വരാഹപുരാണമ്

ഒരു ഭക്തയായ ഭാര്യയുടെ മഹത്വത്തെ കുറിച്ച് ഇവിടെ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു. അവൾ തന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളെ നോക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, മരണത്തിന്റെ വാതിൽ അവളെ കാണുന്നില്ല. ഭർത്താവിനെ മനസ്സിൽ വിട്ട് കളയാതിരിക്കുന്ന സ്ത്രീക്കും മരണത്തിന്റെ വാതിൽ കാണപ്പെടുന്നില്ല. വീട്ടിൽ എന്നും ശുചിത്വം പാലിക്കുന്നവളും മരണമെന്ന വാതിലിൽ കടക്കുന്നില്ല. ശുദ്ധിയും നല്ല പെരുമയും ഉള്ളവൾക്കും മരണത്തിന്റെ ഭയം ഇല്ല. ഭർത്താവിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവളും മരണത്തിന്റെ വാതിൽ കാണുന്നില്ല. മനുഷ്യരിൽ, അത്തരത്തിലുള്ള ഭാര്യയെ ആ ദേശത്ത് കാണാം. ഇങ്ങനെ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോരു ദ്വിജനേ, സംഭവിച്ചതും ഞാൻ കേട്ടതുമെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതോടെ, സംസാരചക്രത്തിൽ 'പതിവായ ഭാര്യയുടെ മഹത്വം' എന്ന അദ്ധ്യായം വിജയകരമായ വാരാഹപുരാണത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, വീണ്ടും ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കുന്നു. രഹസ്യവും ധാർമ്മികവുമായ ഉപദേശത്തെക്കുറിച്ച്, മഹാനായ നാരായണൻ പറയുന്നു: എല്ലാ ജീവികളിലും ഇതാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ കൗതുകം. ദുരിതത്തിൽ കുഴഞ്ഞ്, കഠിനമായ തപസ്സിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച പുരുഷന്മാർ, മനസ്സിൽ ഉറച്ച തീരുമാനം എടുത്ത്, ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവുമായ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ ഈ പാരമ്പര്യം കേൾക്കപ്പെട്ടു വരുന്നു; സദാ ധർമ്മമാർഗ്ഗം ഉത്തമമാണ്. എന്താണ് ഈ പ്രവൃത്തി? ആരാണ് ചെയ്യുന്നവൻ? ആരാണ് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവൻ? എന്ത് വൈരാഗ്യത്താൽ മനസ്സിനെ ഇങ്ങനെ ആക്കുന്നു? ദേവന്മാർക്കും ഗ്രഹിക്കാൻ കഠിനമായ രഹസ്യം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു. നാരദൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ധർമ്മരാജാവായ യമൻ മഹാമനസ്സോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: നിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്; നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. ലോകത്തിൽ ആരെയും പ്രവർത്തനത്തിനോ പ്രേരണയ്ക്കോ കാണുന്നില്ല. ആരുടെ പേരാണ് പുകഴ്ചപ്പെടുന്നത്? ആരാൽ ലോകം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു? ഈ ദിവ്യസഭയിൽ, ബ്രഹ്മർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളാൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. വായുവാൽ രൂപംകൊള്ളുന്ന ചൈതന്യം ഭവചക്രത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദുരിതം വന്നാലും, സ്വയം സ്വയം ഉയർത്തണം. ബന്ധു, ബന്ധുക്കൾക്ക് ദുഃഖം നൽകുന്നവൻ, ഇതെല്ലാം മുൻജന്മത്തിലെ കർമ്മഫലമാണ്. ഈ ലോകം തെറ്റായ വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണ് ചലിക്കുന്നത്. ഒരാളുടെ ദുഷ്‌പ്രഭാവം അല്പാല്പമായി അവസാനിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ ജനിച്ച ജീവിക്ക്, പൂർവ്വശരീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ദോഷങ്ങൾകൊണ്ട്, നല്ലതും ചീത്തയുമായ ബുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു; ദുരിതം തീർന്നാൽ, പാപം നീക്കുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യൻ നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുന്നവനാണ്. നല്ല ഫലം സ്വർഗ്ഗം ലഭ്യമാക്കുന്നു; പാപത്തിൽ നിന്ന് നരകം ഉണ്ടാകുന്നു. അപ്പോൾ നാരദൻ ചോദിച്ചു: ഈ ലോകത്ത്, പുണ്യം കുറയാമോ? പാപം നശിക്കാമോ? മനസ്സുകൊണ്ടും, പ്രവൃത്തിയാലും, തപസ്സിലൂടെയും, നല്ല ആചാരങ്ങളിലൂടെയും? യമൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: പാപവും ദോഷവും എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാമെന്ന് ഞാൻ നിനക്കു ശരിയായി വിശദീകരിക്കാം. പാപത്തിന്റെയും പുണ്യത്തിന്റെയും കാരണനായ അവനോട് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. ചലിക്കുന്നതും അചലവുമായ ഈ മൂന്ന് ലോകവും സൃഷ്ടിച്ചവൻ, എല്ലാ ജീവികളോടും സമഭാവനയുള്ളവൻ, സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവൻ, സമാധാനചിത്തനാണ്. തത്വം, പുരുഷൻ, പ്രകൃതി എന്നിവയുടെ യാഥാർഥ്യം അറിയുന്നവനാണ് അവൻ. ഗുണങ്ങളെയും, ഗുണരഹിതത്വത്തെയും, ക്ഷരവും അക്ഷരവുമായതെയും അവൻ അറിയുന്നു. തനിക്കുള്ളിലും മറ്റുള്ളവരിലുമുള്ള അനുഭവങ്ങൾ, സുഖദുഃഖങ്ങൾ എന്നിവയിൽ എന്നും അവൻ അറിയുന്നവനാണ്. ഇങ്ങനെ, വാരാഹപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ മഹത്വവും, മനുഷ്യന്റെ കർമ്മഫലവും, പാപപുണ്യങ്ങളുടെ നാശവും, അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പരമതത്വത്തെക്കുറിച്ചുമാണ് ഈ കഥയിൽ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.