വരാഹപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ ദുർമ്മാർഗ്ഗങ്ങളാൽ റാക്ഷസാവസ്ഥയിലായ ഒരു ദൈവികൻറെ സമീപത്ത് എത്തി. തന്റെ ദുരിതത്തിൽ അലമുറയോടെ ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്റെ സുഹൃത്ത് പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്, ഹേ റാക്ഷസാ! ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് നൽകണം?” അതിനുത്തരമായി റാക്ഷസൻ ചോദിച്ചു: “എന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ നിനക്കു പ്രിയപ്പെട്ടതെന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ മനസ്സിലുള്ളതെന്താണോ അതു നീ എനിക്കു നൽകിയാൽ...” അപ്പോൾ റാക്ഷസൻ ചോദിച്ചു: “മഥുരയിൽ സ്നാനം കഴിച്ച് വിശ്രാന്തി എന്ന സ്ഥലത്ത് എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന്...” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദുഃഖഭരിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ഹേ റാക്ഷസാ, വിശ്രാന്തി എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?” പിന്നെയും: “ആ സ്ഥലത്തിന് ആ പേര് എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? എനിക്കു പറയൂ. ഉജ്ജയിനി എന്ന നഗരത്തിലാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും താമസിച്ചിരുന്നത്.” ഒരു സമയത്ത്, ബ്രാഹ്മണൻ വിഷ്ണുമന്ദിരത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ദിവസേന വിശ്രാന്തി പുണ്യസ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം അദ്ദേഹം പ്രഖ്യപിച്ചു. അപ്രകാരം, “അകലങ്ങളില്ലാത്തവനേ, ആ സ്ഥലം വിശ്രാന്തി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ പേരും മഹത്വവും ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്,” എന്ന് റാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു. “അവിടെ വിശ്രമം ചെയ്യുന്നതിനാലാണ് അതിനെ വിശ്രാന്തി എന്നു വിളിക്കുന്നത്.” അവസാനമായി ബ്രാഹ്മണനോട് റാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു: “ഒരു സ്നാനത്തിന്റെ ഫലം തന്നെ നിന്നെ തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു, ഹേ റാക്ഷസാ.” ഇങ്ങനെ “വിശ്രാന്തി മഹത്മ്യം” എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു. പിന്നീട്, ഭൂമിദേവി ശ്രീഹരിയെ ചോദിച്ചു: “ഹേ ഭഗവനേ, ആ സ്ഥലത്തെ ദർശനംകൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങളും എനിക്കു വിശദമായി പറയൂ.” അതിനുത്തരമായി ശ്രീവർാഹസ്വാമി പറഞ്ഞു: “അത് ദർശിച്ചാൽ മാത്രം മഥുരയുടെ ഫലം ലഭിക്കും.” പണ്ടുകാലത്ത്, ആയിരം വർഷം കഠിനതപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു. ശേഷം, “നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണോ ആഗ്രഹം, അതു വരണം; നീ സർവവ്യാപിയായ ദേവതയാണ്, ഞാൻ അതു നന്നായി അറിയുന്നു,” എന്ന് അനുഗ്രഹം ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് എപ്പോഴും മഥുരയിൽ വാസം ലഭിക്കട്ടെ, ഭഗവനേ,” എന്ന് ഭൂമിദേവി പ്രാർത്ഥിച്ചു. “നീ മഥുരയിൽ ക്ഷേത്രപാലനായിരിക്കും,” എന്ന് ഭഗവാൻ മറുപടി നൽകി. “അല്ലെങ്കിൽ, പരിപൂർണത ലഭ്യമാകില്ല; അതാണ് സത്യം, സംശയമില്ല. സ്വഭാവത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഒരുത്തൻ അത്തരം പരിപൂർണതയിലേക്കെത്തും.” ശ്രീവർാഹൻ വിശദീകരിച്ചു: “എന്റെ മഥുര പ്രദേശം ഇരുപത് യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതു ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനോടു പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഹേ ദേവി. ഇതു ഞാൻ അത്യന്തം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചു.” “ആ പ്രദേശത്തുള്ള തീർത്ഥങ്ങളെ ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ. മഥുരയിലെ തീർത്ഥങ്ങളുടെ എണ്ണം ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പ്രസ്കന്ദന, ഭാണ്ഡീര, കൂടാതെ ആറു കുരുക്ഷേത്രത്തിനോട് തുല്യമായവയും ഉണ്ട്. അസികുണ്ഡം, വൈകുണ്ഠം—പത്തുലക്ഷം തീർത്ഥങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം ഇവയാണ്. ചക്രതീർഥം, ആക്രൂരതീർഥം, ദ്വാദശാദിത്യസ്ഥലം എന്നിവയും ഉണ്ട്. സംശയമില്ല, മഥുരയിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം കുരുക്ഷേത്രത്തിലേതിനെക്കാൾ നൂറിരട്ടി കൂടുതലാണ്. മഥുരയുടെ മഹത്വം ലഭിക്കുന്നവർ പരമപദം പ്രാപിക്കും. മരണസമയത്ത് ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഇതു ഓർക്കുന്നവർക്ക് എല്ലാപാപങ്ങളും നശിക്കും.” ഇതോടെ “മഥുരാ മഹത്മ്യം” എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു. ശ്രീവർാഹസ്വാമി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ഹേ ദേവി, ഞാൻ എപ്പോഴും മഥുരയിൽ വസിക്കുന്നു. എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും മഥുരയാണ് ശ്രേഷ്ഠവും ഉന്നതവുമാണ്. അതിന്റെ സർവ്വ മഹത്വവും കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നത്താൽ ചക്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവിടെ വസിക്കുന്നവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. രണ്ട് സ്ഥലങ്ങൾക്കിടയിൽ, ദേവൻ സോമചക്ര രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ, ഇവിടെ മരിക്കുന്നത് എല്ലാ കർമ്മഫലങ്ങളിലും ഇരുപത് കോടിയ്ക്ക് തുല്യമാണ്. ഇതിലൂടെ, നാശമില്ലാത്ത ലോകങ്ങൾ പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, വെറും യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചാൽ പോലും അനേകം കുടുംബങ്ങൾ രക്ഷപ്പെടും.” ഇങ്ങനെ, ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിലെ മഹത്മ്യങ്ങൾ അനുസ്മരിക്കുമ്പോൾ, വിശ്രാന്തി, മഥുരാ തുടങ്ങിയ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളുടെ മഹത്വവും അവയിലെ ദിവ്യതയും മഹാത്മാക്കൾക്കു പൂർണമായും അനുഭവിക്കപ്പെട്ടു.