വരാഹപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ തന്റെ സന്തോഷഭരിതരായ സഹചാരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞു, ആ പശുക്കളെ വീണ്ടെടുത്തു. അതിനുശേഷം, ആ മഹാനായ ഇന്ദ്രൻ ആയിരക്കണക്കിന് വിവിധ യാഗങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഈ തുടർച്ചയായ യാഗങ്ങളാൽ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി വളരെ വർദ്ധിച്ചു. അങ്ങനെ ശക്തി വർദ്ധിച്ച ഇന്ദ്രൻ ദേവസേനയോട് പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരെ, ദാനവരെ സംഹരിക്കാൻ എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ ആയുധധാരികൾ ആകട്ടെ." ഇന്ദ്രന്റെ ഈ നിർദ്ദേശം കേട്ട ദേവന്മാർ ഉടൻ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചു, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവർ വേഗത്തിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു, അസുരസേനയെ ജയിച്ചു. ദേവന്മാർക്ക് കീഴടക്കപ്പെട്ട അസുരന്മാർ, ഭയത്തിലും ആശ്ചര്യത്തിലും ആകുലരായി, രക്ഷക്കായി സമുദ്രത്തിൽ ചാടിപ്പോയി. അതിനുശേഷം ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. മുമ്പുപോലെ തന്നെ, ആ ദിവ്യനായ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ സ്വർഗാധിപത്യത്വം ആസ്വദിച്ചു. ഈ ഉത്തമമായ കഥയെ പൂർണ്ണമായി പ്രതിദിനം ശ്രവിക്കുന്നവൻ, മൃത്യുലോകത്തിലെവനാണെങ്കിലും, ഗോമേദ യാഗഫലം പ്രാപിക്കും. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവൊരുവൻ, ഏകാഗ്രതയോടെ ഈ കഥ ശ്രവിച്ചാൽ, ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗം വീണ്ടെടുത്തതുപോലെ, തന്റെ രാജ്യം വീണ്ടെടുക്കും. അപ്പോൾ ഭൂമി ദേവനോടു ചോദിച്ചു: "ഭഗവൻ, ആ കാലത്ത് രത്നങ്ങളിൽ ജനിച്ച മഹാത്മാക്കൾക്ക് ത്രേതായുഗത്തിൽ ഭഗവാൻ ഏത് വരങ്ങൾ നല്കി? ആ രാജാക്കന്മാർ ആരെല്ലാവരും, എങ്ങനെ അവർ ഉദിച്ചുവന്നു, അവർ ചെയ്ത സത്കർമ്മങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? അവരുടെ പേരുകൾ വേർതിരിച്ച് ദയവായി പറയാമോ?" ശ്രീവർാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഭൂമിദേവി, നീ കേൾക്കു, ഞാൻ മഹാത്മാവായ രത്നസംബവനായ സുപ്രഭന്റെ ഉദ്ഭവം വിശദീകരിക്കാം. പ്രാരംഭത്തിൽ, കൃതയുഗത്തിൽ, ശക്തിയാൽ പ്രസിദ്ധനായ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തനായ ഒരു മഹാബാഹു രാജാവായ ശ്രുതകീർത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിദേവി, രത്നത്തിൽ ജനിച്ച സുപ്രഭൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. ആ ശക്തൻ ശ്രുതകീർത്തി പ്രജാപാല എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം, അവൻ കാട്ടിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ പോയപ്പോൾ, ഒരു മഹർഷിയുടെ ഭാഗ്യശാലിയായ ആശ്രമം അവൻ കണ്ടു. ആ സ്ഥലത്ത് മഹാതപസ് എന്ന മഹർഷി വാസം ചെയ്തു; ഉയർന്ന ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതനായ, കടുത്ത തപസ്സും ഉപവാസവും അനുഷ്ഠിച്ച്, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ. അവിടെ, പ്രശസ്തനായ രാജാവായ പ്രജാപാലൻ ആ മഹാതപസ്സിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ മനസ്സ് നിർണ്ണയിച്ചു. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചിട്ടുള്ള വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ആ ഉത്തമമായ ആശ്രമത്തിൽ, നല്ല വഴികൾ, ചന്ദ്രപ്രഭയിൽ തിളങ്ങുന്ന വള്ളിയാലായ വീടുകൾ, തേനീച്ചകൾക്ക് അനായാസം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ ദിവ്യ സ്ത്രികൾ, കൊമളവും ചുവപ്പും കലർന്ന താമരപൂക്കൾ പോലെയുള്ള വിരലുകളും നഖങ്ങളും കൊണ്ട്, നിലം വിട്ട് വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ നിരയായി നടന്നു; അവരുടെ സൗന്ദര്യം ഇന്ദ്രന്റെ വൃത്താസുരനാശകന്റെ ഭംഗിയേക്കാൾ മുകളിൽ ആയിരുന്നു. സമീപത്തുള്ള പലതരം സന്തോഷഭരിതമായ പക്ഷികളും, മദത്തിൽ മുങ്ങിയ ആറുകാലിക്കൂട്ടികളും, പൂക്കളാൽ സമൃദ്ധമായ വലിയ ചെറിയ ശാഖകൾ ചേർന്നിരുന്നതും കാണാം. കടമ്പ, നീപ, അർജുന, ശാല തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കാനനഗൃഹങ്ങൾ, മധുരസ്വരമുള്ള പക്ഷികളാൽ നിറഞ്ഞു, നല്ലവരെ അനുകൂലിച്ച്, ശാന്തമായിരിക്കുകയും, കർത്തവ്യനിഷ്ഠരായിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെയൊക്കെ ഗൃഹസ്ഥന്മാരും ദ്വിജന്മാരും അഗ്നിഹോത്രം നിർവഹിച്ച് ഹോമധൂമം ഉയർത്തി; അവരുടെ ഉഗ്രതയും മഹിമയും കാട്ടിലെ രാജാവായ സിംഹം നിയമവിരുദ്ധമായ ആനയെ കീറുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ രാജാവ് ആ ഉത്തമമായ ആശ്രമത്തിന്റെ വിവിധ സവിശേഷതകൾ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അകത്തുകയറി, അവിടെ മഹാതപസ്സായ മഹർഷിയെ കണ്ടു. മഹാനായ ആ സന്യാസി, തീവ്രമായ തേജസ്സിൽ ദീപ്തനായി, സദ്ഗുണികളുടെ അഗ്രഗണ്യനായ്, പഞ്ചസായകസമാനമായ സുന്ദരമായ രത്നാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ പ്രഥമൻ. ആയിരം മൃഗങ്ങളിൽ ജയിച്ച രാജാവിനെ കാണുമ്പോൾ, മഹർഷിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രാജാവിന്റെ മനസ്സ് വേട്ടയുടെ ഉദ്ദേശ്യം മറന്നു; എന്നാൽ മഹർഷിയെ കണ്ടതോടെ രാജാവ് ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സ് ആക്കി. പാപരഹിതനായ ജനസംരക്ഷകന്‍ രാജാവിനെ കണ്ട മഹർഷി, അർഹതാപൂർവ്വം, അതിഥിസത്കാരം ഉൾപ്പെടെ സ്വീകരണചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് സന്നദ്ധനായി മഹർഷിക്ക് നമസ്കരിച്ചു, ഭൂമിയെ സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ ഒരു ചോദ്യമവനോട് ചോദിച്ചു: "മഹർഷേ, വിഖ്യാതവ്രതനേ, ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നവനാണ്; ഭവാനെ, സംസാരദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവർ അതിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ദയവായി ഉപദേശിക്കുമോ?" മഹാതപസ്സായ മഹർഷി പറഞ്ഞു: "സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നവർക്ക്, നിശ്ചലവും വിശ്വാസയോഗ്യവുമായ ഒരു नौക ഒരുക്കണം; അതിനായി ആരാധന, ദാനം, ഹോമം, വിവിധ യാഗങ്ങൾ, ധ്യാനം എന്നിവ ചെയ്യണം. മോക്ഷം എന്ന പാളികളാൽ അതിനെ ഉറപ്പിച്ച്, പ്രാണായാമം എന്ന വലിയ കയറുകളാൽ ബന്ധിപ്പിക്കണം; രാജാവേ, ഇപ്പോൾ ലോകത്രയനാഥനായ ഭഗവാനെ തന്നെ നിൻ്റെ नौകയാക്കുക. രാജാധിപനേ, ഭക്തിപൂർവ്വം നാരായണനെ ആരാധിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, നരകനാശകനായ ദേവാധിപതിയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി ദുഃഖരഹിതനായി, വിഷ്ണുവിന്റെ ആ പരമമായ, ശാശ്വതമായ, ദുഃഖരഹിതമായ സ്ഥാനത്തിൽ എത്തും. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: "മഹർഷേ, സർവ്വധർമ്മജ്ഞനേ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് ദയവായി സത്യമായി പറയൂ." മഹർഷി ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നീ കേൾക്കൂ, പുരുഷന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും വിഷ്ണു എങ്ങനെ തൃപ്തനാകുന്നു എന്നത് ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ഹരിയും യോഗികളിലെ പ്രഭുവും അങ്ങനെ തൃപ്തനാകും. സകല ദേവന്മാരും, പിതാക്കളും, ബ്രഹ്മാവും, അണ്ഡസ്ഥരായവരും, എല്ലാ സൃഷ്ടികളും വിഷ്ണുവിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചതെന്ന് ഈ വേദവാക്യം പറയുന്നു. അഗ്നി, അശ്വിനികൾ, ഗൗരി, ഗജാനനൻ, സർപ്പങ്ങൾ, കാർത്തികേയൻ, സൂര്യൻ, മാതാക്കളും, ദുര്‍ഗ്ഗയും—ദിക്കുകൾ, കുബേരൻ, വിഷ്ണു, യമൻ, രുദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, പിതാക്കന്മാർ—എല്ലാവരും ലോകനാഥനിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. എല്ലാവരും ഹിരണ്യഗർഭന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടി പ്രാപിച്ചത്; എന്നാൽ ഓരോരുത്തരും അഭിമാനത്തോടെ താന്തോന്നിയായി വിവിധ ദിക്കുകളിലായി പോയി. അവരുടെ ഇടയിൽ, ദേവസഭയിൽ സമുദ്രഘോഷംപോലെ വലിയ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു: 'ഞാനാണ് യോഗ്യൻ, എന്നെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്.' അവർ തമ്മിൽ വാദിച്ചപ്പോൾ, അഗ്നി എഴുന്നേറ്റു പറഞ്ഞു: 'എന്നോട് യാഗം ചെയ്യുക, എന്നെ ധ്യാനിക്കുക.' അഗ്നി പറഞ്ഞു: 'പ്രജാപതിയുടെ ഈ ശരീരം എനിക്ക് ഇല്ലാതെ നിലനിൽക്കില്ല; ഞാൻ മഹത്തായ "ആത്മാവ്" ആകുന്നു.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗ്നി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി. എന്നാൽ അഗ്നി പോയിട്ടും ആ ശരീരം നശിച്ചില്ല. അതിനുശേഷം, പ്രാണശക്തിയുടെ പ്രതീകങ്ങളായ അശ്വിനികൾ, ശരീരത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, 'ഞങ്ങളാണ് പ്രധാനം, ഞങ്ങളെയാണ് ആരാധിക്കേണ്ടത്,' എന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അശ്വിനികളും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി; എങ്കിലും അവരുടെ പുറപ്പെടലിന് ശേഷവും, ആ ശരീരം "ക്ഷേത്രജ്ഞൻ" എന്ന ആത്മാവാൽ നിലനിൽക്കുകയായിരുന്നു.