വരാഹപുരാണമ്

ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് ദേവതകൾ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: "ദക്ഷൻ, വന്ദ്യനായവനേ, ഇവിടെ ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം? ദയവായി, നിങ്ങളുടെ ആശയം ഞങ്ങൾക്ക് അറിയിക്കൂ." അതിനുത്തരമായി ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: "ശീഘ്രം ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, ഇവിടെ യുദ്ധം ആരംഭിക്കട്ടെ." ദക്ഷന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, ദേവതകൾ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം എടുത്ത്, രുദ്രന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം മഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ, ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, യക്ഷികൾ—ഇവരും വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം എടുത്ത് ലോകപാലന്മാരെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു. ദേവതകൾ അതിക്രൂരമായ ഭൂതങ്ങളെ യമലോകത്തേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു; അവർ ഭയാനകമായ അമ്പുകളും വാളുകളും പരശുകളുമെല്ലാം പ്രയോഗിച്ചു. അതിനുത്തരമായി, ഭൂതങ്ങളും രുദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കോപത്തോടെ ദേവന്മാരെ ആക്രമിച്ചു; അവർ ജ്വലിക്കുന്ന കശുന്തികളാൽ, അസ്ഥികളാൽ, അമ്പുകളാൽ ദേവന്മാരെ ആക്രമിച്ചു. അങ്ങനെ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ആ യുദ്ധത്തിൽ, രുദ്രൻ ഏറ്റുമുട്ടലിനിടെ ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരൊറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച് നശിപ്പിച്ചു. ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ നശിച്ചപ്പോൾ, പ്രകാശമുള്ള പൂഷൻ കോപത്തോടെ രുദ്രനോടു യുദ്ധം ചെയ്തു. പൂഷൻ മഹായുദ്ധത്തിൽ അമ്പുകൾ പ്രയോഗിക്കുന്നതുകണ്ട്, ശത്രുനാശകൻ രുദ്രൻ പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ പിടിച്ചു പറിച്ചു. രുദ്രൻ പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ നശിപ്പിച്ചതറിഞ്ഞപ്പോൾ, വസുക്കൾ എല്ലാം ഭയന്ന് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി മറഞ്ഞു; പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാരും അതിവേഗം അവിടം വിട്ടു. അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ കൂട്ടർ തോറ്റു ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട മഹാത്മാവായ വിഷ്ണു, സൂര്യന്റെ അനിയൻ, തന്റെ സൈന്യത്തോടു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ പുരുഷാർത്ഥം എവിടെയായി? അഭിമാനവും മഹത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇത്ര ദൗർബല്യം കാണിക്കുന്നു? നിങ്ങളുടെ പ്രതിജ്ഞയും വംശീയമഹത്വവും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുവാൻ എത്ര വൈകുന്നു?" വിഷ്ണു തുടർന്നു പറഞ്ഞു: "പരമേശ്വരന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവരായിരുന്നിട്ടും, മുമ്പ് ഭയത്താൽ സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവും ഭൂമിയിൽ നിർർഥകമായ നമസ്കാരങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഹരിയെന്ന വിഷ്ണു, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ലോകസംരക്ഷകൻ, ഗരുഡനിൽ കയറി. അപ്പോൾ ഹരി-ഹരന്മാർ തമ്മിൽ രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്ന മഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. രുദ്രൻ പാശുപതാസ്ത്രം ശക്തിയായി ഹരിയിലേക്ക് പ്രയോഗിച്ചു; കോപം കൊണ്ട വിഷ്ണുവും നാരായണാസ്ത്രം രുദ്രനിലേക്ക് പ്രയോഗിച്ചു. ഈ രണ്ട് ദിവ്യായുധങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഏറ്റുമുട്ടി; ഇരുവരും പരസ്പരം നാശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് ആയിരം വർഷം ദിവ്യയുദ്ധം നടത്തി. അവിടെ ഒരുവൻ ജടാമകുടം അണിഞ്ഞു; മറ്റൊരുവൻ ശംഖം മുഴക്കി, മറ്റൊരുവൻ മനോഹരമായ മൃദംഗം ഇടിച്ചു. ഒരുവൻ വാളും, മറ്റൊരുവൻ ദണ്ഡവും കൈവശം വച്ചു; ഒരുവന്റെ ശരീരം കൗസ്തുഭമണിയാൽ ദീപ്തിയായി, മറ്റൊരുവൻ തിരുനീറും ചിതാഭസ്മവും അണിഞ്ഞു. ഒരുവൻ ഗദ ചുറ്റി, മറ്റൊരുവൻ ദണ്ഡം ചുറ്റി; ഒരുവന്റെ കഴുത്തിൽ മുത്തുമണികൾ, മറ്റൊരുവൻ അസ്ഥികളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഒരുവൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മറ്റൊരുവൻ പാമ്പിനെ കച്ചയായി ധരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഇരുവരും, പരസ്പരം ശക്തിയിൽ മീതെകയറി, രുദ്രനും നാരായണനും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കൺമുന്നിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: "ആയുധങ്ങൾ പിൻവലിക്കൂ, നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് സമാധാനപ്പെടുക." ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇരുവരും മനസ്സിൽ സമാധാനമായി. തുടർന്ന് ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോടും ഹരനോടും പറഞ്ഞു: "ഹരി-ഹരന്മാർ, നിങ്ങളിരുവരും ലോകത്തിൽ ദേവന്മാരായി പ്രശസ്തരാകും. ഈ യജ്ഞം തടസ്സപ്പെട്ടിട്ടും പൂര്‍ത്തിയാകും; ദക്ഷനും അവന്റെ വംശവും ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തി നേടും." പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് സഭയോടു പറഞ്ഞു: "രുദ്രന്റെ ഭാഗം അവനു നൽകട്ടെ. രുദ്രന്റെ ഭാഗമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്—ഇത് വേദം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദേവന്മാരേ, പരമേശ്വരനായ രുദ്രനെ സ്തുതിക്കൂ." "ഭഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ചവനേ, പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ തകർത്തവനേ, ഈ നാമങ്ങളാൽ വേഗത്തിൽ സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ചാൽ, അവൻ സാന്ത്വനത്തോടെ നിങ്ങൾക്കു വരങ്ങൾ നൽകും." ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവതകൾ അത്യന്ത ഭക്തിയോടെ മഹാത്മാവായ ശംഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു, സ്വയംഭുവായവനു നമസ്കരിച്ചു. അവർ പാടിയ സ്തുതികൾ ഇങ്ങനെ: "ക്രൂരനായ കണ്ഡനേ, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനേ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ത്രിശൂലം പിടിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. കപാലദണ്ഡം പിടിക്കുന്നവനേ, ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചവനേ, ഒരു കോടിരവി-അഗ്നികളെപ്പോലുള്ള തേജസ്സുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. അജ്ഞാനത്താലും വിവേകാഭാവത്താലും ഞങ്ങൾ തെറ്റു ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഈ പാപം ക്ഷമിക്കണമേ, പ്രഭോ." "മൂന്നുകണ്ണുള്ള കഷ്ടനിവാരകനേ, ശംഭുവേ, ത്രിശൂലധാരിയേ, ഭയാനകമുഖനേ, ദേവാധിദേവനേ, നിർമ്മലസ്വഭാവനേ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ, രുദ്രനേ, നശിക്കാത്തവനേ, സർവ്വവ്യാപിയായവനേ. ഉഗ്രപല്ലിയുള്ള പൂഷനേ, ഭയാനകരൂപനേ, പ്രളംബപാമ്പ് കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞവനേ, വിശാലശരീരനേ, അച്യുതനേ, നീലകണ്ഠനേ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ, ലോകനാഥനേ, സർവ്വരൂപനേ." "ദക്ഷയജ്ഞം നിർവഹിച്ചവനേ, ഭഗന്റെ കണ്ണുപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുള്ളവനേ, യജ്ഞത്തിലെ പ്രധാനഹവിഃ സ്വീകരിക്കണമേ, ദേവനാഥനേ, നീലകണ്ഠനേ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ." "വെളുത്ത ചന്ദനം അണിഞ്ഞവനേ, കപാലധാരിയേ, ത്രിപുരസംഹാരകനേ, ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവേ, കമലനാളിൽ ജനിച്ചവനേ, എല്ലാ അപായങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ." "ദേവനാഥനേ, നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ സൃഷ്ടിയുടെ ഉത്ഭവവും, വേദങ്ങളെയും അവയുടെ അവയവങ്ങളെയും, ജ്ഞാനത്തെയും മന്ത്രങ്ങളെയും ഞങ്ങൾ കാണുന്നു; ഈ സർവ്വവും നിങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു, ദേവാദിദേവനേ." "ഭവനേ, ശർവനേ, മഹാദേവനേ, ധനുര്‌ധാരിയേ, രുദ്രനേ, ഹരനേ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു; പരമേശ്വരനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ." ദേവതകൾ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ദേവാദിദേവനായ മഹേശ്വരൻ പ്രസന്നനായി അവരോട് പറഞ്ഞു: "ഭഗന്റെ കണ്ണ് തിരിച്ചു ലഭിക്കട്ടെ, പൂഷന്റെ പല്ലുകളും പുനഃസ്ഥാപിക്കട്ടെ, ദക്ഷയജ്ഞം പൂർണ്ണമാകട്ടെ, അദിതിപുത്രന്മാർക്ക് അവരവരുടെ സ്ഥാനം ലഭിക്കട്ടെ, ദേവന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മൃഗസ്വഭാവം നീക്കുന്നു." "എന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ടു ദേവന്മാരിൽ ഉദിച്ച മൃഗസ്വഭാവം ഞാൻ തന്നെ നീക്കി; നിങ്ങൾ അതിൽ നിന്നു ഉടൻ മോചിതരാവും. ഞാൻ എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ശാശ്വതമായ ആദിദേവൻ; മൃഗങ്ങളിൽ ഞാൻ സ്വാമിത്വം നേടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ലോകത്തിൽ എന്റെ പേര് പശുപതി എന്നായിരിക്കും; എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് പശുപതിദീക്ഷ ലഭിക്കും." ഇങ്ങനെ ദക്ഷയജ്ഞം വീണ്ടും സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തി, ദേവതകളും രുദ്രനും പരസ്പരം അനുരഞ്ജിതരായി, ലോകം വീണ്ടും സമത്വം പ്രാപിച്ചു.