വരാഹപുരാണമ്

അവിടെയായിരുന്നു, അനുഗ്രഹീതനായ ഭഗവാൻ, സ്താണു എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഹാദേവൻ, അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ദാതാവായ ദൈവം, തന്റെ ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവനും, ദീപ്തിമയനായവനും, പർവതരാജകുമാരിയായ പാർവതിയോടൊപ്പം തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നവനും. ആ ജനനമില്ലാത്തവനെയും നശ്വരതയില്ലാത്തവനെയും ദേവതകൾ വഹിക്കുന്ന ദിവ്യവാഹനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ എല്ലാവരും സമീപിച്ചു. മറ്റൊരു ദേവസംഘവും അവനു സേവനത്തിനായി അവിടെയെത്തി. ശർവ്വനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ആസക്തനായ ഒരാൾ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. കൈകൾ ഉയർത്തി, യാതൊരു ആശ്രയവുമില്ലാതെ, വെള്ളം, വായു, അഗ്‌നി എന്നിവയിൽ ആശ്രയിച്ച്, ആ സന്യാസി നിത്യവും യഥാസമയം ജപങ്ങളും പുഷ്പാർപ്പണവും നടത്തി. പ്രതിജ്ഞയിൽ ഉറച്ചു, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ തപസ്സിൽ മുഴുകി. ഈ കഠിനവ്രതത്തിൽ അവൻ ദേഹസൗഷ്ടവം നഷ്ടപ്പെട്ടു, നിറം കരിമയമായി. അപ്പോൾ ശങ്കരൻ തൃപ്തനായി. ശിവൻ പ്രസാദിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ രൂപം കാണുക, ഇത് സാധാരണയായി കാണാനാവാത്തതാണ്, കുട്ടിയേ; ഞാൻ നിനക്കു പ്രസാദിച്ചിട്ടുണ്ട്, മഹർഷേ." അദ്ഭുതമായ ആ രൂപം ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവയും, ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, ഊർജ്ജം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. ജടാമുടി ചേർത്തിരിക്കുകയും, ചന്ദ്രനെ കിരീടംപോലെ അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അത്ഭുതകരമായ ആ രൂപം ഏകദേശം ഒരു വിരൽവീതിയോളം വലിപ്പം, നൂറു തലകളും നൂറു വയറുകളും ഉള്ളതായിരുന്നു. ഏറ്റവും ചെറുതിലും ചെറുതും, ഏറ്റവും വലുതിലും വലുതുമായിരുന്നു. മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ സന്യാസിയുടെ രോമങ്ങൾ കൂർത്തു നിൽക്കുകയും, അത്യന്തം ആനന്ദത്തോടെ നിറയുകയും ചെയ്തു. കൈകൾ ചേർത്ത്, തലകൂവിച്ച്, അവൻ ശാശ്വതബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു. ലോകസംരക്ഷകനായ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ശങ്കരനെയും ശിവനെയും, നീലകണ്ഠനായ ഭയാനകനെയും, ഭൂതഭവ്യഭാവിഷ്യന്മാരെയും, ഗണപതിയായ സൃഷ്ടാവിനെയും, സംഹാരകനെയും, ഭയങ്കരനെയും, ശ്മശാനവാസിയായ രുദ്രനെയും, അനുഗ്രഹദായകനെയും അവൻ സ്തുതിച്ചു. ഭക്തന്മാർക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ട പരമാത്മാവിനേയും അവൻ നിരന്തരം നമസ്കരിച്ചു. തലകൂവിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ഭഗവാനെ വണങ്ങി. അതിനുശേഷം പ്രസാദിച്ച ശങ്കരൻ ആ ബ്രാഹ്മണനോടു പ്രസാദപൂർവ്വം പറഞ്ഞു. അനുഗ്രഹദായകനായ ഭഗവാൻ നേരിട്ട് ആ മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു: "മൃദുവായവനേ, ലഭിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പോലും ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു. ബ്രഹ്മപദവും ലോകസംരക്ഷകപദവുമോ മോക്ഷമോ — നീ എന്തു ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാനായ ദ്വിജാ, അതു വേഗത്തിൽ പറയൂ." അവൻ അകത്തുള്ള ആനന്ദത്തോടെ അനുഗ്രഹദായകനോടു പറഞ്ഞു: "ഭഗവാനേ, എനിക്ക് ബ്രഹ്മപദവും ലോകസംരക്ഷകപദവുമോ മോക്ഷമോ ആഗ്രഹമില്ല. ദേവാദിദേവനായ ശങ്കരാ, നിങ്ങൾ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് ഭക്തിയാണ് ആഗ്രഹം. ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ പ്രിയപ്പെട്ടവനാകണമെന്നാണു എന്റെ ആഗ്രഹം. എല്ലാ ജന്തുക്കളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഭക്തിയോടു സമർപ്പിതനാകട്ടെ." "കോടികൾക്കണക്കിന് രുദ്രമന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചും, ഭക്തിപൂർവം പൂജചെയ്തും ഞാൻ ഈ ഭക്തിയെ പ്രാപിക്കട്ടെ," എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ശിവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച്, മധുരവാക്കുകളിൽ അവനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഭക്തിയോടെ എന്നെ ആരാധിച്ചു. എന്റെ പാദപൂജയിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ എന്നെ എങ്ങനെയും വിട്ടുനിൽക്കാറില്ല, കുട്ടിയേ. മഹർഷേ, നീ ആയിരം വർഷം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്‌തു. അത്യന്തം അത്ഭുതകരവും ദുഷ്കരവുമായ പ്രവർത്തി നീ നിർവഹിച്ചു. എല്ലാ ദേവതകളും, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം, നിന്നെ കാണാൻ വരും." അവൻ ദിവ്യവും ദീപ്തിമാനുമായ രൂപം പ്രാപിച്ചു; ദൈവികാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായി. ശിവന്റെ തന്നെ രൂപത്തിൽ, അവന്റെ ഊർജ്ജത്തോടെ, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനായി, സർവ്വഗുണശ്രേഷ്ഠനായി അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.