വ്യാപാരിയെ തന്റെ സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെ ആ സ്ത്രീകള് സേവിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള ഗോകര്ണത്തിലെ മഹിമയെ വിവരിക്കുന്ന വറാഹപുരാണത്തിലെ നൂറ്റി എഴുപത്തി ഒന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ വറാഹദേവൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യദിവസം ചെയ്യേണ്ടതുപോലെ പതിമൂന്നാം ദിവസവും കര്മങ്ങള് നിര്വഹിച്ചു. ആ ദേവികള് നൃത്തത്തിലും സംഗീതത്തിലും പ്രാവീണ്യം നേടി. അതേസമയം, ഗോകര്ണന് തന്റെ വീടും കുടുംബവും പൂര്ണമായി മറന്നു. ദേവികളുടെ മുഖങ്ങള് മങ്ങലോടെയും വിഷാദത്തോടെയും ഭ്രഷ്ടമായ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച നിലയിലുമായിരുന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങള് വിചിത്രരൂപവും മുറിവുകളും രക്തം ഒഴുകുന്നതുമായിരുന്നു. പുത്രനില്ലാത്തവന്ക്ക് വഴിയുമില്ല, സ്വര്ഗ്ഗവുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന സത്യം അവനറിയാമായിരുന്നു. ഈ മാറ്റം എന്തുകൊണ്ടാണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഗോകര്ണന് അവരോട് ചോദിച്ചു. ദേവികള് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഈ ലോകത്തില് നല്ല കര്മഫലങ്ങള് അനുഭവിപ്പിക്കുന്നവന് കാലസ്വരൂപനായ ഭഗവാനാണ്. ആ അനന്തമായ കാലം തന്നെയാണ് ഈ ചോദ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണര്ത്തുന്നത്. ഇതുകേട്ട്, ഗോകര്ണന് ഉറപ്പാക്കാനായി വീണ്ടും അവരെ നമസ്കരിച്ചു. "എന്റെ ദുഃഖത്തിന്റെ ആ വികലത നിങ്ങള് വെളിപ്പെടുത്തുകയാണെങ്കില്, അതു രഹസ്യമായാലും പറയൂ," എന്ന് അവന് അപേക്ഷിച്ചു. അപ്പോള് അവരില് ഒരാള് പറഞ്ഞു: "മകനെ, ഈ വികലത എങ്ങനെ സംഭവിച്ചെന്നു ഞാന് പറയാം. മോക്ഷം നല്കുന്ന മനോഹരമായ മധുനഗരം ഉണ്ട്. അവിടെ ഭക്തിയോടെ നാല് മാസവ്രതം ആചരിച്ചു. അതിലെ മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങള് ഉത്തമ മതിലുകള് കൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. എല്ലാ കാലത്തും ഫലദായകമായ വൃക്ഷങ്ങള് അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാല്, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള സേവകര് ആ മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും ഫലവൃക്ഷങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു. പലരും അവരെ തടയാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവരുടെ ദുഷ്ടത മാറിയില്ല. പഞ്ചരയില് കുടുങ്ങിയ സിംഹം പോലെ, 'ഞങ്ങളെ ആര് രക്ഷിക്കും?' എന്ന് അവന് ആശങ്കപ്പെട്ടു. അവളൊരു ഉച്ചത്തിലുള്ള ദുഃഖഭരിതമായ നിലവിളി മുഴക്കി: 'ഹയോ, എത്ര ദാരുണം!' എന്ന് വിലപിച്ചു. ഗോകര്ണനും വിവിധവിധത്തില് അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി. അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് ഗോകര്ണന് കൈകൂപ്പി, സ്നേഹപൂര്വ്വം, വിരഹഭരിതമായ ശബ്ദത്തില് പറഞ്ഞു: "ഞാന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്, ആ രാജാവിനെ തടഞ്ഞേനെ." ഈ വാക്കുകള് കേട്ട ഉടനെ, അവര് എല്ലാവരും ഉണര്ന്നു: "നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ വന്നത്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. ഗോകര്ണന് മറുപടി പറഞ്ഞു: "മുന്പ് ഞാന് നിങ്ങളെ മനോഹരരൂപത്തിലും മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെയും കണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോള് നിങ്ങള് വികലരായി മാറിയിരിക്കുന്നു, അതാണ് എന്റെ ദുഃഖം വര്ദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്." അവന്റെ മുമ്പില് പ്രായമായ ദേവി, തനിക്കനുസരിച്ച പൂക്കളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവള്, സംസാരിച്ചു. അന്ന് അവര് മനോഹരരൂപവും സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളും പൂക്കളുടെ വളര്ച്ചയില് ഭക്തിയുമുള്ളവരായിരുന്നു. എന്നാല്, രാജസേവകര് വെട്ടിയും വേരോടെ പറിച്ചുമാണ് അവരെ ദുഃഖിപ്പിച്ചത്. പൂമാലകള് ഇല്ലാതെ വേരുകളും തണ്ടുകളും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അവിടെയുള്ള ദേവത ഒരു കല്ലാണ്, മണ്ണോ ഇട്ടയോ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ വെള്ളം നിറച്ച കലം പുണ്യമുള്ളതും ആ തോട്ടത്തിന് ജലസേചനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നതുമാണ്. അവിടെ ഫലവൃക്ഷങ്ങളും പൊന്നിന്റെ വൃക്ഷങ്ങളും നിലകൊള്ളുന്നു. അവ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടാല്, ഇത്തരമൊരു വികലത ഉണ്ടാകില്ല. ഗോകര്ണന് ചോദിച്ചു: "അവിടെ കിണര്ദേവതകളെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമോ പുണ്യഫലമോ എന്താണ്?" ജ്യേഷ്ഠാദേവി ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "യാഗം നടത്തുന്നതിലൂടെ സ്വര്ഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു; ദാനം ചെയ്താല് മോക്ഷം ലഭിക്കും. ജലാശയങ്ങള്, കിണറുകള്, തടാഗങ്ങള്, ദേവതാലയങ്ങള്— ഭൂമിദാനത്തിലും പശുദാനത്തിലും ലഭിക്കുന്ന ലോകങ്ങള് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.