വരാഹപുരാണമ്

മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, ധർമ്മജ്ഞന്മാരിൽ പ്രധാനനായവരേ, നിങ്ങൾക്കു സ്നേഹത്താലും സൗഹൃദത്താലും പ്രേമത്താലും ഞാൻ ഈ കഥ പറയുന്നു. എന്റെ മകനോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ ഒരു നിർണ്ണയം എടുത്തു, അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദർഭാപുല്ലുകൾ നിലത്ത് വിരിച്ച് ഞാൻ പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചു. ദുഃഖത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്തു; അപ്പോൾ എന്റെ ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയും നിശ്ചയവും എല്ലാം മായ്ച്ചുപോയി, അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. കഠിനമായ ദുർഭാഗ്യത്തിന്റെയും മഹർഷിയുടെ ഭയാനകമായ ശാപത്തിന്റെയും ഭയം ഞാൻ കാണുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല—നിന്റെ പിതാവിൽ അഭയം പ്രാപിക്കൂ. ഇവിടെ അധർമ്മം ഒന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; സംശയമില്ല, ഇതെല്ലാം തന്നെ ധർമ്മമാണ്. ആ മകൻ, തന്റെ പ്രവർത്തനത്താലും മനസ്സാലും വാക്കാലും പിതാവിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ആ മകൻ ക്ഷമയുള്ള തപസ്സുകാരനടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ സമീപിച്ചു. അച്ഛൻ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ശുഭവും നിത്യവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്. പിതാവ് പറഞ്ഞു: “ഇത് പിതൃകർമ്മയാണ്, ബ്രഹ്മാവു തന്നെ നിർദ്ദേശിച്ച ധർമ്മം. സ്വയംഭൂവായ ബ്രഹ്മാവാണ് ആദ്യം ഈ ശ്രാദ്ധകർമ്മം നിർവ്വഹിച്ചത്, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. ശ്രാദ്ധവിധിയും പിതൃകർമ്മങ്ങളും ഇങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” “എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ അവനിൽ ജ്ഞാനം പകരുന്നു. ധർമ്മരാജാവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ മനുഷ്യൻ നിർബന്ധമായി യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ജനിച്ചവർക്കു മരണം നിർബന്ധം; മരിച്ചവർക്കു ജനനം നിർബന്ധം. സत्त्वം, റജസ്, തമസ്—ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളും ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. തമോഗുണം അധികമുള്ളവർ, തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിലെ ദോഷങ്ങളാൽ, സാത്ത്വികതയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവർ, സാത്ത്വികരായവർ, മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു.” “താമസികനായവൻ ക്രൂരനും ഭയാനകനും ദുർമ്മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ആസക്തനും ഹിംസകനും ലജ്ജയില്ലാത്തവനും ആകുന്നു. അവൻ തമോഗുണിയാണെന്ന് അറിയുക; അവനോട് സംസാരിച്ചാൽ പോലും അവൻ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. വാക്കിൽ ശക്തനും, മനസ്സിൽ അസ്ഥിരനും, എല്ലായ്പ്പോഴും സംശയത്തോടെയും അശാന്തിയോടെയും പെരുമാറുന്നു. ക്ഷമയുള്ളവൻ, ആത്മനിയന്ത്രണം ഉള്ളവൻ, ശുദ്ധാത്മാവും വിശ്വാസമുള്ളവനും സത്ത്വഗുണിയാണെന്ന് അറിയണം.” “ഇങ്ങനെ പരിഗണിച്ചാൽ, ദുഃഖത്തിന് കീഴടങ്ങേണ്ടതില്ല. ലജ്ജ, ധൈര്യം, ധർമ്മം, ഐശ്വര്യം, കീർത്തി, ഓർമ്മ, ജ്ഞാനം—ഇവയും മറ്റു എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ദുഃഖബാധിതനായവനെ വിട്ടുപോകുന്നു. ആസക്തിയുടെ ശക്തിയിൽ മുങ്ങിയവൻ അക്രമവും അസത്യവും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ആസക്തി നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്, മനസ്സിനെ ധർമ്മത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കണം.” “സ്വയംഭൂവായ ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞ രീതിയിൽ ഞാൻ നാലു വർണങ്ങളുടെ ധർമ്മങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. കുശപുല്ലുകൾ വിരിച്ച്, ഒരാൾ ഒരു ദിശയിലേക്കും നോക്കാതെ കിടക്കണം. സ്നേഹത്തോടുകൂടി, ഭൂദേവന്മാരായ ദ്വിജന്മാരെ പാരായണം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കണം. പരലോകക്ഷേമത്തിനായി, പശുദാനം ഏറ്റവും പ്രശംസനീയമാണ്. ഈ ദാനങ്ങൾ നൽകി പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ മോചനം ലഭിക്കും.” “ഇതിന് ശേഷം, ദൈവികമായ ശബ്ദം വലതുകാതിൽ കേൾപ്പിക്കണം. എന്റെ മാർഗം പിന്തുടർന്ന്, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നവനെ കണ്ടു, ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടണം: ‘ഓം, ഈ പരമശുദ്ധമായ മധുപർകം, ലോകബന്ധനാശിനിയായ, അമൃതത്തോട് തുല്യമായതും ശ്രേഷ്ഠമായതും, എന്നിൽ നിന്നു സ്വീകരിക്കണമേ.’ ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് മധുപർകം അർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ പ്രാണൻ വിടുമ്പോൾ, ആ ആത്മാവ് വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കുന്നില്ല, ഈ ലോകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരികയുമില്ല.” ഇങ്ങനെ പിതാവും മകനും തമ്മിൽ നടന്ന ഈ സംസാരവും ഉപദേശവും ശ്രാദ്ധവിധിയുടെ മഹത്വവും, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ധർമ്മവും അർത്ഥവും അർത്ഥവത്തായി തെളിയിച്ചു.