വരാഹപുരാണമ്

അമൃതസമാനമായ ഒരു ദൃശ്യം തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വലിയ പർവതത്തെ കണ്ട്, ആ കിളി—തന്റെ ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു—അതിന്റെ മഹത്വത്തിൽ വിസ്മയിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലമെന്ന അതുല്യമായ പ്രകാശം പ്രഭമാനമായിരുന്നു. അപ്പോൾ കിളിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉണർത്തപ്പെട്ടു: “ഇവിടെ ഈ കുരിശ്ശു ആരാണ് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നത്? എപ്പോഴാണ്, എന്തിനാണ്? എന്നിരുന്നാലും, അവൻ എന്റെ പിതാവാണ്.” ഇങ്ങനെ ആലോചനം കൊണ്ടു മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ, കിളി “നാരായണായ നമഃ” എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. അനേകം ദേവികൾ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, അവളെപ്പോലെ തന്നെ മറ്റു ദേവികളും അങ്ങോട്ട് വന്നു. ആ സ്ഥലത്ത് സംഗീതവും വാദ്യങ്ങളും നൃത്തവും നിറഞ്ഞു, എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം ആനന്ദിച്ചു. ദേവിയുടെ വലതുവശത്ത് ദേവതകളും, വലിയ കഴുകൻപക്ഷികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കിളി തന്റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു, പിന്നെ അവനെ എല്ലാവരുടെയും മദ്ധ്യത്തിൽ ഇരുത്തി. അവർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു: “നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി?” അപ്പോൾ കിളി മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവ് ആ തൂണിൽ (രാഫ്‌റ്റിൽ) ഇരിക്കുന്നു. അവന്റെ സംരക്ഷണം തേടി ഞാൻ ഈ ഉത്തമപർവതത്തിൽ എത്തി.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “നീ പിതാവിന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന് ആ തൂണിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുക. നീ കാലിടുന്നപോലെ ഞാനും വെള്ളത്തിലേക്ക് കാൽവെയ്ക്കാം. ഞാൻ എന്റെ ചുണ്ടു വെള്ളത്തിൽ മുക്കുമ്പോൾ ജലജീവികൾ നശിക്കും.” അവൻ അതിവേഗം കിളിയെ കയറ്റി, ജടായുവിന്റെ പിൻഭാഗംവരെ എത്തിച്ചു. ആശയവുമുള്ള, മൃദുവായ, ഹൃദയത്തിൽനിന്നും തൊണ്ടയിൽനിന്നും ഉയരുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, സദാചാരമുള്ളവനായി അവൻ സംസാരിച്ചു. അവിടെ, കമലങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ, രത്നങ്ങളും മാണിക്യങ്ങളും അലങ്കൃതമായ ഒരു സരോവരം കാണപ്പെട്ടു. അവിടെ പൂക്കൾ ചൂണ്ടി, കേശവനേ ദൈവത്തെ ആരാധിച്ച ശേഷം, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ഒരു അന്തർമുഖമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പിന്മാറി, കിളിയുടെ സമ്മതത്തോടെ അവിടെ താമസിച്ചു. ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, അവിടെ ദേവതകൾ വീണ്ടും മുമ്പത്തെപോലെ തിരികെ വന്നു. അപ്പോൾ, ഭക്ഷണത്തിനായി വല്ലാതെ വിശപ്പാൽ പീഡിതനും, ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനുമായ, മഹാത്മാവായ ഗോകർണനെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ ഒരുങ്ങി. “ഗോകർണന് മൂന്നു മാസം തൃപ്തി നൽകാൻ കഴിയുന്നതു അവനു നൽകുക,” അവർ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം, “നിനക്ക് ഭയം വേണ്ട, ദുഃഖിക്കേണ്ട,” എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ദേവികൾ അപ്രകാരം പോയി, ഓരോ ദിവസവും അവിടെ വീണ്ടും വന്നു. അതിനുശേഷം, favorable ആയ കാറ്റിൽ ആ തൂണു ഉയർന്നു, മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അനേകം വിലയേറിയ രത്നങ്ങളും മറ്റു വസ്തുക്കളും കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ സാന്നിധ്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, കാണാനായില്ല; അതിനാൽ അവർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. ലജ്ജയിൽ ആൾ മകരലോകത്തിലേക്ക് മുങ്ങിയിരിക്കുമെന്നു അവർ കരുതി. “നാം ഓരോരുത്തർക്കും തക്കതായുള്ള ഉന്നതമായ ഭാഗം നൽകും,” അവർ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ദ്വീപിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഗോകർണൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി. മന്ത്രത്തിൽ സംശയം ഉണ്ടാകയാൽ, കിളി ഈ കാര്യം തന്റെ പിതാവിനോട് അറിയിച്ചു. “ഞാൻ മഥുരയിലേക്കു പോയിരുന്നു; വഴിയിൽ, സമുദ്രം ജലത്തിൽ മൂടിയപ്പോൾ—നിശ്ചയമായും ഞാൻ പോകണം; അനുമതി നൽകണം,” എന്നു പറഞ്ഞു. പിതാവ് പറഞ്ഞു: “പുത്രാ, മഥുരയിലേക്ക് പോയി എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ നോക്കൂ.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു കിളി “ശരി” എന്നു സമ്മതിച്ചു; പക്ഷികളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ തൂണിൽ കയറി. അവൻ ദാരുണാവസ്ഥയിൽ മരിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അതിനെ മനസ്സിൽ എടുത്തു. “നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി നീ പ്രവർത്തിക്കണം, പക്ഷീ,” അവർ പറഞ്ഞു. പഞ്ചരത്തിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന കിളിയുടെ സംവാദവും ജ്ഞാനവുംകൊണ്ടു—അപ്പോൾ, രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് സമുദ്രംപോലെ നിറഞ്ഞ ഒരു കച്ചവടക്കാർ എത്തി. അവരിൽ ഇരുപത് പേർ, ഓരോരുത്തർക്കും സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ളവർ കൂടെ. എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ച് ആദരിച്ചു, അവരെ യാത്രയാക്കി, അവരും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.