വരാഹപുരാണമ്

ഒരു പാപാത്മാവിന്റെ യാത്രയെ കുറിച്ച് പുരാണം വിവരിക്കുന്നു. തണുപ്പിനാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിൽ അവനു ചൂട് കിട്ടും; ചൂടിനാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിൽ അവനു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടും. ആയിരക്കണക്കിന് കഷ്ണങ്ങളായി അവൻ തുടർച്ചയായി നുറുങ്ങപ്പെടുന്നു. ഭയാനകമായ ഒരു നദി അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു—അത് വെള്ളവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പാമ്പുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ നദിക്ക് കരംഭസന്ദ് എന്നാണു പേര്, നൂറ് യോജന ദൈർഘ്യമുള്ളതാണിത്. അതിനുശേഷം വൈതരണി എന്ന മഹാനദി വരുന്നു, ഉപ്പുവെള്ളം നിറഞ്ഞത്. അവിടെ മണ്ണ് അത്രയധികം ആഴമുള്ളതും, ത്വക്ക്, മാംസം, അസ്ഥി എന്നിവയെ പൊട്ടിക്കുന്നതുമാണ്. അവിടെയുള്ള ബാണത്തിന്റെ നീളം വരുന്ന ആണ്ടിപ്പക്ഷികൾ വജ്രംപോലുള്ള നാവുകൊണ്ട് അസ്ഥികളെ തകർക്കുന്നു. ഒരോ യോജന ദൈർഘ്യമുള്ള ആ മണ്ണുതൊടിയിൽ വലഞ്ഞു കടന്ന ശേഷം, അനേകം തവണ എലികൾ അവനെ തിന്നുന്നു. എന്നാൽ പ്രഭാതത്തിൽ കാറ്റ് സ്പർശിച്ചാൽ അവനു വീണ്ടും മാംസം ലഭിക്കുന്നു. അവിടെ ഭയാനകമായ ഒരു മാമ്പഴത്തോട്ടം ഉണ്ട്; പക്ഷികൾ അവിടെയും വസിക്കുന്നു. അവൻ രക്തനാളങ്ങളുമില്ലാതെ, കണ്ണോ ചെവിയോ ഇല്ലാതെ അവിടെയുണ്ട്. ആ തോട്ടം എപ്പോഴും സന്ധ്യാമേഘം പോലെ പ്രഭയോടെ കത്തുന്നു. അതിനെ യമന്റെ ചൂളി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്—ആഴമുള്ളതും മൂന്ന് യോജന വീതിയുള്ളതുമാണ്. അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് departed ആത്മാക്കളും, പത്ത് ലക്ഷത്തോളം പേരും ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ചൂളിയുടെ ഉള്ളിൽ അവരെല്ലാം വിശ്രമിക്കുന്നു; അതിലെ ഉരുളുന്ന പ്രവാഹം അവരെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു. പ്രതിയൊന്നും അതേപോലെ ഭയാനകവും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമാണ്, ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ. അവിടെ പത്തു തൂമ്പുകളുള്ള കൊടിത്തണ്ടുകളും പതിമൂന്ന് തിളച്ച ശിക്ഷാ കലശങ്ങളും ഉണ്ട്. ദയയില്ലാത്ത, ഭയാനകദർശനമായ രാക്ഷസന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാവലുണ്ട്. ഒരു വരണ്ട കിണറ്റിലും പുകയിൽ അവൻ തലകീഴായി തൂങ്ങുന്നു. വീണ്ടും, ഒരു മലിനകൂടത്തിൽ അവൻ കൊഴുപ്പിന്റെ തീയിൽ വേവപ്പെടുന്നു. അവിടെയുണ്ടാകുന്ന ഏഴുതരം പീഡനങ്ങൾ, മൂന്നു യോജനയ്ക്കുള്ളിൽ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു. വലിയ പ്രയാസത്തോടെ, കത്തിപ്പോയ്‌ക്കൊണ്ട്, അവൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് കടന്നുപോകുന്നു. പിന്നെ അവൻ ഒരു മനോഹരമായ കുളത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു—തണുത്ത വെള്ളവും തണലുള്ള തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞത്. അവിടെ എല്ലാ പാപികളും വിഭവങ്ങളും വിഭക്ഷ്യങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ശൂലവഹ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു മല അവന്റെ മുന്നിൽ ഉയരുന്നു—നൂറ് യോജന ഉയരമുള്ളത്. അവിടെ മഴമേഘം കയറിയിറങ്ങുകയും എപ്പോഴും തിളച്ച വെള്ളം ചൊരിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ശൃംഗാരക എന്നൊരു തോട്ടം അവിടെ കാണാം; പച്ചമൈതാനങ്ങൾ അവിടെ വിരിയുന്നു. അവിടെ ആരെങ്കിലും സ്പർശിക്കപ്പെട്ടാലോ കടിക്കപ്പെട്ടാലോ, അവർ പുഴുവായി മാറുന്നു. അതിനുശേഷം, മറ്റൊരു പീഡനവും അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു—ശിക്ഷയ്ക്കായി സൂക്ഷ്മമായി ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത്. അമ്മ, അച്ഛൻ, മക്കൾ, ഭാര്യമാർ, പ്രിയപ്പെട്ടവർ—എല്ലാവരും വീണ്ടും വീണ്ടും കരയുന്നു: “അയ്യോ! രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ, മകനേ!” എന്നിങ്ങനെ അവൻ നിലവിളിക്കുന്നു. കൈകൊണ്ടും ചാവിട്ടുകൊണ്ടും, പാമ്പുകളെ ശരീരത്തിൽ വച്ച് കൊണ്ടും അവനെ ശിക്ഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ തന്നെ, അവന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനു നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. നാലു വലിയ പാപങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ട്; പെരുമാറ്റം മൂലം അഞ്ചാമത്തേത് കൂടി ഉണ്ടാകുന്നു. എല്ലാ തുടക്കങ്ങളിലും, മറ്റൊരു ഗുണത്തിന്റെ പാതയിലേക്കു കടന്നവൻ, അചഞ്ചല ജീവികളിൽ ഒരു മനുഷ്യനായി ജനിക്കുന്നു. അറുപതിനായിരം വർഷവും അറുനൂറ് വർഷവും അവിടെയിരിക്കുന്നു. ഇതിനുശേഷം, അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചാൽ, വീണ്ടും സ്വേദജരൂപിയായ ഒരു ജീവിയായി ജനിക്കുന്നു. പിന്നെ, അവൻ എല്ലാ പക്ഷിസംഹിതകളിലും വീണ്ടും കടന്നുപോകുന്നു. ഇങ്ങനെ, പാപഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, ആത്മാവ് ദുരിതമാർന്ന ഈ യാത്ര തുടരുന്നു.