വരാഹപുരാണമ്

പ്രിയപുത്രാ, നിന്റെ ജനനം കഴിഞ്ഞ് പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നീ ആ വയസ്സിൽ എത്തുമ്പോൾ, നിനക്കു അനുയോജ്യമായത് എന്താണെന്നു നീതന്നെ ആലോചിക്കും. എങ്കിൽ, ഈ കാളയാത്രയെക്കുറിച്ച് നീ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്, കുഞ്ഞേ? ഇന്നും നീ എന്നെ അമ്മ എന്നു വിളിക്കുന്നു; ഇത് നീ എങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു? വയലുകളുടെ വീട്ടിലും, മക്കളോടു പ്രകോപം വന്നാലും, ഭയത്താൽ ഒരു കുരുവടി എടുത്താലും, അപരാധം ഉണ്ടാകുന്നില്ല, മകനേ. അമ്മയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ വ്യാപാരകുലത്തിന്റെ സന്തോഷം, തന്റെ മനസ്സിൽ ഓർത്തു: "ഞാൻ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ വളർന്നു, അവളുടെ അങ്കത്തിൽ ഈ അവയവങ്ങളിൽ ഞാൻ പാർത്തു. ഈ രണ്ടു മുലകുടങ്ങൾ ഞാൻ സ്നേഹത്തോടും കളിയോടും കൂടി കുടിച്ചു. അമ്മേ, യോജ്യമായ കരുണ എനിക്കു കാണിക്കണമേ." പിന്നെ അവൻ ആലോചിച്ചു: "ചിലർ വരുന്നു, ചിലർ പോകുന്നു, മറ്റുള്ളവർ വീണ്ടും വരുന്നു. എവിടുനിന്നാണ് ജനനം, ആരോടാണ് ബന്ധം, ആരാണ് അമ്മയോ അച്ഛനോ? ആയിരക്കണക്കിന് അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും, നൂറുകണക്കിന് മക്കളും ഭാര്യമാരും—ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാൽ, അമ്മേ, ഒരിക്കലും ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല." "ഇത് വലിയൊരു രഹസ്യമല്ലേ? അച്ഛാ, ദയവായി അതു അറിയിക്കണം," എന്നു പറഞ്ഞു. അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ഇങ്ങനെ മധുരവാക്കുകൾ അവൻ പറഞ്ഞു. സൗകരവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ രഹസ്യം ഇരുവരും ചേർന്ന് അന്വേഷിക്കട്ടെ. പുണ്യഭൂമിയായ സൂര്യക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയാൽ, അച്ഛാ, നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതെന്തും ലഭിക്കും. യാത്ര പോകുവാൻ ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം, സൗകരവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ആ ഭഗവാൻ, കമലനയനനായ ആഭീരകുലനാഥൻ, യാത്രയ്ക്കു പുറപ്പെട്ടു. അവരൊക്കെയും സമ്പത്തോടു കൂടി മുന്നോട്ട് പോയി. മാഘമാസത്തിലെ പതിമൂന്നാം തീയതിയായിരുന്നു, അന്നാളിൽ, പകലിന്റെ ആദ്യഭാഗത്ത്, അവൻ യാത്ര തുടക്കംകുറിച്ചു. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, നീ നാരായണനെ കൊണ്ടുവന്നു. സ്നാനം ചെയ്തശേഷം, പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച് അലങ്കൃതനായി. അവിടെ ഭംഗുരസ എന്ന, തന്റെ കർമ്മത്തിൽ ഭക്തനായ ഒരാൾ അവനുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവനു ഇരുപത് വിലയേറിയ പശുക്കളും, ധനവും രത്നങ്ങളും ദിവസേനയും ദാനം ചെയ്തു. അവിടെ താമസിക്കുന്നതിനിടയിൽ, മഴക്കാലം എത്തി. കടംബമരങ്ങളും, കുടജ-അർജുനമരങ്ങളും പൂത്തു. ഇടിമിന്നലോടു കൂടിയ മഴയാൽ ആ മരങ്ങൾ തകർന്നു വീഴുന്നു. നദികളുടെ ഗർജ്ജനവും മയിൽകൂകകളും മുഴങ്ങുന്നു. ശാന്തമായ കാറ്റ് വീശി മയിലുകൾക്ക് ആശ്വാസം പകരുന്നു. ഇങ്ങനെ, മേഘങ്ങളുടെ മൃദംഗനാദം പോലെ, ആ ঋതുവും കടന്നു. പൊയ്കൾ സുതാരമായും, താമരകളും നീലോത്പലങ്ങളും നിറഞ്ഞതുമാണ്. സുഗന്ധവും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ കാറ്റ് വീശുന്നു. ഇങ്ങനെ ശരദ്കാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കൗമുദി ഉത്സവം എത്തി. അപ്പോൾ, പതിനൊന്നാം ദിവസം, സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ച് അലങ്കാരമണിഞ്ഞ്, ആറ് മാസം സുഖമായി താമസിച്ച ശേഷം, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം എത്തി. അപ്പോൾ, മാതാപിതാക്കളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായ ആ മകൻ, മനസ്സിൽ ആ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ചു.