വരാഹപുരാണമ്

അവിടെയായിരുന്നു എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളും സമാഹരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, വിമതിയെ നേരിട്ട് നേരിടാൻ ഞങ്ങൾക്കാവില്ലായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള എല്ലാ പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളും കല്പഗ്രാമത്തിലേക്കാണ് പോയത്, ഭൂമിദേവി. ഞാൻ മുന്നിൽ ശ്രദ്ധയോടെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അവരെ അടുത്ത് തന്നെ നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിച്ചു. വിഷ്ണുവിന് ജയമാകട്ടെ, അതിശയകരനായ ദൈവത്തിന് ജയമാകട്ടെ, അച്യുതന് ജയമാകട്ടെ! വിശ്വത്തിന്റെ നാഥന് ജയമാകട്ടെ, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രഭുവിന് ജയമാകട്ടെ, ദൈവത്തിന് ജയമാകട്ടെ—നിനക്ക് പ്രണാമം! തീർത്ഥങ്ങൾ പുകഴ്ത്തുന്ന ഭൂമിദേവി, ഞാൻ ഇപ്രകാരമാണ് പറഞ്ഞത്: “നിനക്ക് മനസ്സിൽ എന്തുണ്ടോ അതു വേറെ ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, ഭാഗ്യം നിനക്കുണ്ടാകട്ടെ.” അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി പറഞ്ഞു: “വരാഹാ, ദേവജനങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, കഴിയുമെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് നിർഭയത്വം നൽകണം. അത്യന്തം പാപിയായ വിമതിയെ കാരണം വലിയൊരു ഭയം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായി.” ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: “തീർത്ഥങ്ങളുടെ ക്രമീകരണപ്രകാരം ഞാൻ മഥുരാനഗരത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ഭൂമിദേവി, അവനുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് അവനെ ഞാൻ സംഹരിച്ചു, ദേവിയേ, അവന്റെ തല നിലത്ത് വെച്ചു. ഞാൻ വാളിന്റെ അറ്റത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, ആ സ്ഥലം ‘അസികുണ്ഡ’ എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി, ഭൂമിദേവി.” “അവിടെ ഞാൻ മനസ്സിനും ചെവിക്കും ആനന്ദം നൽകുന്ന ഒരു അത്ഭുതം പറയാം. ദ്വാദശിയും ചതുർദശിയും ദിവസങ്ങളിൽ വിശ്വാസവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉള്ളവർ—അപ്പോൾ, ദേവിയേ, ഞാൻ മഥുരയിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവിടെ ഞാൻ നാലു തരം സ്വർണ്ണപ്രതിമകൾ സ്ഥാപിച്ചു. ഈ പ്രതിമകൾ കാണുന്നവൻ—ദൃഢവും മനോഹരവുമായ കണ്പാകങ്ങളും ഉള്ളവ—മുക്തനാകുന്നു. മൂന്നാമത്തേത് വാമനന്റെയും നാലാമത്തേത് രാഘവന്റെയും പ്രതിമയാണ്. അവൻ ഭൂമിയെ, നാലു സമുദ്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പര്യടനം ചെയ്തവനാണ്. അവിടെയുള്ള എല്ലാ പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളിൽ അസികുണ്ഡയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. അസികുണ്ഡത്തിൽ നിന്നാണ്, ഉത്തമയേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ പരമ്പര തുടങ്ങുന്നത്. അവിടെ ആ പ്രതിമകൾ ദർശിക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മാനുഭവത്തിന് യോഗ്യനാവുന്നു.” ഇങ്ങനെ മഹാപുണ്യമായ ‘അസികുണ്ഡ മഹിമ’ എന്ന അധ്യായം സമാപിച്ചു. ശ്രീവരാഹൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: “പണ്ടൊരു രാക്ഷസൻ മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണനോട് സംസാരിച്ചു.” ഭൂമി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണൻ എന്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു? ദേവാ, എല്ലാം പറയൂ.” ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: “അവൻ ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നില്ല, സജ്ജനരെ ആദരിക്കുന്നില്ല. ഒരു തീർത്ഥത്തിൽ എത്തിയാലും അവൻ സ്നാനം ചെയ്യാറില്ല. സന്ധ്യാകാലങ്ങളിലും വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും, ആ മണ്ടൻ അങ്ങനെ തന്നെ തുടരുന്നു. പാപകൃത്യങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, ദുഷ്ടരോടൊപ്പം ഇടപെടുന്നവൻ, അവന്റെ മനസ്സ് ഏറ്റവും ദുഷ്ടമാണ്. എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിൽ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം തന്നെ സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവു പ്രധാനമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ ജീവികളും മാതാവിനെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്, അതുപോലെ തന്നെ ആ പാപാത്മാവായ മനുഷ്യൻ മോഷണം ചെയ്ത് പാപങ്ങളിലേക്കാണ് ചേർന്നത്.” “ഒടുവിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ മനുഷ്യൻ കനലും ഇരുണ്ടതുമായ ഒരു കുഴിയിലേക്കു വീണു. കുഴിയിൽ വീണതോടെ, ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ അവൻ അവിടെയിരുന്നു. അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ മന്ത്രശക്തിയാൽ ഭൂമിയെ രക്ഷിച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു ദാനവൻ അവിടെ വന്നു ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: ‘ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തുണ്ടോ അതു ഞാൻ നിനക്ക് തരാം. നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്രയും കാലം കാത്തിരിക്കുന്ന ആഹാരം, ഞാനെനിക്ക് കിട്ടണം. അതിനാൽ ഞാൻ ഈ കാരവാനെ മുഴുവൻ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുംവരെ ഭക്ഷിക്കണം. ഞാൻ ഈ കാരവാനെക്കായി മാത്രം വന്നതാണ്; എങ്ങനെയും വിട്ടയക്കില്ല. നീ എന്നെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല, എന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ എന്റെ ആഹാരം കൊല്ലപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ പാപം നിനക്കാണ്, ബ്രാഹ്മണനേ. ദയവായി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, എന്നെ ദയവായി ആഹാരം നൽകൂ. ഏതു കർമ്മദോഷത്താൽ നീ ദാനവാവസ്ഥയിൽ എത്തി?