വരാഹപുരാണമ്

രാജാവേ, ഞാൻ ആ കന്യയെ കണ്ടയുടൻ തന്നെ, എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാം അവൾ പെട്ടെന്നു തന്നെ എടുത്തു പോയി. അതിന്റെ അത്ഭുതം കൊണ്ടും ആശങ്കയിലും ദുഃഖത്തിലും ഞാൻ മുഴുവനായും മുങ്ങിപ്പോയി. ആശ്രയം തേടി ഞാൻ ആ കന്യയെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയം അവളുടെ ശരീരത്തിനകത്തു ദിവ്യനായ ഒരു പുരുഷൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഹൃദയത്തിനകത്തു മറ്റൊരാളെയും, ആ പുരുഷന്റെ നെഞ്ചിൽ മറ്റൊരാളെയും ഞാൻ കണ്ടു—വളരെയധികം പ്രകാശമുള്ള, ചുവന്ന കണ്ണുകളും ദ്വാദശ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തിയുമുള്ളവരായിരുന്നു അവർ. അങ്ങനെ ആ കന്യയുടെ ശരീരത്തിനകത്തു മൂന്നു പുരുഷന്മാരെ ഞാൻ കണ്ടു. എന്നാല്‍ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ കന്യ മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; അവരെ ഞാൻ ഇനി കാണാനായില്ല. അതിനുശേഷം, ആ ദേവിയെ, ആ കന്യയെ ഞാൻ ചോദിച്ചു: “എന്റെ വേദങ്ങൾ എങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു? ധന്യയേ, അവയുടെ അപ്രത്യക്ഷതയുടെ കാരണം പറയൂ.” അതിനു കന്യ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും മാതാവാണ്, സാവിത്രി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൾ. നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയാതിരുന്നതിനാൽ, നിന്റെ വേദങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്ന് എടുത്തു പോയി.” ഇങ്ങനെ അവൾ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, രാജാവേ, ഞാൻ അത്ഭുതത്തിലും തപസ്സിലും സമ്പന്നനായ ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ആ പുരുഷന്മാർ ആരാണ്? ദയവായി പറയൂ, സുന്ദരിയേ.” കന്യ പറഞ്ഞു: “എന്റെ ശരീരത്തിനകത്തു വസിക്കുന്നവൻ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളും എല്ലാ അവയവങ്ങളും ഉള്ളവൻ, തന്നെയാണ് നാരായണൻ, ഋഗ്വേദം എന്ന രൂപത്തിൽ. അഗ്നിയായി മാറി, ജപംകൊണ്ട് പാപങ്ങളെ വേഗത്തിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിനകത്തു നീ കണ്ടത്, മഹാബലശാലിയായ ബ്രഹ്മാവാണ്, യജുർവേദത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നതു, വിശുദ്ധനും പ്രകാശവാനുമായ രുദ്രൻ ആണ്, സാമവേദത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ. സൂര്യനെപ്പോലെ, പാപങ്ങളെ വേഗത്തിൽ നശിപ്പിക്കുന്നവനായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.” “ഈ മൂവരും മഹാവേദങ്ങളാണ്, ബ്രാഹ്മണേ, മൂന്നു ദേവന്മാരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയാണ് ‘അ’ അക്ഷരത്തോടു തുടങ്ങുന്ന വാക്യങ്ങളും യാഗവിധികളും, ദ്വിജന്മാരേ. ഇതൊക്കെയാണ് ഞാൻ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞത്, മഹാബ്രാഹ്മണേ. വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും സർവജ്ഞതയും നീ സ്വീകരിക്കൂ, നാരദാ. ഈ വേദസരസ്സിൽ നീ സ്നാനം ചെയ്യൂ, മഹാവ്രതധാരിയേ. ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, നീ നിന്റെ മുമ്പത്തെ ജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മയിലാക്കും, മഹാത്മാവേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ കന്യ മായ്ച്ചു പോയി, രാജാവേ. ഞാൻ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇവിടെയെത്തി. പ്രിയവ്രതൻ ചോദിച്ചു: “ധന്യനേ, എന്റെ മുമ്പത്തെ ജന്മത്തിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം ദയവായി പറയൂ. എനിക്ക് അത്യന്തം കൗതുകമുണ്ട്, മഹർഷേ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഞാൻ ആ വേദസരസ്സിൽ സ്നാനം ചെയ്തതും സാവിത്രിയുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ടതും ആയതോടെ, അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ആയിരം ജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മയിലായി. എന്റെ മുമ്പത്തെ ജന്മത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ.” “അവന്തി എന്നൊരു നഗരം ഉണ്ട്, രാജാവേ. അവിടെ ഞാൻ മുമ്പ് സാരസ്വതൻ എന്ന പേരിൽ, വേദങ്ങളിലും അവയുടെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള പ്രമുഖ ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു. അനേകം ദാസന്മാരും ധാന്യസമ്പത്തും ഉള്ളവനായി, കൃതയുഗത്തിൽ, പരമജ്ഞാനത്തോടെ ഞാൻ ജീവിച്ചു.” “ശാന്തതയിൽ ചിന്തിച്ച് ഞാൻ വിചാരിച്ചു: ‘ഇതൊക്കെ ഞാൻ എന്തിനാണ്?’ എല്ലാം മക്കൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത്, തപസ്സിനായി ഞാൻ സരസ്വതസരസ്സിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.” “അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, ഞാൻ കേശവനെ പൂജിച്ചു, പിതൃകർമ്മങ്ങളും ദേവതാർപ്പണങ്ങളും മറ്റു ഭൂതാർപ്പണങ്ങളും ചെയ്തു. പിന്നെ, രാജാവേ, തപസ്സിൽ മനസ്സു നിർത്തി, സരസ്വതസരസ്സായ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് ഞാൻ പോയി.” “അവിടെ, ഞാൻ ആദിപുരുഷനായ, പുണ്യനായ വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിയോടെ നാരായണമന്ത്രം ജപിച്ച് ആരാധിച്ചു. പരമബ്രഹ്മത്തിലേക്കുള്ള പരമസ്തുതികൾ ജപിച്ചതിനാൽ, ഭാഗവാൻ അതിനാൽ തൃപ്തനായി നേരിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.” പ്രിയവ്രതൻ ചോദിച്ചു: “അത് എന്താണ്, ബ്രഹ്മണേ, പരബ്രഹ്മത്തിലേക്കുള്ള ആ പരമസ്തുതി? അത് എനിക്ക് അറിയണം. ദയവായി പറയൂ, ദേവർഷേ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “അമരന്മാരുടെ അമരൻ, പ്രാചീനനും പരമവും അനന്തശക്തിയുമുള്ള, സനാതനപുരുഷനായ, ഉത്തമനായ, പരമാവധി അതീതനായ വിഷ്ണുവിനോട് ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹരിയായ, പ്രാചീനനായ, ഉപമയില്ലാത്ത, ആദിദൈവമായ, അതീതനും അന്തർയാമിയുമായ, അതിദീപ്തിയുള്ള, ഗംഭീരബുദ്ധിയുള്ളവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “ശുദ്ധമായ ഹൃദയത്തോടെ, ഉത്തമന്മാരിൽ ഉത്തമനായ, പരമനായ, വിശാലനായ, പരംപദം അതിക്രമിച്ച, ആദിപുരുഷനായ നാരായണനെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു. ഈ ലോകം ശൂന്യമായിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ അതിനെ സൃഷ്ടിച്ചു; ശേഷം, പ്രധാനപുരുഷനായി അവൻ നിലകൊണ്ടു. ജനങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനായ, ശുദ്ധനും ആദിയുമായ നാരായണൻ എനിക്ക് ശരണം ആയിരിക്കുക.” “പരമമായ രൂപമുള്ള, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ക്ഷമയിലും ശാന്തിയിലും നിലനിൽക്കുന്ന, ഭൂമിയുടെ അധിപനായ, എപ്പോഴും മംഗളകരനായ, മഹാത്മാവായ വിഷ്ണുവിനെ ഞാൻ എപ്പോഴും സ്തുതിക്കുന്നു.” “ആയിരം തലയും അനന്തപാദങ്ങളും അനേകം ഭുജങ്ങളും ഉള്ള, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും കണ്ണുകളായ, ക്ഷരക്ഷരരൂപിയായ, ക്ഷീരസാഗരത്തിൽ ശയിക്കുന്ന അമരനായ പരമേശ്വരനായ നാരായണനെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു.” “മൂന്നു വേദങ്ങളാലും അറിയപ്പെടുന്ന, മൂന്നും ഒമ്പതും ഏകരൂപങ്ങളുള്ള, ത്രിപവിത്രനായ, ത്രിവിധാഗ്നിയായ, ത്രിതത്ത്വങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യനായ, ത്രികാലേശ്വരനായ, ത്രീനയനായ, അളക്കാനാവാത്തവനായ നാരായണനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “കൃതയുഗത്തിൽ വെളുത്തവൻ, ത്രേതായുഗത്തിൽ ചുവന്നവൻ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ശുദ്ധനും ആദിയുമാണ്; കലിയുഗത്തിൽ സ്വയം കറുത്തവനായ ഹരിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയന്മാരെയും, ഉരസ്സിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാരെയും, കാലുകളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ച ആ സർവ്വരൂപിയായ, ആദിപുരുഷനായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “പരമത്തിനപ്പുറമുള്ള പരമനായ, അതീതനായ, ജ്ഞാനരൂപിയായ, യോദ്ധാക്കളിൽ അധിപനായ, കർമ്മാർത്ഥം കൃഷ്ണനായ് അവതരിച്ച, ഗദയും ചക്രവും ഉയർത്തിയ, അളക്കാനാവാത്ത നാരായണനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” “ഇങ്ങനെ ഞാൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: ‘ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.’ അപ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ലയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.” “എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതും, ദേവതകളുടെ ശാശ്വതനായ അധിപൻ പറഞ്ഞു: ‘ബ്രാഹ്മണാ, ഈ ക്ഷയമില്ലാത്ത പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കൂ.’” “ബ്രഹ്മയുടെ ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, നീ അവിടെ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറും; അപ്പോൾ നിന്റെ പേര്, കർമ്മം എന്നിവ നിശ്ചയിക്കപ്പെടും.” “പിതൃകർമ്മത്തിന് നീ എപ്പോഴും ‘നാര’ എന്ന ജലം അർപ്പിക്കുന്നതിനാൽ, നിനക്ക് ‘നാരദ’ എന്ന പേരായിരിക്കും.” “ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദൈവം അകന്നുപോയി. പിന്നീട്, തപസ്സിലൂടെ, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ബ്രഹ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചു, രാജാവേ. പിന്നീട്, ദിനാരംഭത്തിൽ പത്തു പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ വീണ്ടും ജനിച്ചു.” ഇങ്ങനെയാണ്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അനുഭവിച്ച അത്ഭുതകരമായ സംഭവങ്ങൾ.