വരാഹപുരാണമ്

മായയുടെ നിദ്രയെ അണിഞ്ഞ്, ഞാൻ ഉണർന്നുകൂടി, ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഓരോ യುಗത്തിലും ആയിരം വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു, അതുപോലെ പല യുഗങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നിന്നെ അഞ്ചു നൂറ് ദിവസങ്ങളോളം താങ്ങി നിൽക്കുകയുണ്ടായി. നീയും ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണെന്നും നീ ചോദിച്ചപ്പോൾ, പ്രശസ്തിയുള്ളവളേ, കോപത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന ദേവനായ പ്രഭുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മൂന്നു ദേവന്മാരും ഭൂമിയെ ഒരേ സമുദ്രമാക്കി മാറ്റി. എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ നിറഞ്ഞു, മറ്റൊന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ, മായയാൽ ബാലരൂപം ധരിച്ച് പാർക്കുന്നവനായി. സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നിന്നെ അതിരുവച്ചു; നീ ഇതറിയുന്നു, ഭാഗ്യശാലിയായ ഭൂമിയേ. അപ്പോൾ അവിടെ മായയാൽ വെള്ളം ഉദിച്ചു. കുറേ നേരം ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ ശേഷം, ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചതിനുശേഷം, ദേവിയാകുന്ന അവൾ അവിടെയുള്ള കുപ്പിയിൽ വെള്ളം എടുത്തു. ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനീദ്വയങ്ങൾ, മരുത്ഗണങ്ങൾ— ഇവർ എല്ലാം അവിടെ ഉണ്ടായി. ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയർ ഉദിച്ചു; ഉരസ്സിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാർ ഉദിച്ചു. ദേവതകളും അസുരന്മാരും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ തന്നെ ജനിച്ചു. ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ അസുരന്മാർ, ജനിച്ചു. ഈ ദ്വിജന്മാർ എല്ലാവരും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവരും, ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പാണ്ഡിത്യമുള്ളവരുമാണ്. ആ വംശത്തിൽ നിന്നാണ് പ്രശസ്തനായ ആത്രേയനായ നിമി ജനിച്ചത്. ഉണക്കിയ ഇലയും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവരും, ശീതകാലത്ത് വെള്ളത്തിൽ വസിക്കുന്നവരും, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം, ഭൂമിയേ, തപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു. ആ നഷ്ടപ്പെട്ട പുത്രനെ കണ്ടപ്പോൾ, നിമിക്ക് വലിയ ദുഃഖം വന്നു. ദുഃഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, മാധവിയേ, അവിടെയായി നിമി ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. എല്ലാ രീതിയിലും ശുദ്ധനായ അവനുവേണ്ടി, മാഘമാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതി, നിമി ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ ശ്രാദ്ധക്രിയകൾ ആലോചിച്ചു. എത്രയോ വിഭവങ്ങൾ, നാളികേരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒമ്പത് തരത്തിലുള്ള വിഭവങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണനെ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്ത്, ശുദ്ധനും ഏകാഗ്രനും ആയിത്തീർന്നു. പിന്നെ, ഏഴു പ്രാവശ്യം തുടർച്ചയായി അവൻ അവിടെയിരുന്ന്, ഏഴു പ്രാവശ്യം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ പൂജിച്ചു. ശ്രീദേവിയ്ക്ക് അവൻ പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ചു, പേര് വംശം ഉച്ചരിച്ച്. അങ്ങനെ, ദിവസം കഴിഞ്ഞു, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സും ആത്മാവും നിയന്ത്രിച്ച്, ആശയോ സ്വത്തോ ഇല്ലാതെ, ഒരുത്തനായി അവൻ ഇരുന്നു. അവൻ ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ അല്ലാത്ത, വസ്ത്രം, മയില്പ്പൊക്കം, കുശഗ്രാസ് എന്നിവയാൽ ചെയ്ത അസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ആത്മശുദ്ധിക്കായി യോഗം ചെയ്തു. തന്റെ മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ദൃഷ്ടി നിർത്തി, ദിക്കുകളിലേക്കോ മറ്റൊന്നിലേക്കോ നോക്കിയില്ല. മനസ്സിനെ എന്നിൽ ആകർഷിച്ച്, ആരെങ്കിലും എന്നോടു ഏകാഗ്രതയോടെ യോഗം ചെയ്‌താൽ, അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു. പ്രഭാതം അവസാനിച്ചതിനുശേഷം, രാത്രി എത്തി. നിശ്ചയത്തോടെ സമർപ്പണം നടത്തിയ ശേഷം, അവൻ പിന്നീടു മനസ്സിൽ ഖേദം അനുഭവിച്ചു. അർപ്പണക്രിയ ശുദ്ധിയില്ലാത്തതും, പുത്രനുവേണ്ടി ചെയ്തതുമായിരുന്നതു കൊണ്ട്, അതു പാപമായി. സാപത്തിന്റെ ഫലമായി, മഹർഷിമാർ എങ്ങനെ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കാതിരിക്കും?