ഒരു കാലത്ത്, ഒരിടത്ത് ഒരുപാട് വിശുദ്ധമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു് ഏകാന്തവും സ്ഥിരവുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ആ സ്ഥലത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി തീരം പോലെ ഒരു പരിധി രൂപപ്പെട്ടതുപോലെയായിരുന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ, അതീവ ക്ഷീണിതനായി, വിറയലോടെയും കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും വാരിപോലുള്ള പിൻഭാഗത്തോടെയും ദുർബലനായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ വാക്കുകൾ ആരും കേൾക്കാറില്ലായിരുന്നു—ഒരു ചെറുപക്ഷിയുടെ അലറുപോലും അവിടെ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. "നീയിങ്ങോട്ട് ശ്രമമില്ലാതെ എത്തിയിട്ട്, നിന്റെ യോജ്യമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നില്ലല്ലോ," അപ്രകാരമായിരുന്നു അവിടുത്തെ മറ്റൊരാളുടെ സംശയം. "ഇന്നലെ വരെ ഞാൻ ഈ പുണ്യസ്ഥാനത്ത് നടത്തിവന്നിരുന്ന എന്റെ ദൈനന്ദിന കര്മം ഇന്നീ ദിവസം നഷ്ടമായി. നീ ഈ രൂപത്തിൽ വന്നതുകൊണ്ട്, എന്റെ ആചാരം നിനക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു." അതിനു ശേഷമൊരു ജീവി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവനോട് പറഞ്ഞു: "ആർക്കെങ്കിലും ഈ നിശ്ചിത പുണ്യസ്ഥാനത്ത് ജലത്തോടും എള്ളിനോടും ചേർത്ത് ശ്രാദ്ധം നടത്തുകയാണെങ്കിൽ, അതിനാൽ തൃപ്തരാകുന്ന പിതാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ മുഖേന സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ, കുലം കലർന്നതിന്റെ ദോഷം മൂലം ചിലര്ക്ക് നരകവാസം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും. എനിക്ക് വഴിയോ ചലനമോ ഇല്ല; മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങൾ എന്നെ ബാധിക്കുന്നു. ശക്തിയുള്ളവർ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ദുർബലർക്കു വഴിയില്ല. പുത്രന്മാർ സ്വധാ അർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുന്നതിലൂടെ അവർ പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു." "നിന്റെ ദിവ്യദർശനത്തോടെ, ഭവാൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചവരെ കണ്ടിരിക്കുന്നു. ശൂദ്രരിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവർ നേരിട്ടോ മറിച്ചോ ജനിച്ചവരായിരുന്നാലും, അവരുടെ സ്ഥിതി എന്താണെന്നു ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു. അതിനുത്തരം നൽകാൻ ജീവി ആരംഭിച്ചു: 'പ്രിയമേ, നിന്റെ കുലവും വിധി നിർണ്ണയിച്ചപോലെ നിലനില്ക്കുന്നില്ല. എല്ലാം പറയൂ; ഞാൻ സത്യവാനായിരിക്കും, നിർബന്ധമായും ചെയ്യാം.' 'എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉള്ളവരാണിവർ—കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൊതുകുകൾ. ഞാൻ അവർക്കു തന്തുപ്രമാണം; ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ അവർക്കായി തന്തുവിൽ നിന്നുണ്ടായവനാണ്. രാജ്ഞിക്ക് സന്ദേശം അയയ്ക്കാൻ പ്രഭാവതി എന്ന ദാസി എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വംശം അവളുടെ തന്തുവാണ്; ശ്രാദ്ധത്തിനായി ഞങ്ങൾ ഇവിടെ മാത്രം ഈ കാലയളവിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; പിന്നെ ഞങ്ങൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോകും.' ഇതെല്ലാം കേട്ട ശേഷം, ത്രികാലജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണൻ ആശ്ചര്യത്താൽ വിങ്ങി ചോദിച്ചു: 'ഇവൾക്ക് ഇവിടെ ഏത് നിയമം ബാധകമാണ്? നിങ്ങൾ എല്ലാവരും പുത്രന്മാരോടുകൂടെ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു?' അതിനുത്തരം ജീവി പറഞ്ഞു: 'മുന് കർമ്മഫലപ്രകാരം, ഏത് താഴ്ന്ന ഗതിയിലായാലും, ശ്രാദ്ധം, ഭക്ഷണം, ജലം, ദാനങ്ങൾ—നിത്യവും കാമ്യവുമായ—നൽകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വംശത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഒരു മുറി വെള്ളം പോലും നൽകാമെന്ന പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.' 'പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ നടുവിൽ, എള്ളു ചേർത്ത വെള്ളം ദർഭയുമായി, മൂന്നു ഗോത്രങ്ങളും പിതൃനാമങ്ങളും ഉച്ചരിച്ച് ആദ്യം ഒരു മുറി, പിന്നെ രണ്ട്, മൂന്നു തവണ തർപ്പണം നടത്തണം. അവസാനം "തൃപ്യന്താം" എന്ന മന്ത്രം മറ്റ് നിർദ്ദിഷ്ട മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം ഉച്ചരിക്കണം. ആദ്യം പിതാവിന് സമർപ്പിക്കണം; അതുപോലെ അമ്മയ്ക്കും, മാതാമഹനുമാകട്ടെ, ഗോത്രപിതാവിനും പിതാമഹനുമാകട്ടെ സമർപ്പണം നടത്തണം. അതിനുശേഷം മുമ്പത്തെ ക്രമത്തിൽ തന്നെ 'മധുവാതാ' എന്ന ഋക് ഉച്ചരിക്കണം.' 'മാതൃപിതൃഗണത്തിനും അതേ ക്രമത്തിൽ കർമ്മങ്ങൾ നടത്തണം. ഗോത്രം ഉച്ചരിച്ച് "സൂര്യനില്ലാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നവരെ നാം നശിപ്പിക്കുന്നു" എന്ന് പറയണം. ഗോത്രത്തിനും അമ്മയ്ക്കും മഹാമാതാവിനും ദേവിയ്ക്കും, ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കുമ്പോഴും, അർഘ്യപാത്രത്തിനും പിണ്ഡപ്രദാനത്തിനും, കൈ കഴുകലിനും, നിർദ്ദിഷ്ട കർമ്മങ്ങളിൽ, ഗോത്രത്തിനും മഹാമാതാവിനും ദേവിയ്ക്കും അനുയോജ്യമായ വിധത്തിൽ ആദ്യം അനുഗ്രഹം പറഞ്ഞു, സമർപ്പിച്ചതു് അനശ്വരമാകട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കണം.' ഇങ്ങനെ, പിതൃകര്മങ്ങളുടെ മഹത്വവും ശ്രാദ്ധത്തിന്റെ വിധികളും അവിടെ വെളിപ്പെട്ടു.