വരാഹപുരാണമ്

പരമോന്നതമായ ഫലത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, എന്റെ ലോകത്തേക്കാണ് എത്തുന്നതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മഹാദേവി, ഇതുവരെ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാണിത്; ഇനി നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണ്? ഇതോടെ 'ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യം' എന്ന തലക്കെട്ടോടെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ നൂറ്റി നാല്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, രുരുക്ഷേത്രത്തിലെ ഹൃഷീകേശൻ്റെ മഹിമയെ കുറിച്ച് പറയാം. ശാലഗ്രാമക്ഷേത്രത്തിന്റെ രഹസ്യവും വലിയതുമായ മഹത്വം കേട്ടതിനു ശേഷം, ഭൂമിദേവി പറഞ്ഞു: "മഹാഭാഗ്യവാനായോരു, ഇതു കേട്ടതോടെ എനിക്ക് ഉള്ള ദു:ഖം അകന്നു." "നീ രുരുഷണ്ഡം എന്നു വിളിച്ച അതു തന്നെയാണ്, നീ പരമമായ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചത്. ഹൃഷീകേശാ, നീ ആ പേരിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പരമക്ഷേത്രം തന്നെയാണ് അതു." അപ്പോൾ ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: "ഭൃഗുവംശത്തിൽ, വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും പൂർണമായി പഠിച്ച ഒരു മഹർഷി ജനിച്ചു. യാഗശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, വ്രതങ്ങളിൽ അർപ്പിതനായ, അതിഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ശാന്തമായ മൃഗസംഹതികൾ ചുറ്റും, കിഴങ്ങുകളും കായ്കറികളും ഫലങ്ങളും സമൃദ്ധമായ ഒരു വനത്തിൽ അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം ജീവിച്ചു. പതിനായിരം വർഷങ്ങളിലധികം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ആ മഹർഷിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ഉല്ലാസത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ വഴിയല്ലാതെ എനിക്ക് പരമഗതിയില്ല' എന്നു മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ അവിടെ വന്നു. 'സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ളവരുടെ മനസ്സും ഞങ്ങൾ അലയ്ക്കാതെ കഴിയുമോ?' എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചിന്ത. 'നിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ഉടൻ പറയൂ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ,' എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉത്കണ്ഠ മുഴുവനും അകന്നു. ഹൃഷീകേശനിൽ ഭക്തിയുള്ള ആ മഹർഷി മനോഹരമായ പർവ്വതത്തിൽ വസിച്ചു. 'നിന്റെ തപസ്സിലൂടെ എന്റെ സ്ഥാനം കൈവരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, നീ ഈ തപസ്സിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം' എന്നായിരുന്നു ഇന്ദ്രൻ്റെ ആശയം. അപ്പോൾ, കാമദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ അവർ തീരുമാനമെടുത്തു. ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ ശക്രൻ പ്രമ്ലോചാ എന്ന അപ്സരസിനെ വിളിച്ചു: 'സൗഭാഗ്യവതിയായവളേ, ഭൂമിയിൽ ആ മഹർഷിയെ ജയിക്കുവാൻ പോകൂ. നിന്റെ മാന്യവും സ്വതന്ത്രവുമായ വിനോദങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ ആകർഷിച്ച്, അവനെ നിന്റെ വശമാക്കൂ. ഹൃഷീകേശൻ അടുത്തുള്ള സ്ഥലത്തു നിന്നു നിന്നു നീ ഇതു ചെയ്യട്ടെ; നിനക്കു എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു.' അടുത്തുള്ള മനോഹരമായ വനത്തിൽ, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും നിറഞ്ഞതും, പുഷ്പിച്ച മാവിൻകുലകളുടെ സുഗന്ധവും അമൃതത്തിന്റെ സാരവും നിറഞ്ഞതുമായ അങ്കണത്തിൽ, ഗന്ധർവരുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന, മലയമർുത് കുളിർക്കുന്ന ആ പ്രദേശത്ത്, മഹർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ തടാകങ്ങളിലും ഒഴുക്കുകളിലും ക്രൂരതയൊന്നും ഇല്ലാതായിരുന്നതിനാൽ, അതി മനോഹരമായ കാടിൽ പ്രമ്ലോചാ കടന്നു വന്നു. അവൾ അത്യന്തം മധുരമായ ഒരു ഗാനം പാടിത്തുടങ്ങി. അവൾ ഗന്ധർവഗാനം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗന്ധർവർ കൂടെ ചേർന്നു. പുഷ്പബാണം എടുത്ത്, അമ്പുകൾ കെട്ടി, പ്രമ്ലോചാ കാമദേവനോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ആ മധുരഗാനം, അഞ്ചു സ്വരങ്ങളാലും സമ്പന്നമായതും, കേട്ടപ്പോൾ കാമദേവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തന്റെ വില്ല് വലിച്ചു; അവൻ അപ്രയാസം അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചു. അശ്രമത്തിൽ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ, അവൻ ആ മനോഹരമായ കാഴ്ചയിൽ തൃപ്തനായി. അവളുടെ സുന്ദരമായ അവയവങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹർഷി കാമബാണം ബാധിച്ചു. കാട്ടുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള അവളും, ദേവദത്തനെ നോക്കി, മനസ്സിൽ ആകർഷണം തോന്നി. കൈകൊണ്ട് പന്ത് അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ കൺചലനവും സൗന്ദര്യവും അത്യന്തം ആകർഷകമായിരുന്നു. അവളുടെ ലാസ്യപരമായ ചലനങ്ങൾ, ആ മഹർഷിയുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. അതിപ്രഭയുള്ള വസ്ത്രം താഴെ ധരിച്ച്, പൊന്നിൻ കച്ചയാൽ അലങ്കരിച്ച അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹർഷി ആകർഷിതനായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവളോട് സംസാരിച്ചു.