വരാഹപുരാണമ്

സ്വാമി യമധർമ്മൻ മഹർഷി നാരായണനോട് പറഞ്ഞു: ഭർത്താവ് മൗനമായിരിക്കുമ്പോൾ അവൾയും മൗനമായിരിക്കും; ഭർത്താവ് നില്ക്കുമ്പോൾ അവളും സ്വച്ഛന്ദമായി നില്ക്കും. ഭർത്താവിനേ മാത്രമേ അവൾ നോക്കൂ; അവളുടെ മനസ്സ് ഭർത്താവിനോടു മാത്രമേ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ; ഭർത്താവിന്റെ വചനങ്ങൾക്കനുസൃതമായാണ് അവൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെയുള്ള സതീധർമ്മം പാലിക്കുന്ന സ്ത്രീ ദേവതകൾക്കും ആരാധ്യയായവളാണ്; അവളുടെ തേജസ്സിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല. അവൾ സമൃദ്ധിയിലായാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളായാലും, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ ഗുണങ്ങൾ അവളിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും. ഭർത്താവിനോടു നിർഭാഗ്യമായിട്ടും സ്നേഹത്തോടു ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്ന സതീ സ്ത്രീ മൃത്യുവിന്റെ വായിലേക്കു കടക്കുന്നില്ല; അവൾ ഭർത്താവിനെ അനുസരിച്ച് സ്നേഹപൂർവ്വം നടക്കുന്നു. ഭർത്താവ് അവളുടെ അമ്മയും അച്ഛനും ബന്ധുവും പരമദൈവവുമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സതീയും ഭർത്തീവ്രതയുമായ സ്ത്രീയെ ഞാൻ വിനയപൂർവ്വം വന്ദിക്കുന്നു. ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്ന സ്ത്രീ മൃത്യുവിന്റെ വാതിൽ കാണുന്നില്ല; മറ്റൊരാളെ കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത സ്ത്രീയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. മറ്റൊരാളിലേക്കു മനസ്സു തിരിക്കാത്തവളും ഭർത്താവിനെ ഹൃദയത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാത്തവളും മൃത്യുവിന്റെ വാതിൽ കാണുന്നില്ല. വീട്ടിൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും ശുചിത്വം പാലിക്കുന്നവളും, പാവനതയും നല്ല ആചാരവും ഉള്ളവളും, ഭർത്താവിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവളും മൃത്യുവിന്റെ വാതിൽ കാണുന്നില്ല. മനുഷ്യരിൽ അങ്ങനെയുള്ള ഭാര്യമാർ ഈ ലോകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മഹർഷിയേ, ഞാൻ കണ്ടതും കേട്ടതുമൊക്കെയും നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ലോകചക്രത്തിൽ 'പതിവ്രതാ മഹിമ' എന്ന അദ്ധ്യായം മഹാപുരാണമായ വരാഹപുരാണത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ഇനി വീണ്ടും പതിവ്രതയുടെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഭഗവൻ, നീ ധർമ്മത്തിന്റെ രഹസ്യവും സത്യമുള്ള ഉപദേശവും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലായിവരിലും ഇതാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ആകാംക്ഷയുള്ള വിഷയം. ദുരിതത്തിൽ പെട്ടു കഠിനതപസ്സിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച പുരുഷന്മാർ, മനസ്സിൽ ഉറപ്പു വരുത്തി ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ ഈ പാരമ്പര്യം കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ധർമ്മപഥം എല്ലായ്പ്പോഴും ഉത്തമമാണ്. എവിടെയാണ് ഈ പ്രവൃത്തി? ആരാണ് അതിന് പ്രേരകൻ? ആരാണ് അതിന്റെ കർത്താവ്? എന്ത് ശത്രുത കൊണ്ടാണ് മനസ്സു ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ ദേവന്മാർക്കും ഗ്രഹിക്കാനാവാത്ത രഹസ്യമാണ്; അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു. നാരദൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ ധർമ്മരാജാവ് യമൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ വാക്കുകൾക്കനുസരിച്ച് ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. ലോകത്തിൽ ആരെയും കർത്താവായോ പ്രേരകനായോ കാണുന്നില്ല. ആരുടെ നാമം പുകഴപ്പെടുന്നു, ആരാൽ ലോകം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു—ഈ ദിവ്യസഭയിൽ ബ്രഹ്മർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനേ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ തന്നെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വായുവാൽ ആകൃതിയുള്ള ചൈതന്യം ലോകത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രയാസത്തിൽ പെട്ടാലും, ഓരോരുത്തരും സ്വയം തന്നെ ഉയർത്തേണ്ടതാണ്. ബന്ധുക്കളും ബന്ധുക്കളെ ദുഃഖപ്പെടുത്തുന്നവരും മുൻജന്മ കർമ്മഫലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ ലോകത്തിൽ അനർത്ഥം വ്യാജമായി ഉണർത്തപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ ലോകം എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഉഴലുന്നു. പൊടിപൊടിയായി ഒരു വ്യക്തിയുടെ അശുഭഫലങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നു; ജന്മം പ്രാപിച്ച ജീവിക്ക് പൂർവ്വശരീരങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ മൂലം നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള ബുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു; കഷ്ടതകൾ അവസാനിച്ചാൽ, പാപം നീക്കുന്ന സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യൻ നല്ലതും ദുഷ്ടതയും അനുഭവിച്ച ശേഷം കർമ്മവും അകർമ്മവും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ പതിവ്രതയുടെ മഹത്വവും, മനുഷ്യരുടെ കർമ്മഫലങ്ങളും, ആത്മശുദ്ധിയും, ധർമ്മപാലനത്തിന്റെ ഗൗരവവും യമധർമ്മൻ നാരായണനോട് വിശദീകരിച്ചു.