറമുള്ള നിന്റെ വരാഹരൂപം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഭയപ്പെട്ടു; നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മഹാഭയത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, കൃപ കാണിക്കണമേ.

केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ।। १.

കേശവൻ എന്റെ കാലുകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, നാരായണൻ എന്റെ കാലിടുക്ക് കാത്തിരിക്കട്ടെ, മാധവൻ എന്റെ അര കാത്തിരിക്കട്ടെ, ഗോവിന്ദൻ എന്റെ രഹസ്യഭാഗം കാത്തിരിക്കട്ടെ.

नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ।। १.

വിഷ്ണു എന്റെ നാഭി കാത്തിരിക്കട്ടെ, മധുസൂദനൻ എന്റെ വയറ് കാത്തിരിക്കട്ടെ, ത്രിവിക്രമൻ എന്റെ തൊണ്ടകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, വാമനൻ എന്റെ ഹൃദയം കാത്തിരിക്കട്ടെ.

श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ।। १.

ശ്രീധരൻ എന്റെ കഴുത്ത് കാത്തിരിക്കട്ടെ, ഹൃഷീകേശൻ എന്റെ വായ് കാത്തിരിക്കട്ടെ, പദ്മനാഭൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, ദാമോദരൻ എന്റെ തല കാത്തിരിക്കട്ടെ.

एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ।। १.

ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള ന്യാസം ഭൂദേവി ആ സമയത്ത് ചെയ്തു; 'ഭഗവൻ വിഷ്ണുവേ, നിനക്ക് വന്ദനം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ മൗനമായി.

सूत उवाच । ततस्तुष्टो हरिर्भक्त्या धरण्यात्मशरीरगाम् । मायां प्रकाश्य तेनैव स्थितो वाराहमूर्त्तिना ।। २.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഭൂദേവിയുടെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ച ഹരി തന്റെ മായയെ പ്രകടിപ്പിച്ചു, അതേ വരാഹരൂപത്തിൽ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

जगाद किं ते सुश्रोणि प्रश्नमेनं सुदुर्लभम् । कथयामि पुराणस्य विषयं सर्वशास्त्रतः ।। २.

അവൻ പറഞ്ഞു: മനോഹരമായ കമരങ്ങൾ ഉള്ളവളേ, നിന്റെ ചോദ്യം എന്താണ്? ഈ ചോദ്യം വളരെ അപൂർവ്വമാണ്; എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള പുരാണത്തിന്റെ വിഷയം ഞാൻ പറയാം.