വരാഹപുരാണമ്

മഥുരയിൽ ഒരാൾക്ക് കുറ്റം സംഭവിച്ചാലും, അവൻ ശുദ്ധനായതായിരിക്കും. ആയിരം ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്കുമുതൽ അവൻ മോചിതനാകുന്നു. കേൾക്കുകയും, ആലോചിക്കുകയും, ദർശിക്കയും ചെയ്താൽ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നു; മഥുരയും, വരാഹസ്വരൂപവും, ഇരട്ടിയേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. ദേവാദികളുടെ പ്രഭുവേ, ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ ഏതാണ് ശ്രേഷ്ഠം എന്നു സത്യമായി പറയൂ. ഭൂമിയിൽ സമുദ്രം വരെ ഉള്ള തിരുത്തലുകളും തീർത്ഥങ്ങളും ഏതൊക്കെയാണെന്നു ഞാനറിഞ്ഞിരിക്കണം. എന്നാൽ, എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവർ എപ്പോഴും കുബ്ജാംരത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു. മാർഗശീർഷ മാസത്തിലെ വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിതമായ ദ്വാദശി തിഥിയിൽ, ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിൽ, എന്റെ മഥുര പ്രദേശം ഏറ്റവും ഗൂഢമായ ഗൂഢഫലമാണ്. കുബ്ജാംരവും മറ്റ് തീർത്ഥങ്ങളും എല്ലാം സന്ദർശിച്ചവൻ, വിശ്രമംകൊണ്ടു ആശ്വാസം നേടുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് 'വരാ' എന്ന പേര്. എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും മഥുരയാണ് പരമഗതി. സംഖ്യയോ യോഗയോ ഇല്ലാതെ തന്നെ അവൻ മോക്ഷം നേടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. മഥുരയിൽ ജീവൻ വിട്ടവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല; മഥുരയെപ്പോലൊരു തിരുത്തലോ, കെശവനേക്കാൾ വല്ല ദേവനും ഇല്ല. ഇങ്ങനെ, പാപപരിഹാരത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന അദ്ധ്യായം, മഹാത്മ്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ വരാഹപുരാണത്തിലെ മഥുരാമാഹാത്മ്യത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീവരാഹൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: "ഭൂമിദേവീ, നീ കേൾക്കുക, ധ്രുവതീർത്ഥത്തിൽ പണ്ടൊരു കാലത്ത് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ. ആ നഗരത്തിൽ ഒരിക്കൽ ധർമ്മനിഷ്ഠനും സത്യവ്രതനുമായ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഇരുനൂറ് ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—എല്ലാവരും ഉചിതമായ വംശം, സ്വഭാവം, പ്രായം എന്നിവയുള്ളവർ. അവരിൽ ഒരാളുടെ പേര് ചന്ദ്രപ്രഭയായിരുന്നു; ധീരതയും ധീരസന്തതിയും അവളുടേതായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവളുടെ സഹചാരികൾക്ക് ഭാര്യമാർക്കുള്ള ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്നില്ല. ഭുവനസുന്ദരിയേ, അവരുടെ തെറ്റുകൾകൊണ്ടുതന്നെ അവർ പാതാളത്തിലേക്ക് വീണുപോയി. ഒരിക്കൽ, ജീവികളിൽ ഒരു മഹാത്മാവ് അവിടെ നിന്ന് താഴെ വീണു. കറുത്ത രൂപങ്ങൾ, ചീമുട്ടകളെപ്പോലെയുള്ള ദേഹങ്ങൾ, അങ്ങിങ്ങ് സഞ്ചരിച്ചു. ആ സമയത്ത്, അവിചാരത്താൽ, യാതൊരു വ്രതമോ ജപമോ നടത്തപ്പെട്ടില്ല. ഒരു പാദം കാലം ശേഷിച്ചിരുന്നു. കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തെക്കുമുള്ള ദിശകളിൽ നിന്ന് മറ്റുള്ളവർ വന്നു. സന്തോഷത്തോടും, തൃപ്തിയോടും, സുസ്ഥിരമായ ദേഹത്തോടും കൂട്ടമായി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി. വസ്ത്രാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ശക്തമായ ദേഹത്തോടും ആനന്ദത്തോടും കൂട്ടമായി അവർ യാത്ര ചെയ്തു. മറ്റുള്ളവർ വന്നപോലെയാണ് മടങ്ങുകയും, വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചുവരികയും ചെയ്തു. അവർ കൂട്ടമായി കൂടുകയും, യാത്രചെയ്യുകയും, സന്തോഷത്തോടെ ആശംസകൾ നേർന്നു കൂടുകയും ചെയ്തു. ചെറുതായ ദേഹത്തോടും, കുഴഞ്ഞ വയറുമായും, സുന്ദരമായ പാലങ്കികളിൽ ആദരവോടെ അവർ യാത്ര ചെയ്തു. അതൊരു വലിയ ഉത്സവംപോലെ കണ്ട സന്യാസി അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. ആ ഏകാന്തവും സ്ഥിരവുമായ തിരുത്തലം തീരംപോലെ ചുറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നി. അവൻ വിറച്ച്, ഒറ്റയടിക്ക് കണ്ണുകൾ കുഴഞ്ഞ്, ദേഹവും കൂർത്തു, പിന്നിൽ കുഴഞ്ഞ് നിന്നു. അവന്റെ വാക്കുകൾ ആരും കേൾക്കുന്നില്ല; ചെറുപക്ഷിയുടെ നിലവിളിപോലെയായിരുന്നു അവ. "നീ യാതൊരു പരിശ്രമവും ഇല്ലാതെ ഇവിടെ വന്നിട്ടും, നിന്റെ യോജ്യമായ സ്ഥാനത്തേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഇന്ന്, ഈ തിരുത്തലത്തിൽ എന്റെ നിത്യകർമ്മം നഷ്ടപ്പെട്ടു, രാവും പകലും. നിന്നെ ഈ രൂപത്തിൽ കണ്ടതോടെ, എന്റെ ആചാരങ്ങൾ നിന്നിലേക്കാണ് മാറിയത്," എന്ന് സന്യാസി പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ ജീവി പറഞ്ഞു: "ഈ സ്ഥിരമായ തിരുത്തലത്തിൽ, യഥാസ്ഥാനത്തിൽ, വീണ്ടും ആരെങ്കിലും ശ്രാദ്ധം നടത്തി, തിലം കലർത്തിയ വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, അങ്ങനെ തിലത്തിൽ തൃപ്തരായ പിതാക്കന്മാർ മക്കളുടെ മുഖാന്തിരം സ്വർഗം പ്രാപിക്കും. വർണ്ണസംകരത്വത്തിന്റെ ദോഷം മൂലം, ഒരാൾ നരകത്തിൽപ്പെടും. എനിക്ക് വഴിയോ ചലനമോ ഇല്ല; ത്രിവിധതാപങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ പീഡിതനാണ്," എന്നു പറഞ്ഞു.