വരാഹപുരാണമ്

ഒരു ഭയാനകമായ പ്രകാശത്തിൽ, വൃക്ഷങ്ങളും ലോകങ്ങളും തെളിയിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആ പ്രകാശത്തിലേക്ക് അതിശക്തരായ ദൂതന്മാർ കടന്നു വരുന്നു. അവിടെ, ഭയാനകമായ നായ്ക്കളോടൊപ്പം വന്ന മറ്റുള്ളവർ, പാദത്തുനിന്ന് തലയിലേയ്ക്ക് വരെ കുഴഞ്ഞു തിന്നുപോകപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, ഭയാനകാകൃതിയുള്ള, വലിയ പല്ലുകളുള്ള, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിലുള്ള മറ്റുള്ളവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവർക്കു വിഭിന്നമായ ഭക്ഷ്യങ്ങൾക്കും രുചികരമായ വിഭവങ്ങൾക്കും പോലും ആശ്വാസമില്ല. അപ്പോൾ, ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട, തീയിൽ ചൂടാക്കിയ, അതീവ ഭയാനകമായ ഒരു സ്ത്രീ, ഭയന്ന് ഓടുന്ന പുരുഷനെ പിന്തുടരുന്നു. അവൾ അവനെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “നിന്റെ അമ്മയുടെ സഹോദരി, നിന്റെ അമ്മാവന്റെ ഭാര്യ, നിന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരി—വിദ്വാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും ദ്വിജന്മാരുടെയും ഭാര്യമാർ—നീ അവരെ അപമാനിച്ചു.” “നിന്റെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു കഷ്ടപ്പെടുന്നവനേ, നീ എന്തിനാണ് ഓടുന്നത്? ലജ്ജയില്ലാത്തവനേ!” ഇങ്ങനെ അവൾ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ശാസിക്കുന്നു, അവൻ അതു വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കുന്നു. പണ്ഡിതന്മാരുടെ ആയിരക്കണക്കിന് കൂട്ടത്തിൽ, ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. “അവനേ, നീ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, താഴ്ന്ന ജന്മം പ്രാപിച്ച സ്ത്രീകളാൽ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ അനുഭവിക്കുന്നവനേ!” “പാപിനേ, പത്തിരട്ടിയോളം ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകും.” “നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് കരുതുന്നു? നീ എങ്ങോട്ടു പോയാലും ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുനിൽക്കില്ല, വ്യഭിചാരിയായ പാപിനേ!” കാളയടുപ്പുകാരെപ്പോലെ, അവർ ദണ്ഡങ്ങളാൽ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആടിക്കുന്നു. മറ്റു മൃഗങ്ങളും നായ്ക്കളും കാക്കകളും അവനെ തിന്നുതുടങ്ങുന്നു. ചുറ്റും തീക്കടലായ കാടുപോലെയുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന തീ കാണുന്നു, അഗ്നിജ്വാലകൾ എല്ലായിടത്തും പടർന്നിരിക്കുന്നു. തീയിൽ കത്തിപ്പൊള്ളിയവൻ വീണ്ടും വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ അഭയം തേടുന്നു. അവിടെ ചിലർ വെട്ടപ്പെടുന്നു, ചിലർ കത്തുന്നു, ചിലർ പലവിധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. അസിതാലവനയുടെ വാതിലിൽ മഹാരഥികൾ കാവലുണ്ട്. അവർ വിളിച്ചു പറയുന്നു: “ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവരേ, ധർമ്മപാലകമായ പാലം തകർത്തവരേ!” അവിടെ നിരന്തരം വ്യഥകൾ അനുഭവിച്ച്, വലിയ ദു:ഖത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും. ഇരുമ്പ് ചുണ്ടുള്ള പക്ഷികളും അതീവ ഭയാനകമായ കടുവകളും അവിടെ ഉണ്ട്. അനേകം ക്രൂരശക്തികളായ ജീവികൾ അവിടെ മനുഷ്യരെ തിന്നുതുടങ്ങുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അസിതാലവനത്തിൽ അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിലർ വാൾപൊന്നി ഇലകളാൽ അവയവങ്ങൾ ചിതറുന്നു, മറ്റുചിലർ മൂർഖങ്ങളിലിട്ട് കുത്തിവെക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ കുളങ്ങൾ, പുഴകൾ, തടാകങ്ങൾ എല്ലാം ഉണ്ട്—പഴുത്ത മാംസവും കീടങ്ങളും മലിനവും നിറഞ്ഞവ. ആയിരക്കണക്കിന് പാപികൾ അവിടെയിരുത്തി ഈ ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. അവിടെ അസ്ഥികളും കല്ലുകളും മഴയായി പെയ്യുന്നു, രക്തം മൂടിയ മേഘങ്ങൾ ചുറ്റും. ഓടുകയും നീന്തുകയും ചെയ്യുന്നവർ “അയ്യോ, ഞാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു!” എന്ന് നിലവിളിക്കുന്നു. അവരുടെ ആക്രന്ദനങ്ങൾ കൊണ്ട് ദിശകൾ മുഴുവൻ നിറയുന്നു. ചിലർ കട്ടിയുള്ള കയരിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു, മറ്റുചിലർ വേറിട്ട രീതിയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ ഞാൻ കണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും മനുഷ്യനെ ഭയപ്പെടുത്തുംവിധമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ജനനമരണചക്രത്തിൽ അനുഭവിക്കേണ്ട വ്യഥകളുടെ രൂപങ്ങൾ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന ശ്രീ വരാഹപുരാണത്തിലെ ഈ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. പിന്നെയും നരകവ്യഥകളുടെ രൂപങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു—ചൂടുള്ളതും അത്യന്തം ചൂടുള്ളതുമായ മഹാരൗരവം, റൗരവം. അന്ധകാര എന്ന നരകവും അതിലും ഇരട്ടി ഇരുണ്ടതുമായ മറ്റൊരു നരകവും അവിടെയുണ്ട്. ഒന്നാമത്തേതിൽ ഏകാന്തമായ ഇരുണ്ടിയാണെന്നും, രണ്ടാമത്തേതിൽ ഇരുണ്ടിയുടെ ഇരട്ടി ഇരുണ്ടിയാണെന്നും പറയുന്നു.