വരാഹപുരാണമ്

ദ്വാരകയുടെ മഹിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വിശിഷ്ടമായ വിവരങ്ങൾ കേട്ടവർ വളരെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ പരമാവധി നിലയിലേക്കുയരുന്നു. എല്ലാ ധർമങ്ങളിൽ അതിവിശിഷ്ടമായതാണ് ഈ ധർമ്മം; എല്ലാ വൈഭവങ്ങളിൽ അത്യുത്തമമായ വൈഭവം ഇതാണ്. എല്ലാ വേദകളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായതും, എല്ലാ തപസ്സുകളുംക്കാൾ ഉന്നതമായ തപസ്സും ഇതാണ്. ആരെങ്കിലും പരമസിദ്ധി ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു. അവന്റെ കുടുംബത്തിലെ ഏഴു തലമുറകളും അവൻ രക്ഷിക്കുന്നു. ശരിയായ ആരാധനയോടെ ഇത് അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, മറ്റെന്താണ് അവൻ ആഗ്രഹിക്കേണ്ടത്? ഇങ്ങനെ, ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ ‘ദ്വാരകാമഹിമ’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, സാനന്ദൂരയുടെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു: ദ്വാരകയുടെ മഹിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഉത്തമമായ കഥ ശ്രവിച്ച ഭൂമി, അതിന്റെ പരമപുണ്യഫലങ്ങൾ കേട്ട് പരമശ്രീപ്രാപ്തി നേടി. ഭൂമി ഭഗവാൻ ജനാർദ്ദനനോടു ചോദിച്ചു: “ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ഇതിലും കൂടുതൽ രഹസ്യമുള്ളതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി അറിയിക്കണമേ.” ഭൂമിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കമലനയനായ വിഷ്ണു, ശ്രീവരാഹരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു: “സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കിലും മലയപർവ്വതങ്ങളുടെ തെക്കിലും ഞാൻ വടക്കോട്ടു മുഖംനൽകി സ്ഥാപിതനായി വസിക്കുന്നു, ഭൂമിദേവി. ചിലർ അതിനെ ഇരുമ്പാണെന്ന് പറയുന്നു, ചിലർ താമ്രം, മറ്റുചിലർ അത്ഭുതകരമായ രൂപമുള്ള ശിലയാണെന്നും പറയുന്നു. അവിടെ, ഭവസാഗരം കടന്ന മനുഷ്യർ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ഉച്ചക്ക് സൂര്യൻ ഉന്നതത്തിൽ ആയപ്പോൾ അവിടെ സ്വർണ്ണംപോലുള്ള ഒരു കമലപുഷ്പം ദർശിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ മറ്റൊരു അത്ഭുതം കൂടി കേൾക്കൂ: അവിടെ എന്തെങ്കിലും ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ആരും അതിനെ കാണാറില്ല. എന്നാൽ എന്റെ ഭക്തന്മാർ, തങ്ങളുടെ സത്കർമ്മഫലമായി, അതിനെ ദർശിക്കുന്നു. അവിടെ ആരെങ്കിലും ദുഷ്‌ടൻ എന്തെങ്കിലും വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ, അത് ആ വ്യക്തി തന്നെ ഉപഭോഗിച്ചശേഷം മാത്രമേ മറ്റാർക്കും ലഭിക്കൂ. അത് അഗാധവും അപ്പാരവുമാണ്, ചുവന്ന കമലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമാണ്. ബുധലോകത്തെത്തിയാൽ അവിടെ അനന്തമായ ആനന്ദം അനുഭവപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ബുധലോകം വിട്ട് പുറപ്പെട്ടാൽ, എന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു. എന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിഉള്ളവരെല്ലാവർക്കും മാത്രമേ ആ സ്ഥലം ദർശിക്കാനാവൂ; ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്ക് അതിനെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അതു മനോഹരവും ആഹ്ലാദകരവുമാണ്, കമലപുഷ്പങ്ങളാൽ മൂടിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ വെളുത്ത കമലപുഷ്പവും, സ്വർണ്ണംപോലുള്ള മറ്റൊരു കമലവും ദർശിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു വലിയ ജലധാര, മുസലത്തോട് സമാനമായി, അവിടെ വീഴുന്നു. ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചാൽ അവിടെ ആനന്ദം അനുഭവപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുമതിയോടെ, അവൻ എന്റെ ലോകത്തെയും പ്രാപിക്കുന്നു. എന്റെ ഭക്തന്മാർ, ഭവചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതിന്റെ മഹിമ അവിടെ കാണുന്നു. ഉച്ചക്ക് സൂര്യൻ നിലനിൽക്കുന്നവരെ, ആ ജലധാര ഭൂമിയിലേക്കു വീഴുന്നു. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മയുടെ ആ പരിശുദ്ധമായ തടാകത്തിൽ വലിയൊരു അത്ഭുതം നിലനിൽക്കുന്നു. സമുദ്രവും രാമനും, സുന്ദരവദനയേ, അവിടെ ചേരുന്നു. അനവധി വള്ളികളും ചെടികളും, പക്ഷികളാൽ അലങ്കൃതമായതും, കുമുദം, കമലപുഷ്പങ്ങൾ, അതിന്റെ സുഗന്ധങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടു സമൃദ്ധമായതുമായ ആ സ്ഥലം ആകുന്നു. സമുദ്രലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നവർ എന്റെ ലോകത്തെയും പ്രാപിക്കുന്നു. അതിനെ ദർശിച്ചവർ അവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു. ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരിൽ ഒരാളും പോലും അവിടെ വാസം ചെയ്യുന്നവരെ കാണാറില്ല. ഇങ്ങനെ സാനന്ദൂരയുടെ മഹത്വവും, അതിന്റെ ദിവ്യമായ ഗുണങ്ങളും, ഭക്തർക്കു ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളും ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു.