വരാഹപുരാണമ്

ആർക്കൊ, ഭൂമിദേവി, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നീണ്ടു നിമി തപസ്സിൽ മുഴുകി ഇരുന്നു. അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ആയിരങ്ങൾക്കാലം ചെലവഴിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട മകനെയറിഞ്ഞ നിമിക്ക് അതീവ ദുഃഖം നിറഞ്ഞു. ആ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, മാധവി, നിമി അവിടെ തന്നെ നിർബന്ധമായുള്ള ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. എല്ലാ വിധത്തിലും വിശുദ്ധനായ അവനുവേണ്ടി, മാഘമാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, നിമി മനസ്സിൽ ത്യാനിച്ച് ശരിയായ ശ്രാദ്ധക്രമങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ലോകത്തിൽ ഉള്ള വിഭവങ്ങളും, രസത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒമ്പത് വിധം ഭക്ഷണങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തി, ബ്രാഹ്മണനെ ആദരവോടെ അഭിമുഖീകരിച്ച്, നിമി പവിത്രനായി ഏകാഗ്രതയോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. തുടർച്ചയായി ഏഴു പ്രാവശ്യം അവിടെ ഇരുന്നു, ഏഴു പ്രാവശ്യം ബ്രാഹ്മണരെ ആരാധിച്ചു. ശ്രീയുടെ നാമവും വംശവും ഉച്ചരിച്ച് അവൻ പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചു. ദിവസം കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, സ്നിഗ്ധയായവളേ, നിമി ഏകാന്തനായി, മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും നിയന്ത്രിച്ച്, ആശയും സ്വത്തും ഇല്ലാതെ, അതിയായി ഉയരവുമില്ലാത്തതും താഴവുമില്ലാത്തതുമായ, വസ്ത്രം, മൃഗചർമ്മം, കുശതൃണം എന്നിവയിട്ട് ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി, അതിൽ ഇരുന്നു ആത്മശുദ്ധിക്ക് യോഗം അഭ്യസിച്ചു. തന്റെ മൂക്കിന്റെ അഗ്രം നോക്കി, ദിശകളിലോട്ടും കണ്ണു തിരിയാതെ, മനസ്സിനെ എനിക്ക് അർപ്പിച്ച്, ഭക്തിയോടെ ഏകാഗ്രനായി ഇരുന്നു. അങ്ങനെ സന്ധ്യാകാലം അവസാനിച്ചു രാത്രിയെത്തിയപ്പോൾ, നിശ്ചയത്തോടെ ഹോമം നടത്തി, പിന്നെ മനസ്സ് കുറ്റബോധത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു. മകനുവേണ്ടി, അശുദ്ധമായ വിധത്തിൽ ചെയ്ത ഈ ഹോമം ശരിയാണോയെന്ന സംശയം അവനെ അലമുറയാക്കി. "മുനിവർമാർ ശാപം നൽകിയിട്ടും എനിക്ക് ദഹനം സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുന്നു? പിതൃസ്ഥലത്ത് നിലകൊള്ളുന്നവർ എനിക്ക് എന്ത് പറയും?" എന്ന ചിന്തകൾ അവനെ പീഡിപ്പിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതസന്ധ്യയിൽ സൂര്യോദയത്തോടെ, അത്രി വംശജനായ നിമി വീണ്ടും വലിയ വിഷമത്തിൽ ആയിത്തന്നെ കണ്ടു. "വയസ്സിന്, പ്രവർത്തികൾക്ക്, ശക്തിക്ക്, ജീവന്—എല്ലാം ശാപം," എന്നു അവൻ നിരാശയായി. ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു, 'പൂതി' എന്ന നരകം ഹൃദയത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ദുഃഖമാണെന്ന്. ദേവതകളെ ആരാധിച്ച് ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി, മനുഷ്യൻ മകനിലൂടെ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു; പിതാക്കന്മാർക്ക് കുൺജന്മാരിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ സമ്പന്നനായ മകനില്ലാതെ ഞാൻ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നായിരുന്നു നിമിയുടെ വേദന. ഇവിടെനിന്ന് നിമി, മുനിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുന്ന വനം തേടി പോയി. ആ തേജസ്സുള്ള ആശ്രമത്തിൽ കടന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ, അവിടെ വന്നു, അവൻ അശ്രിതനായ അതിഥിയെ പാദപ്രക്ഷാലനത്തിനുള്ള വെള്ളം, അർഘ്യം, ഇരിപ്പിടം എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. അപ്പോൾ നാരദൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: "നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലാത്തവർക്കു വേണ്ടി ദുഃഖിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. നീ ജ്ഞാനിയാണെങ്കിലും ഇതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ജ്ഞാനികൾ ജീവിച്ചവർക്കും മരിച്ചവർക്കും വേണ്ടി ദുഃഖിക്കുന്നില്ല. ശത്രുക്കൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, പക്ഷേ മകൻ തിരികെ വരുന്നില്ല. ദേവന്മാർക്കും, അസുരന്മാർക്കും, ഗന്ധർവന്മാർക്കും, മനുഷ്യർക്കും, മൃഗങ്ങൾക്കും, പക്ഷികൾക്കും—എല്ലാ ജീവികൾക്കും ജനനം ലഭിച്ചാൽ മരണത്തിന്റെ കാലം ഉറപ്പാണ്. നിന്റെ മകൻ മഹാനായിരുന്നു, പ്രശസ്തനും ഭാഗ്യസമ്പന്നനും. മരണമെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പരമദൈവികാവസ്ഥയിൽ എത്തി." നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിമി ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു. ഭയത്താൽ അവന്റെ ശബ്ദം വിറെച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്‌വാനിച്ചു, ദുഃഖത്തോടെ ആന്ദോളനം അനുഭവിച്ചു.