വരാഹപുരാണമ്

നിത്യമായ കാലമായി ആ ഒരാൾ തുടർച്ചയായി അതേ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും അതിന്റെ ഉത്തരം തേടുകയും ചെയ്തു. ഉറപ്പിന് വേണ്ടി ഗോകര്ണൻ വീണ്ടും അവരെ നമസ്കരിച്ചു. “എന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ രൂപഭംഗം നിങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ, അതു രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണ് എങ്കിലും, ദയവായി പറയൂ,” എന്ന് ഗോകര്ണൻ അപേക്ഷിച്ചു. അപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ, മാതൃസ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “കേൾക്കു, മകനേ, ഈ ദു:ഖത്തിന്റെ രൂപഭംഗം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് ഞാൻ പറയാം. മധു എന്ന മനോഹര നഗരമുണ്ട്, മനുഷ്യരെ മോക്ഷത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നതും. അവിടെ, ഭക്തിയോടെ, നാലു മാസങ്ങളിലേയും വിശുദ്ധ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച് അവൻ പോയി. ആ നഗരത്തിൽ മനോഹരമായ വിനോദോദ്യാനങ്ങൾ, ഉത്തമ മതിലുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അവയുടെ ഉള്ളിൽ എല്ലാ കാലാവസ്ഥയിലും ആകർഷകമായ ഫലവൃക്ഷങ്ങൾ കുലിര്മയോടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ വിനോദോദ്യാനങ്ങളും ഫലവൃക്ഷങ്ങളും അവിടുത്തെ സേവകർ നശിപ്പിച്ചു. പലരും അതിനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവർ തങ്ങളുടെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. അവൻ, ഒരു പുലി പേജിലടക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ‘നമ്മെ രക്ഷിക്കാനുള്ളവൻ ആരാണ്?’ എന്ന ചിന്തയിൽ മുങ്ങി. അപ്പോൾ, അവൾ, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ദു:ഖത്തോടും യാതനയോടും കൂടി, “അയ്യോ, എത്ര ദാരുണം!” എന്ന് വിലപിച്ചു. കേൾക്കുന്നു, ഗോകര്ണനും പലവിധത്തിൽ ആഴമായ ദു:ഖത്തിൽ ആകീർണ്ണനായിരുന്നു. അനുകമ്പയോടെ, കൈകൾ ചേർത്ത്, സ്നേഹമുള്ള ദു:ഖഭരിത ശബ്ദത്തിൽ, അവൻ അവരെ धीरे धीरे ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ രാജാവിനെ ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കും.” ഇത് പറഞ്ഞതോടെ, എല്ലാവരും മനസ്സു ശാന്തമാക്കി, “നീ ആരാണ്? ഞങ്ങളുടെ സ്ഥലത്തുനിന്ന് ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാര്യം പറയൂ,” എന്ന് ചോദിച്ചു. ഗോകര്ണൻ പറഞ്ഞു: “മുന്‍പ് ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടിരുന്നു, മനോഹരമായ രൂപവും മനോഹരമായ കണ്ണുകളും ഉള്ളവരായി. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ അശ്രദ്ധമായവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അതു എന്റെ ദു:ഖം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.” അവന്റെ മുന്നിൽ, ഏറ്റവും മുതിർന്നവൾ, തനതായ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, സംസാരിച്ചു. അപ്പോൾ, അവർക്കും മനോഹരമായ രൂപവും, സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളും, പൂക്കളുടെ വളർച്ചയിൽ അഭിമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, രാജാവിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ വെട്ടി, വേരോടെ പറിച്ചുകൊണ്ട്, അവരെ ദു:ഖത്തിൽ ആഴപ്പെടുത്തി. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച കിരീടങ്ങൾ ഇല്ലാതായി, വേരുകളും തണ്ടുകളും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അവിടെയുള്ള ദേവത, ഒരു കല്ലാണ്, മണ്ണോ ഇട്ടോ മുറ്റിയിലടച്ചതും. ഈ വെള്ളം നിറച്ച കലശം, ആ വനത്തിനുള്ള ജലസേചനത്തിനായി ധർമ്മമുള്ളത്. ആ ഫലവൃക്ഷങ്ങളും, പൊൻവൃക്ഷങ്ങളും, മഹത്തായവനേ—അവ നശിച്ചാൽ, ഈ രൂപഭംഗം ഉണ്ടാകില്ല. ഗോകര്ണൻ ചോദിച്ചു: “അവിടെയൊരു കിണർദേവത സ്ഥാപിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലധർമ്മം പറയൂ.” ജ്യേഷ്ഠ പറഞ്ഞു: “യാഗംകൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു; ദാനങ്ങൾകൊണ്ട് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു. ജലസംഭരണികൾ, കിണറുകൾ, കുളങ്ങൾ, ദേവതകളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ—ഭൂദാനവും, പശുദാനവും നൽകുന്ന ലോകങ്ങൾ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു അശ്വത്ഥം, ഒരു പിച്ചുമണ്ട, ഒരു വടവൃക്ഷം, പത്ത് തരത്തിലുള്ള പൂക്കളുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ—സത്പുത്രൻ കുടുംബത്തെ ഉയർത്തുന്നതുപോലെ, വലിയ പരിശ്രമത്തോടും ആചരണത്തോടും കൂടി—” ഗോകര്ണൻ ചോദിച്ചു: “യാത്രക്കാർക്ക് തണൽ, വിശ്രമം, പക്ഷികൾക്ക് ആശ്രയം നൽകുന്നതും—വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇല, വേരുകൾ, തടി എന്നിവ ജീവികൾക്ക് ഔഷധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും, തടി വീട്ടുപകരണങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നതും, ചെറു ജീവികൾക്ക് ആകയാനമായതും, വർഷത്തിൽ രണ്ടുതവണ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതും, പക്ഷികൾക്കും മറ്റു ജീവികൾക്കും ആനന്ദം നൽകുന്നതുമാണ്. ഇങ്ങനെ, സത്യം അറിയുന്നവർ, പുത്രന്മാരെ വളർത്തുന്നതുപോലെ വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നു.” ശ്രീവരാഹൻ, “അയ്യോ, എത്ര ദാരുണം!” എന്ന് വിലപിച്ച്, അചേതനനായി നിലവിഴുകയും ചെയ്തു. അവർ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ജലത്തിൽ തളിച്ചുകൊണ്ട്, ജ്ഞാനിയായവൻ വീണ്ടും ബോധം പ്രാപിച്ചു. ഗോകര്ണൻ പറഞ്ഞു: “മഥുരയിൽ, ആ ഉദ്യാനവും ക്ഷേത്രവും എനിക്ക് തന്നെയാണ്. ഞാൻ അവിടെ പോയാൽ, പിതൃരാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയിരിക്കട്ടെ.