വരാഹപുരാണമ്

ഭൂമിദേവി നാരായണനോട് പറഞ്ഞു: “നാഥാ, നിങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും, ശാലഗ്രാമത്തിലും എല്ലായ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നു. വീടുകളിൽ എത്ര ദേവപ്രതിഷ്ഠകൾക്ക് പൂജ ചെയ്യണം? പൂജയിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടോ? ശിവൻമാരുടെയും മറ്റ് ദേവതകളുടെയും പൂജാവിധികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും ദയവായി വിശദമായി പറയാമോ?” നാരായണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “വീടുകളിൽ രണ്ട് ലിംഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പൂജിക്കരുത്. അതുപോലെ, മൂന്ന് ശാലഗ്രാമങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പൂജിക്കരുത്. ദ്വാരകയിൽ നിന്നുള്ള രണ്ട് ചക്രങ്ങൾക്കും, രണ്ട് സൂര്യപ്രതിമകൾക്കും ഒരുമിച്ച് പൂജയില്ല. എന്നാൽ, ഒരു ജോഡി ശാലഗ്രാമങ്ങൾ പൂജിക്കാം; പക്ഷേ, രണ്ട് ശാലഗ്രാമങ്ങൾ ചേർത്ത് ഒരുമിച്ച് വെക്കരുത്. അഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയതോ, വീട്ടിൽ തകർന്നതോ ആയ പ്രതിമകൾ പൂജിക്കരുത്, ഭുമിദേവി. പക്ഷേ, ചക്രം അക്ഷതമായ തകർത്ത ശാലഗ്രാമം പൂജിക്കാം; പൊട്ടിയാലും, വിള്ളിയാലും, ശുഭമായ ശാലഗ്രാമം പൂജയ്‌ക്കു യോഗ്യമാണ്. “ദേവി, പന്ത്രണ്ടു വിധത്തിലുള്ള ശാലഗ്രാമങ്ങൾ ഉണ്ട്. സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള താമരകളാൽ പന്ത്രണ്ടു കോടി ലിംഗങ്ങൾ പൂജിച്ചാൽ, അതുപോലെ ഭക്തിയോടെ നൂറ് ശാലഗ്രാമങ്ങൾ ആരെങ്കിലും പൂജിച്ചാൽ, അതിന് അതുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കും. എല്ലാ ജാതിക്കാരും ദേവപ്രതിമകൾക്ക് പൂജ ചെയ്യാം. എന്നാൽ, ശാലഗ്രാമം താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ സ്പർശിക്കരുത്. ഒരു ശൂദ്രൻ അല്ലെങ്കിൽ സ്ത്രീ അവിടെയെത്തി അജ്ഞാനത്തിൽ സ്പർശിച്ചാൽ പോലും, ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ അവരുടെ പാപങ്ങൾ ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ പാദജലമുപയോഗിച്ച് അകറ്റാം. ശാലഗ്രാമം കൂടെ ഉണ്ടായാൽ ശുദ്ധി സദാ ഉണ്ടാകും. “ശാലഗ്രാമം സ്വർണ്ണവസ്തുക്കളോടൊപ്പം ഉണ്ടായാൽ അതിന്റെ ഫലവും ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു. സമുദ്രം തന്നെ യോഗ്യനായവർക്കു ദാനം ചെയ്താൽ, അതിന്റെ പൂജാഫലം നൂറുവർഷം പറഞ്ഞാലും മുഴുവൻ വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ദേവപ്രതിഷ്ഠയുടെ രഹസ്യവും, പൂജയുടെ ആരംഭവിധിയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി എന്താണ് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” ഇങ്ങനെ, ‘വെള്ളി, പൊന്ന് മുതലായ ലിംഗങ്ങളുടെ സംഖ്യയും പ്രതിഷ്ഠാവിവരങ്ങളും’ എന്ന അധ്യായം സമാപിച്ചു. അതിനുശേഷം, നാരായണനിൽ നിന്നു ഈ രഹസ്യങ്ങൾ കേട്ട ഭൂമിദേവി, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവളായി വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നാഥാ, ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പരമരഹസ്യം ഒന്നുണ്ട്. പിതൃയജ്ഞത്തിന്റെ മഹിമ എന്താണ്? അതിന് ലഭിക്കുന്ന ഫലവും, അതിന്റെ നിർവഹണവും എങ്ങനെയാണ്? ദയവായി വിശദമായി പറയാമോ?” നാരായണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “നല്ല ചോദ്യം ചോദിച്ചു, ഭുമിദേവി. നീയൊരു ഭ്രമയിൽ ആണ്, ഭാരമേറ്റ ഭുമി. ഞാൻ നിന്നോട് ശ്രാദ്ധവിധിയുടെ ഉത്ഭവവും നിയമങ്ങളും വിശദമായി പറയുന്നു. “ആദ്യകാലത്ത്, എല്ലാം ഇരുട്ടിലും പ്രകാശരഹിതമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ, ഞാൻ മാത്രം അനന്തശയ്യയിൽ കിടന്നിരുന്നു. മായാനിദ്രയിൽ ഞാൻ ഉണർന്നും ഉറങ്ങിയുമായിരുന്നു. ആയിരം യുഗങ്ങൾ ഓരോ ചക്രത്തിൽ കടന്നുപോകുന്നു. അങ്ങനെ, ഞാൻ നിന്നെ അഞ്ചുനൂറുദിവസം താങ്ങി. നീ ചോദിച്ച കാര്യവും, നീയും തന്നെയാണ് ഉത്ഭവം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. “ക്രോധത്തിൽ ഞാൻ അസുരനാശകനായ പ്രഭുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ, ഞങ്ങൾ മൂവരും ഭൂമിയെ ഒറ്റ സമുദ്രമായി മാറ്റി. എല്ലാം വെള്ളം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, മറ്റൊന്നും കാണാനായില്ല. ഞാൻ വടവൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ, മായാവശാൽ ഒരു ബാലന്റെ രൂപത്തിൽ പാർത്തു. ഭുമിദേവി, ഞാൻ നിന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു; നീ ഇത് അറിയുന്നു. അതിനുശേഷം, അവിടെ മായാവശാൽ വെള്ളം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു.” ഇവിടെയാണ് ഈ വിശുദ്ധ കഥയുടെ ഈ ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നത്.