വരാഹപുരാണമ്

ദേവി, വളരെ കാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ പുരുഷൻ മരണാവസ്ഥയിലേക്കെത്തി. അതിമനോഹരമായ ആ ഭവനത്തിൽ, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചു. ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിന്റെ മഹിമയാൽ, അപൂർവമായ മോക്ഷം അവിടെയെത്തിയവൻ പ്രാപിച്ചു. ഒരിക്കൽ, ശക്തശാലിയായ വൈരോചനൻ സൂര്യനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. കൈകൾ ഉയർത്തി, ഉപവാസം പാലിച്ച്, അത്യുത്തമമായ തപസ്സുകൾ അവൻ അനുഷ്ഠിച്ചു. അതിനാൽ സന്തുഷ്ടനായ ദൈവമായ പ്രതാപശാലിയായ സൂര്യഭഗവാൻ അവനോട് പ്രസന്നതയോടെ സംസാരിച്ചു. അപ്പോൾ ബലി പറഞ്ഞു: “സമ്പത്ത് ഇല്ലാത്തിട്ടും ഞാൻ എന്റെ കുടുംബത്തെ പോഷിച്ചു.” അതിന് മറുപടിയായി, സൂര്യൻ തന്റെ മുടിയിലുനിന്ന് ഒരു ചിന്താമണിയെ അവനു സമ്മാനിച്ചു. ആ പുണ്യസ്ഥലത്ത് സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് മോചിതനാകുന്നത്. സൂര്യന്റെ ദിനത്തിൽ, അയനാന്തരത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രസൂര്യഗ്രഹണ സമയത്ത്, അവിടെയെത്തി, സ്വമേധയാ ഉഗ്രമായ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ, അവിടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, എന്റെ ലോകത്തിൽ അവൻ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പിതൃപക്ഷത്തിൽ, അവൻ തന്റെ പിതൃപുരുഷന്മാരെല്ലാം ഉയർത്തുന്നു. ദേവി, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുപോലെ, സപ്തർഷിമാരുടെ ലോകത്തേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. മുനിത്തീർത്ഥത്തിന് തെക്കുഭാഗത്താണ് എന്റെ പരമമായ മോക്ഷതീർത്ഥം. അതിന് സമീപം തന്നെയാണ് കോടിതീർത്ഥം; അതിൽ ദേവന്മാർക്കും എത്തി സ്നാനം ചെയ്യാൻ വളരെ ദുഷ്ക്കരം. കോടിതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, പിതൃപുരുഷന്മാരെയും ദേവതകളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ പിണ്ഡപ്രദാനം ചെയ്താൽ, അവൻ പിതൃലോകത്തിലേക്കു പോവുന്നു; ദേവി, പ്രത്യേകിച്ച് ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിൽ ദാനം ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഫലം അവൻ ഉറപ്പായി പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ പന്ത്രണ്ടു തീർത്ഥങ്ങൾ ദേവന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാനാവാത്തവയാണ്. അവയെ ഓർക്കുന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കും. ഇങ്ങനെ, മഥുരാതീർത്ഥങ്ങളുടെ മഹിമയെക്കുറിച്ചുള്ള “മഥുരാതീർത്ഥപ്രശംസ” എന്ന നൂറ്റി അമ്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം മഹാവരാഹപുരാണത്തിലെ മഥുരാമാഹാത്മ്യത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ദേവി, മഥുരാതീർത്ഥങ്ങളുടെ മഹിമയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: ശിവകുണ്ടിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് ഒൻപതു തീർത്ഥങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം പരമമായ ഭാഗ്യം ലഭിക്കുന്നു. ദേവി, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ എന്റെ ലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അവിടെ സ്നാനമോ, മരണമോ സംഭവിച്ചാൽ, അവൻ ഉറപ്പായി എന്റെ ലോകത്ത് എത്തുന്നു. ആ പവിത്രമായ സംയമസ്ഥലത്ത് പുരാതനകാലത്ത് നടന്ന എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും, അതിരുപരി, പ്രശസ്തനായ നൈമിഷ്യാരണ്യവാസിയായ വലിയ പാപം ചെയ്തവനും, അമാവാസ്യയോടനുബന്ധിച്ച കൃഷ്ണപക്ഷം ചതുര്ദശിയിൽ യമുനയിലേക്കെത്തി, അവൻ യമുനയെ കടന്ന് ആ പുണ്യസ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ, അമ്മയുടെ സ്‌നേഹത്തോളം പോലും അവനിൽ ശേഷിച്ചിരുന്ന പാപം അവന്റെ ജീവശ്വാസത്തോടൊപ്പം ഉടൻ വിട്ടുപോകുന്നു. ദേവി, സൗരാഷ്ട്രദേശത്ത് ധനുര്ധരൻ എന്നൊരു ക്ഷത്രിയൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ക്ഷത്രിയധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച് ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു. നൂറു ഭാര്യമാരിൽ പ്രധാനിയായിരുന്നു മഹിളയായ വസുന്ഘര. അത്യുജ്ജ്വലമായ കൊട്ടാരങ്ങളിലും നദീതടങ്ങളിലും അവൻ സമയം ചെലവഴിച്ചു; രാജാവ് ആസ്വാദനങ്ങളിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി. ഏഴ് പുത്രന്മാരും, അഞ്ചു സുന്ദരിയായ പുത്രിമാരും ജനിച്ചു. തന്റെ പുത്രന്മാരെ ഭൂമിയിലെ ഭരണാധികാരികളായി നിയമിച്ചു. എന്നാൽ, അതിനുശേഷം, ജാഗൃതനായി രാജാവ് വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു: “അയ്യോ!