കാലങ്ങളിലേറെ മുമ്പ്, ഗണ്ഡകി എന്ന നദി, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയുമായി അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ കണ്ടു. “അയ്യോ, പ്രഭോ, യോഗികൾക്കു പോലും ദുർലഭമായ നിങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു,” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ദൈവം അവളിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ആ ബ്രഹ്മം, ആദിയും അന്ത്യവും ഇല്ലാത്തത്, അനന്തം, വേദങ്ങളിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്, അതാണ് ദൈവത്തിന്റെ പരമശക്തി—ലോകത്തിന്റെ ആദി മാതാവായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. പുരുഷൻ ഗുണങ്ങളില്ലാത്തതും, അവ്യക്തമായതും, ചൈതന്യസ്വഭാവമുള്ളതും, നിർമലമായതും ആണ്. ദൈവം തന്റെ യോഗശക്തിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, കര്ത്താവായ നിലയിൽ എത്തി. ലോകം സ്വാഭാവികമായ മൂന്ന് ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ഇതിൽ വേറൊന്നുമില്ല. ശുദ്ധമായ ക്രിസ്റ്റലിൽ ചുവന്ന ചെമ്പരത്തി പൂവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, ബ്രഹ്മയും മറ്റ് ജ്ഞാനികളും ദൈവത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല. ഈ മോഹഭരിതമായ ലോകത്തിൽ, അൽപം മാത്രം അറിയുന്ന ഒരാൾ നിലകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ലോകത്തിൽ മഹത്വം ദൈവകൃപയാൽ തേടപ്പെടുന്നത്. ദുരിതത്തിൽ അകപ്പെട്ടവർക്കു ദൈവം ദയാലുവാണ്; “നോ” എന്നു പറയരുതേ, പ്രഭോ. അതുകൊണ്ട്, “സുന്ദരതടിയുള്ളവളേ, ഒരു വരം ചോദിക്കു—even അപ്രാപ്യമായതും, എല്ലാ രീതിയിലും,” എന്ന് ദൈവം പറഞ്ഞു. “എന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിച്ചവർക്കു, എന്തെങ്കിലും അഭിലാഷം അനുഷ്ട്ടമായിരിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഗണ്ഡകി കൈകൾ ചേര്ത്ത്, വണങ്ങി, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “വിഷ്ണുവേ, എന്റെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, എന്റെ മകനാവണം.” ദൈവം ചോദിച്ചു, “എന്താണ് ഈ നദി, എപ്പോഴും എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചതു?” അവളുടെ ദുഃഖം കണ്ട്, ദൈവം മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു: ശാലഗ്രാമശിലയുടെ രൂപം എടുത്ത്, ദൈവം അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. “എന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ, നീ നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയാകും. വാക്ക്, മനസ്സ്, ശരീരം മൂലമുണ്ടാകുന്ന മഹാപാപങ്ങൾ നീ നീക്കം ചെയ്യും. പിതൃകർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നവൻ, നിന്നിലൂടെ പിതാക്കളെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിക്കും. അവനും എന്റെ ആലയത്തിൽ എത്തും, അവിടെ എത്തിയാൽ ദുഃഖം ഇല്ല.” ഇങ്ങനെ ദേവിക്ക് വരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട്, ദൈവം അവിടെ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. “ഞാൻ, ഭാഗ്യശാലി വിഷ്ണു, ഭക്തന്റെ ഇച്ഛയാൽ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, നക്ഷത്രാധിപന്റെ (ചന്ദ്രൻ) അംഗങ്ങൾ പ്രകാശിപ്പിച്ച്, അവയെ ശുദ്ധമാക്കി.” ആ ചന്ദ്രൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം അവിടെ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. രാവണൻ തെളിയിച്ച ഈ പ്രവാഹം മഹാപുണ്യം നൽകുന്നു. സോമാധിപന്റെ (ചന്ദ്രന്റെ) കിഴക്കേ ഭാഗത്ത്, രാവണന്റെ ആശ്രമം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അവിടെയാണ്, രാവണൻ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ ദേവതാധിപൻ (ശിവൻ) സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ച്, അവനു ഒരു വരം നൽകിയതും. ബാണഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, ബാണേശ്വരനെ കണ്ടു, ആലങ്കായന വംശത്തിലെ മুনি ആ സ്ഥലത്ത് പരമപദം വേഗത്തിൽ നേടി. ഇപ്പോൾ, ഭൂമിയേ, ഞാൻ നിനക്കു മറ്റൊരു പരമവും രഹസ്യവുമായ കാര്യം പറയുന്നു. പരമമായ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, മഹേശ്വരൻ, യോഗമായ illusion ഉപയോഗിച്ച്, ആലങ്കായനന്റെ മകനായി ജനിച്ചു. യോഗമായ illusion-ന്റെ ശക്തിയോടെ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള, ത്രിശൂലധാരിയായ ശിവൻ, ജനിച്ചെങ്കിലും, ദൈവം തന്നെയാണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നില്ല; അവൻ എന്റെ ആരാധനയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. “മുനിയേ, ഉയിരുക; നിന്റെ ആഗ്രഹം ഫലിച്ചു. നീ, ദൈവത്തോടൊപ്പം, austerity (തപസ്സ്) നടത്തി, മകനായി ലഭിച്ചു.