വരാഹപുരാണമ്

ശബരിയുടെ വാക്കുകൾക്കു ശേഷം ഗോകർണ്ണൻ അവളോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകനുവേണ്ടി ഈ കിളിയെയും അതിന്റെ കൂഡിനെയും എനിക്കു തരിക.” ഗോകർണ്ണന്റെ ഈ അപേക്ഷ കേട്ടശേഷം ശബരി മറുപടി പറഞ്ഞു: “സരസ്വതീ തീർത്ഥഫലം നൽകിയാൽ ഞാൻ കിളിയെ നിനക്കു നൽകാം. മനുഷ്യൻ സരസ്വതീ സങ്കമത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലമൊക്കെയും—” അവൾ വിശദീകരിച്ചു, “ആ സങ്കമത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തെ കുറിച്ചാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. അതു ലഭിക്കാൻ ദ്വാദശീ വ്രതം ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ആര്ക്കുവേണ്ടി ആ വ്രതം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവോ, അവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. അവൻ യമപുരിയിലേക്കല്ല, വിഷ്ണുലോകത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്.” ഇങ്ങനെ ഗോകർണ്ണനും സരസ്വതിയും സംബന്ധിച്ച മഹത്വം വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് മഹാപുണ്യമായ വരാഹപുരാണത്തിലെ നൂറ്റിരുപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ശ്രീവരാഹദേവൻ പറഞ്ഞു: “പ്രവേശിച്ചാൽ ആ മഹത്വം സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾക്കായി സമർപ്പിക്കണം.” അങ്ങനെ, കിളിയുടെ സകല പ്രവൃത്തികളും വിവരിച്ച ജ്ഞാനി, സന്തോഷവും, ഇടപാടുകളിൽ അംഗീകാരവും, ബഹുമാനവും നേടി. പിന്നെ, അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും ആ സ്ഥലത്തേക്കു പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു—വ്യാപാരിയായിത്തീർന്നു പല വസ്തുക്കളും, രത്നപരീക്ഷകരെയും, കടലിൽ യാത്രചെയ്യുന്നവരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ അവൻ പുറപ്പെട്ടു. അതിനായി ആവശ്യമായ ഭക്ഷണവും പാനീയവും ശേഖരിച്ചു. ദൈവാലയത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ അനുഗ്രഹവചനങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. “എന്റെ പിതാവിനുവേണ്ടി നിങ്ങൾ എല്ലാവരും സർവ്വ സേവനങ്ങളും നിർവഹിക്കണം,” എന്നും, “ഭാര്യമാർ, നിങ്ങൾ എന്റെ ബാധ്യതകൾ യോജ്യമായ വിധത്തിൽ ഏറ്റെടുക്കണം,” എന്നും പറഞ്ഞു. ഭാര്യമാരുടെ അനുമതി വാങ്ങിയശേഷം യാത്രക്കുള്ള കപ്പലിൽ കയറി. എല്ലാവരും കപ്പലിൽ കയറിയപ്പോൾ, കപ്പലുകാരോടൊപ്പം യാത്ര ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ, അതിനിടയിൽ വിധിയുടെ ശക്തിയാൽ വിരുദ്ധമായ കാറ്റ് ഉണ്ടായി; കപ്പലിലെ എല്ലാവരും ബോധംകെട്ട്, മനസ്സമാധാനമില്ലാതെ, ക്ഷീണിച്ചു. “ഹായോ, എന്ത് ദുരിതം! എന്താണ് ഇതു? എവിടേക്കാണ് നാം പോകുന്നത്?” എന്ന് അവർ പരസ്പരം സംശയിച്ചും ഭയത്തോടെയും കരഞ്ഞു. “നമുക്കിടയിൽ ഏറ്റവും പാപിയായവൻ ആരാണ്? അവൻ കപ്പലിൽ കയറി ഈ ദുരന്തം വരുത്തിയതല്ലേ?” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ സംശയം. ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നാലുപേർ ഒരുമിച്ചു മുന്നോട്ട് വന്നു. അവരിൽ പരസ്പര വിമർശനവും കുറ്റാരോപണവും ഉണ്ടായി. “മകനില്ലാത്തവനു ഗതിയില്ല,” എന്നതായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും തീരുമാനമായിരുന്നത്. “ഇപ്പോഴുണ്ടായ ഈ പ്രയാസത്തിൽ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യവും. അപ്പോൾ ശുകൻ പറഞ്ഞു: “എല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യാം; നിങ്ങളുടെ മനസ്സു വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല.” അങ്ങനെ അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചശേഷം, അവനെ വേഗത്തിൽ ഉയർത്തി. താഴോട്ട് ചെന്ന്, കടുപ്പമുള്ള ജലത്തിൽ അച്ഛനെ സംരക്ഷിച്ചു. ആ കിളിക്ക് രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ, അതി മഹത്തായ ഒരു പർവതം അവൻ കണ്ടു. വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥാനം അവൻ ദീപ്തിയോടെ കാണുകയും ചെയ്തു. “ഇവിടെ കറങ്ങുന്ന ഈ കാളക്കുട്ടി ആരാണ്? എപ്പോഴാണ്, എന്തിനാണ് ഇതു വന്നത്? എങ്കിലും, ഇതു എന്റെ അച്ഛനാണ്,” എന്നു അവൻ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, “നാരായണായ നമഃ” എന്നുപറഞ്ഞ്, ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. അനേകം ദേവീകൾ അവിടെ എത്തി, അവളെപ്പോലെ തന്നെ. അവിടെ സംഗീതവും വാദ്യവും നൃത്തവും ഉണ്ടായിരുന്നു; എല്ലാവരും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ആസ്വദിച്ചു. ദേവതകളും, ഗൃധ്രപക്ഷികളും ദേവിയുടെ വലതുവശത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. കിളി തന്റെ ഉദ്ദേശം അറിയിക്കുകയും, അവരിൽ നടുവിൽ ഇരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരൊക്കെയും അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, “നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ കിളി മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പൊഴിപ്പോൾ തോണിയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.