വരാഹപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ, പതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, ആഴമായി ചിന്തിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ, അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ഉല്ലാസത്തോടെ ഉണർന്നു, ഇന്ദ്രൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ഉത്തമ മാർഗ്ഗം നീയാണു മാത്രം.” ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ ചലിച്ചു; “സ്വയം നിയന്ത്രിതമായ മനസ്സും ഞങ്ങൾ കലഹിപ്പിക്കാതിരിക്കുമോ?” എന്നോരുത്തി ചോദിച്ചു. “നീ എനിക്ക് അനുമതി നൽകിയതോടെ, വേഗത്തിൽ സംസാരിക്കൂ, സന്തോഷിക്കൂ,” എന്നവൻ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും ഇല്ലാതെ, ഇന്ദ്രൻ ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉല്ലാസം പുനർജനിച്ചു. ഹൃഷീകേശനിൽ ഭക്തിയുള്ള ഒരു മഹർഷി മനോഹരമായ ഹിമപർവതത്തിൽ വസിച്ചു. “നീ എന്റെ സ്ഥാനത്തെ പിടിക്കാനായി ഈ തപസ്സിൽ തുടരുന്നത് ഉദ്ദേശിച്ചാൽ, തിരികെ പോകണം,” എന്ന് ഇന്ദ്രൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ, കാമദേവന്റെ പ്രേരണയിൽ, അവർ യാത്ര ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ ശക്രൻ പ്രമ്ലോചയെ വിളിച്ചു: “ഭാഗ്യവതിയായ സ്ത്രീേ, ഭൂമിയിൽ മഹർഷിയെ ജയിക്കൂ. നിന്റെ സൗന്ദര്യവും സ്വതന്ത്രമായ ആനന്ദവും കൊണ്ട് അവനെ ആകർഷിച്ച്, അവനെ നിന്റെ അധീനതയിലാക്കൂ. ഹൃഷീകേശന്റെ അടുത്ത്, നിന്റെ മംഗലത്തിനായി, ഇതു ചെയ്യൂ.” അവിടെ, ഹിമപർവതത്തിനടുത്തുള്ള മനോഹരമായ ഒരു കാടിൽ, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും കുരികളുമാണ് നിറഞ്ഞിരുന്നത്. മാവിൻ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും അമൃതത്തിന്റെ സാരവും നിറഞ്ഞ കാടിൽ, ഗന്ധർവരുടെ ഗാനവും മലയ കാറ്റിന്റെ ശീതളതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹർഷിയുടെ ശക്തിയിൽ, കുളം, തടങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ക്രൂരത ഇല്ലാതായിരുന്നതു. അതിൽ, മനോഹരമായ കിടിലംകൊണ്ട പ്രമ്ലോചാ പ്രവേശിച്ചു, അതി മധുരമായ ഒരു ഗാനം പാടിത്തുടങ്ങി. അവൾ ഗന്ധർവഗാനം ആരംഭിച്ചു; ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗന്ധർവർ പങ്കെടുത്തു. പുഷ്പവില്ല് എടുത്ത്, അതിൽ അമ്പുകൾ വെച്ചു. ആ ഗാനം, അഞ്ചു തരംഗങ്ങളുള്ള മധുരത്വത്തിൽ, കേട്ടു, കാമദേവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തന്റെ വില്ല് വലിച്ചു, ക്ഷീണിക്കാതെ. അവൻ അശ്രമത്തിൽ ചുറ്റി നടന്നു, കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ തൃപ്തി ഉണ്ടായി. അവളെ, അവളുടെ മനോഹരമായ അങ്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, മഹർഷി കാമദേവന്റെ അമ്പിൽ തകർന്നു. അവളും, മാൻപോലുള്ള കണ്ണുകളോടെ, ദേവദത്തനെ നോക്കി, ആകർഷിതയായി. അവൾ കൈകൊണ്ട് പന്ത് അടിച്ചു, അതിലെ ചലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ അവളെ അതി മനോഹരയാക്കി. അവളുടെ മൃദുലമായ, കായിക ചലനങ്ങൾ മഹർഷിയുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. അവൾ നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചു, സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള കചം അണിഞ്ഞു. ആകർഷിതനായ മഹർഷി അവളോടു സമീപിച്ചു, ചോദിച്ചു: “നീ എങ്ങിനെയാണ് എന്റെ പോലുള്ളവരെ തേടുന്നത്? നീ കയ്യിലെ കയറ്റുകൊണ്ട് മാൻപോലുള്ളവരെ വേട്ടയാടുന്നുവോ?” “എല്ലാ വഴിയിലും ഞങ്ങൾ നിന്റെ അധീനതയിലാണു; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊക്കെയും ചെയ്യാം,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു, മഹർഷി അവളുടെ വലതുകൈ പിടിച്ചു. അതിനുശേഷം, അവളോടൊപ്പം സുഖകരമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. പല ദിവസവും, അവസരമുണ്ടായപ്പോൾ, അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായി, അവൻ ക്ഷീണിച്ചു, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ അറിയുമ്പോഴും, ഈ തപസ്സിൽ നിന്ന് വീണുപോയി, വിധിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ.” “മൂഢന്മാരുടെ സംസാരമാണു; ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. ഒരു പുരുഷൻ, സ്ത്രീയെ കാണുമ്പോൾ മാത്രം, അങ്ങേയറ്റം ഉരുകി, ഭ്രമിച്ചുപോകുന്നു,” എന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മനസ്സിനെ പിന്‍വലിച്ച മഹർഷി, ആ ദിവ്യ സുന്ദരിയെ വിട്ടയച്ചു.