വരാഹപുരാണമ്

വൈശംപായനൻ പറയുന്നു: ആ മഹത്തായ സ്ഥലത്ത് വൈഖാനസ സന്യാസികളും, ഇരിപ്പും നിൽക്കലുമെന്ന വ്യത്യസ്ത വ്രതങ്ങളിൽ ലീനരായവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ളവർ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വീർപ്പിച്ച്, "അദ്ഭുതം! അത്ഭുതം!" എന്നു ഉച്ചരിച്ചുവെന്നു. ചിലർ ശാലാനി സന്യാസികളായിരുന്നതും, ചിലർ പാറപ്പുറത്തുള്ള പാറക്കുരുവികൾ പോലെ ജീവിച്ചിരുന്നതും കാണാം. മറ്റുചിലർ ധാന്യങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് അതിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചവരും, ശക്തിയേറിയ ചിലർ മരച്ചില്ലിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചവരുമായിരുന്നു. വിവിധ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചവരും, സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ നേരെ നിൽക്കയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു; മറ്റുചിലർ മാൻപോലെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു. ചിലർ വെള്ളത്തിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു; ചിലർ വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു; മറ്റുചിലർ ശാകഭക്ഷണം മാത്രം ചെയ്തു. "തപസ്സിനല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല" എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ച്, അവർ ധർമ്മവും അധർമ്മവും ഉപേക്ഷിച്ച് ശാശ്വതമായ ധ്യാനത്തിൽ നിലകൊണ്ടു. പാപരഹിതരായി, ഭയക്കൊണ്ടു വിവിധ വ്രതങ്ങൾ അവലംബിച്ചു. പരമഭക്തിയോടെ ഒരുവൻ ധർമ്മത്തിൽ മാത്രം ചിന്തിച്ചു. മഹാതപസ്സിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ, ആ ധർമ്മാത്മാവ് ആലോചിച്ചു. ഈ കഥ കേൾക്കുന്നവനും, മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിക്കുന്നവനും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും എന്നു പറയുന്നു. ഇതോടെ പുരാതനചരിത്രത്തിൽ സംസാരചക്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള 'ഉപദേശ'മെന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു — മഹത്വമുള്ള വരാഹപുരാണത്തിൽ. ഇപ്പോൾ, ഗോകർണേശ്വരന്റെ മഹത്വം: കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, ദേവതകൾ താരകനോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റുപോയിരുന്നു. പിന്നീട് ഇന്ദ്രൻ തന്റെ സ്ഥാനവും ഐശ്വര്യവും വീണ്ടെടുത്തു, ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും ഭയമില്ലാതെ. സ്വർണ്ണത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മെരു പർവ്വതത്തിലെ ഉച്ചിയിൽ, ഗിരിരാജനായ ആ പർവ്വതത്തിൽ, ഇന്ദ്രൻ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, സ്ഥിരതയോടെ ഇരുന്നു, ദൃഢമായ ചിന്തയോടെ മുന്നോട്ടു നോക്കി. അവൻ മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ തലവാഴ്ത്തി, പാദങ്ങൾ പിടിച്ചു, അർപ്പണയോടെ നമസ്കരിച്ചു. അപ്പോൾ സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, സത്യം അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, പുരാണം നീ മാത്രം അറിയുന്നു. ഭഗവൻ, ഗോകർണം വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും എങ്ങനെയാണ്? അവിടുത്തെ തീർത്ഥത്തിന്റെ പരിമിതിയും, വിശുദ്ധജലത്തിന്റെ മഹത്വവും എന്താണ്? നീയും മറ്റു ദേവതകളും ചേർന്ന് അതിനെ എങ്ങനെ വീണ്ടും ലഭിച്ചു? അവിടെ യുക്തമായ കർമ്മം എങ്ങനെ, എവിടെ, ആരാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു?" ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് — ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ — ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ മുനിവരേ, ഈ പുരാണം അത്യന്തം രഹസ്യമാണ്, എങ്ങനെയോ ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ തന്നെയാണ്. വിശുദ്ധമായ മന്ദരപർവ്വതത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത്, അദൃശ്യമായ വജ്രംപോലെയുള്ള ക്രിസ്റ്റൽ പാറകളും, പവഴക്കുരു പോലെ തളിരുകളും, മണലും ഉള്ള ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്. അവിടെ അനേകം വർണപുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ വള്ളികൾ പൂക്കളുമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത ധാതുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ നദികൾ ആ താഴ്വരകളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ കേതകിയും കുന്ദപുഷ്പവും കുലകുലമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നീലവജ്രംപോല ശുദ്ധവും, സുതാര്യമായ ഉറവുകളാൽ ആ സ്ഥലത്തെ വെള്ളം കഴുകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രധനുസ്സുപോലെ മനോഹരമായതും, കുബേരന്റെ കൊട്ടാരംപോലെ ദീപ്തിയുള്ളതുമായ ആ സ്ഥലത്ത് ദൈവദമ്പതികൾ കളിച്ചു, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തു. കലഹാരപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, അണ്ണാനും കുരുവിയും സന്ദർശിക്കുന്നതുമായ ആ പ്രദേശം, ആനകളുടെ കൂട്ടവും, മൃഗപക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുമായിരിക്കുന്നു. കിന്നരരുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന ഗുഹകളും, മറ്റു ജീവികളുടെ ശബ്ദവും അവിടെ കേൾക്കാം. പുഴകൾ ഉരുള്‍കൊണ്ടു വീണുപോകുന്നതുപോലെ, ആയിരക്കണക്കിന് ജ്വാലകളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ട്. എല്ലാ ঋതുക്കളിലും മനോഹരമായ, പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വനോദ്യാനത്തിൽ, ആ മനോഹരവും ദിവ്യവുമായ പർവ്വതത്തിൽ ഈ സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറി.