വരാഹപുരാണമ്

പരമഭക്തിയോടെ, അവൻ ധർമ്മത്തിൽ മാത്രം മനസ്സു നിക്ഷിപ്തമാക്കി. അത്യുത്തമമായ തപസ്സിൽ സ്ഥിരനായി, ആ ധാർമ്മികാത്മാവ് ആഴമായ ധ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഈ കഥ ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് കേൾപ്പിച്ചാൽ, അവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രാപിക്കും എന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ, പുരാതനമായ ഈ ചക്രവാളചരിത്രത്തിൽ, മഹത്വമുള്ള വരാഹപുരാണത്തിൽ 'ഉപദേശം' എന്ന പേരിൽ ഇരുനൂറ്റിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഗോകർണേശ്വരന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരിക്കൽ, ദേവന്മാർ താരകനുമായി നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, പിന്നീട് ഇന്ദ്രൻ തന്റെ സ്ഥാനം വീണ്ടെടുത്ത് ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും ഭയത്തിൽ നിന്നും മോചിതനായി. സ്വർണ്ണമയമായ മേരു പർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ, ഗിരിരാജൻ ആയ ആ പർവതത്തിൽ, ഇന്ദ്രൻ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ദൃഢമായ ചിന്തയോടെ, ആസനസ്ഥനായി ഇരുന്നു. അവൻ മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, തല കുനിച്ച്, കാൽ പിടിച്ച്, ആഴമായ ശ്രദ്ധയോടെ വന്ദനം അർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ സനത്കുമാരൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, സത്യത്തെ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഈ പുരാണം നീയല്ലാതെ മറ്റാരും അറിയുന്നില്ല." "പ്രഭോ, ഗോകർണത്തിന്റെ വടക്കിലും തെക്കിലും അതിന്റെ സ്ഥാനം എങ്ങനെയാണ്? ആ പുണ്യഭൂമിയുടെ പരിധി എത്രയും അവിടെയുള്ള തിരുനദികളുടെ മഹത്വം എന്താണ്? ദേവന്മാർ മുഴുവനും, നിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, അത് എങ്ങനെ വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു? അവിടെ യഥാക്രമം, എവിടെ, ആരാൽ ആ യാഗം നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു?" ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, മറുപടി പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ മഹർഷിയായവനേ, ഈ പുരാണം അത്യന്തം രഹസ്യമാണ്, ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ തന്നെ പറയാം." "ശുദ്ധമായ മന്ദരപർവതത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത്, അതി ദൃഢമായ വജ്രസമാനമായ ക്രിസ്റ്റൽ പാറകളും, പവഴംപോലുള്ള കൊമ്പുകളും കല്ലുകളും ഉള്ള ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്. അവിടെ വിവിധതരം പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ലതകൾ പുഷ്പത്തൂവലുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ താഴ്വരകൾ വിശേഷാൽ പ്രകാശിച്ചു, വിവിധ ഖനിജങ്ങളാൽ ഉരുകുന്ന നദികൾ അവിടെയുണ്ട്. അവിടെ കേതകിയും കുണ്ടപുഷ്പങ്ങളും കൂട്ടമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉറവകളിൽ നിന്നുള്ള ജലങ്ങൾ നീലമണിപോലും ശുദ്ധവും, കഴുകിയതുപോലും വൃത്തിയുമാണ്." "ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനെപ്പോലും മനോഹരവും, കുബേരന്റെ മഹാമഹലിനെപ്പോലും ദീപ്തിയുള്ളതും ആ പ്രദേശം. ദൈവദമ്പതികൾ അവിടെ കളിക്കുകയും, അപ്സരസുകളുടെ സംഘങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. കൾഹാരപൂക്കൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ഹംസകളും കുരരകളും നിറഞ്ഞതും, ആനകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ചുറ്റും, മൃഗപക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതും ആ പ്രദേശം. കിന്നരരുടെ ഗാനം, മറ്റു ജീവികളുടെ നാദം മുഴങ്ങുന്ന ഗുഹകളുമുണ്ട്. ജലധാരകൾ ഉരുണ്ടു വീണു, ആയിരം വജ്രക്കിരണങ്ങൾ പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു." "ഋതുക്കളൊന്നും ഭേദമില്ലാതെ സുന്ദരമായ കാനനത്തിൽ, പുഷ്പക്കൂട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ മനോഹരവും മഹത്തായ പർവതത്തിൽ, അവിടെ തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ സ്ഥാണു, മഹാദേവൻ, അനുഗ്രഹദായകൻ, ഭക്തജനങ്ങളിൽ കരുണയുള്ളവൻ, പർവതരാജകുമാരിയുടെ കൂടെ ദീപ്തിയോടെ വസിക്കുന്നത്." "ദിവ്യവാഹനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാവരും ആ അജൻമനായി, നശ്വരതയില്ലാത്ത ദൈവത്തെ സന്നിധാനിക്കാൻ എത്തുന്നു. മറ്റു ദേവസംഘങ്ങളും അവനെ സേവിക്കാൻ അവിടെ എത്തുന്നു. ശർവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഒരുത്തൻ കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. കൈ ഉയർത്തി, യാതൊന്നും ആശ്രയിക്കാതെ, വെള്ളം, വായു, അഗ്‌നി എന്നിവയാൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുകയും, അച്ചുതപസ്സിൽ സ്ഥിരനായി, അർപ്പണങ്ങൾക്കും പുഷ്പങ്ങൾക്കും യഥാസമയം സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു." "ദൃഢവ്രതനായി, ഭയങ്കരമായ തപസ്സിൽ മുഴുകി, അവൻ ക്ഷീണിച്ചു, കറുത്ത നിറത്തിലായി. അപ്പോൾ ശംകരൻ അതിൽ സന്തോഷിച്ചു." ശിവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ രൂപം കാണുക, ഇത് കാണാൻ കഴിയാത്തതാണു, മകനേ; ഞാൻ നിന്നിൽ സംതൃപ്തനാണ്, മഹർഷേ.