വരാഹപുരാണമ്

നന്ദികേശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഞാൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും നിങ്ങളുടെ സേവനത്തിനായി സന്നദ്ധനാണെന്ന് ഭക്തിപൂർവ്വം അറിയിച്ചു. "എനിക്ക് ആജ്ഞാപിക്കുക, ദൈവങ്ങൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായോ, ഞാൻ നിർബന്ധിതനാണ്," എന്നുമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ശക്രൻ മഹർഷിയെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: "മഹാബലശാലിയായ ദേവതകളുടെ അഗ്രഗണ്യനായ, അചഞ്ചലനും ഉഗ്രനുമായ, ശുഭസ്വരൂപനായ ശർവനെ നാം എല്ലാവരും കാണണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മഹർഷേ, ആ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് ഉടൻ ഞങ്ങളോട് പറയൂ." അപ്പോൾ ഞാൻ, പശുപതിയെ ഓർത്ത്, ശക്രനോട് പറഞ്ഞു: "ദേവേന്ദ്രാ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അധിപതിയായ നിനക്ക് സത്യമായതും യഥാർത്ഥമായതും ഞാൻ പറയാം." മഞ്ജുവടപർവതത്തിൽ ഞാൻ അവിടുത്തെ അചഞ്ചലനായ ഭഗവാന്റെ പൂജ ചെയ്തു. അതിനാൽ സന്തോഷിച്ച അദ്ദേഹം അവിടുനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം എവിടേക്ക് പോയെന്നു അറിയാൻ എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ദൈവാധിപതിയായ ഇന്ദ്രാ, നാം ഭഗവാനെ ഉത്സാഹത്തോടെ അന്വേഷിക്കാം. ഇങ്ങനെ 'നന്ദികേശ്വരൻ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഗോകർണേശ്വരനും ജലേശ്വരനും ഉള്ള മഹത്വത്തിന്റെ കഥയുടെ തുടക്കം: അന്ന് ശക്രനും ദേവതകളുടെ സർവ്വസമൂഹവും അവിടെ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നു. അവർ വലിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ആ ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനായി അവർ സ്വർഗ്ഗം, ബ്രഹ്മലോകം, നാഗലോകം എന്നിവിടങ്ങളിൽ എല്ലാം തിരഞ്ഞു. അതിനുശേഷവും, അവർ അതേ സ്ഥലം വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ ക്ഷീണിച്ചും അതിയായി വിഷമിച്ചുമാണ്. ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനായി അവർ മലകളും കാടുകളും അന്വേഷിച്ചു. വിശാലമായ വനപ്രദേശങ്ങളിലും സൗഖ്യമായോദ്യാനങ്ങളിലും അവർ തിരഞ്ഞു. എവിടെയും ശംഭുവിന്‍റെ സൂചന പോലും ദേവതകൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല. ശിവനെ അവിടത്ത് കാണാനായില്ല, അതുകൊണ്ട് അവരുടെ മനസ്സിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. അമരന്മാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് എനിക്കാണ് ആശ്രയം തേടിയത്. "ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു മാർഗ്ഗം മാത്രം കാണാനാവുന്നു: വൈരത്തിന്റെ ആലങ്കാരികതയോടെ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക," എന്നാണു ഞാൻ പറഞ്ഞു. "ഭൂമിയിലെ ശ്ലേഷ്മാതകവനം ഒഴികെ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് ലോകവും പൂർണ്ണമായും തിരഞ്ഞു. അതിനാൽ, ദേവന്മാരുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നാം ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോവാം." അപ്പോൾ തന്നെ അവർ അതിവേഗം പറക്കുന്ന ആകാശയാനങ്ങളിൽ ആ പ്രദേശത്ത് എത്തി. അവിടെ ദേവതകൾക്ക് അനേകം ആഹ്ലാദകരവും ശുദ്ധവുമായ സ്ഥലങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു. അശ്രമങ്ങളുടെ വനപ്രദേശങ്ങളിലും മലകളുടെ ഗുഹകളിലും അവർ തിരഞ്ഞു. ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ദേവതകൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു. മലകളുടെ ഗഹ്വരങ്ങളിലും മരങ്ങളുടെ കാട്ടുകളിലുമാണ് അവർ പ്രവേശിച്ചത്. ഒരു കാട്ടിൽ കടന്നപ്പോൾ ദേവതകൾ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങി. മലനദിയുടെ മണൽക്കരയിൽ, ഹംസ, മല്ലിക, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മണൽ മുത്തുപൊടി പോലെ തിളങ്ങി. അവിടെ എന്നെ കണ്ട ദേവതകൾ എല്ലാ ജ്ഞാനത്തോടും കൂടെ എന്നെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു. അൽപസമയം ധ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ കണ്ടു. അതിനുശേഷം, ആ ഉയർന്ന ശിഖരത്തിലേക്ക് ദേവതകളുടെ അധിപന്മാർ കയറി. അവിടുത്തെ മൃഗസംഹാരത്തിലെ ഇടയിൽ, അവരുടെ രക്ഷകനെന്നപോലെ നിലകൊണ്ട അവനെ അവർ കണ്ടു. അവൻ മനോഹരമായ മുഖവും കണ്ണുകളും പല്ലുകളും, പിന്നിൽ വെള്ള പാടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബിംബഫലത്തിനെപ്പോലെയുള്ള തൊണ്ടയും, താമ്രവർണ്ണമായ നാവും വായും, ദന്തമുലകളെപ്പോലെയുള്ള അലങ്കാരങ്ങളുമാണ് അവനിൽ. അവനെ കണ്ട ഉടൻ, ദേവതകൾ ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ആശാനായ വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രൻ ആദ്യമായി കൊമ്പിന്റെ അഗ്രം പിടിച്ചു. മഹാത്മാവായ കേശവനും ആ കൊമ്പിന്റെ അടിത്തളത്തിൽ പിടിച്ചു. കൊമ്പിന്റെ അഗ്രം ശക്രന്റെ കൈയിൽ, നടുവ് എന്റെ കൈയിൽ. ഇങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മൂവരും ആ മൃഗാധിപതിയുടെ കൊമ്പ് പിടിച്ചു. അങ്ങനെ, ആ കൊമ്പ് ഞങ്ങൾ മൂവരും പിടിച്ചതിനാൽ, ഞങ്ങളുടെ കരംകൊണ്ട് അവൻ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു.