വരാഹപുരാണമ്

രാജാവിന്റെ ആദരത്തോടെ, അവൻ അവരെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവരുടെ പരസ്പര സ്നേഹം രോഹിണിയും ചന്ദ്രനും തമ്മിലുള്ളതുപോലെയാണ്, ഒരിക്കലും ദുർബലമാകാതെ നിലനിന്നു. കാടുകളിലും തോട്ടങ്ങളിലും എല്ലാവരും നന്ദനവനത്തിലെപ്പോലെയാണ് സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞത്. പ്രശസ്തയായ രാജകുമാരി ചിലപ്പോഴൊക്കെ താൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയെന്ന് തോന്നും. ഭൂമിദേവിയും സ്നേഹത്താൽ താൻ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്നു കരുതും. ആ രണ്ടു ധാർമ്മികരിൽ ഒരു വ്യത്യാസവും ആരും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. കലിംഗരാജകുമാരൻ നഗരവാസികളെയും ജനങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവരുടെ സ്വഭാവവും ഗുണങ്ങളും എല്ലാവരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി. അവർ തമ്മിൽ ഇന്ദ്രനും ശചിയും പോലെ പരസ്പരം ആനന്ദിച്ചു. പ്രശസ്തയായ രാജകുമാരി സൗഹൃദത്താൽ തന്റെ ഹൃദയത്തെ രാജകുമാരനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. “എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, പ്രിയമായതിനാൽ, നീ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പറയണം,” അളവില്ലാത്ത വിശ്വാസത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു. താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള രാജകുമാരൻ മധുരമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “സുന്ദരിയേ, ഞാൻ സത്യത്തിനായി സത്യത്തിൽ പ്രതിജ്ഞയിട്ട് എല്ലാം പറയാം. അതിന്റെ മൂലകം തപസ്സാണ്, രാജ്യം സത്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരിക്കലും അസത്യമായ് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല; നീ പറയൂ, ഞാൻ നിനക്കായി എന്ത് ചെയ്യണം? അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിനക്കായി പരമോന്നതമായ അഭിഷേകം നടത്തും.” “ഉറക്കം കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ കാണരുത്; ആ വ്രതം ക്ഷണികമാണ്,” അദ്ദേഹം ഓർമ്മപ്പെടുത്തി. രാജ്യം എല്ലാ ദോഷകരങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിപ്പിച്ചു, അവൻ അതിനെ കൈമാറി അഞ്ചാം അവസ്ഥയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഈ ധർമ്മം മനുവിൽ നിന്നാണ് സ്ഥാപിതമായത്; വേറൊന്നും കാണാറില്ല. മുന്‍പ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതുപോലെ, പ്രിയയെയും കാണാനാഗ്രഹിച്ച് ധ്യാനിച്ചിരുന്നതിന് ശേഷം, “അന്യായമായി ആചരിച്ച വ്രതം മുഴുവനായി ദുഷ്ടമാകുന്നു,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ എന്താണ് മറച്ചുവയ്ക്കാനുളളത്? നീ എന്തിനാണ് വിഷമിക്കുന്നത്?” അവളോട് സ്നേഹത്തോടെയാണ് ചോദിച്ചത്. “നീ മാംസം, പാചകസാധനങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്നു. രാജാവേ, നീ നിരന്തരം പോകുന്നു; ഞാൻ കൂടെയില്ലെങ്കിൽ എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്?” രാജാവ് ധർമ്മത്തെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു. രാജാവും രാജ്ഞിയും ഒരുമിച്ച് ജലം കഴിച്ച് അല്പം വിശ്രമിച്ചു. അച്ഛന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ മധുരവാക്കുകൾ മകനോടു പറഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജകുമാരൻ ശ്രദ്ധപൂർവം കേട്ടു. ഇങ്ങനെ കാലം കടന്നപ്പോൾ, ഇരുവരും അവിടെ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്തു. “വരൂ, വരൂ, പ്രഭോ, നമുക്ക് പോകാം; രഹസ്യമായ ആഗ്രഹം കാണൂ,” എന്ന് അവരെ ക്ഷണിച്ചു. അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ മരണപ്രാപ്തി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിട്ട്. എല്ലാ ആശയ്പ്പാടുകളും ഉപേക്ഷിച്ചവൻ എന്റെ ഭക്തനായി മാറുന്നു. അവശേഷിച്ച് അവർ ശ്വേതദ്വീപിൽ എത്തി, ഭൂമിദേവിയെ അറിയിച്ചുകൊണ്ട്. “അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അതിയായി പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അവൻ മഹാപുണ്യവും അത്യന്തം ദുഷ്കരവുമായ വാരാഹാവതാരചരണം നിർവഹിച്ചു. ഇവിടെ 'സൂര്യന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചതും കഴുതപ്പരുന്തിന്റെയും നരിയുടെ കഥയും' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പുണ്യസ്ഥലങ്ങളുടെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാരാഹപുരാണത്തിലെ ഭാഗം. ഇപ്പോൾ, ഖഞ്ജരീറ്റ പക്ഷിയുടെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. ആ മനോഹരമായ സൗകരവ പ്രദേശത്ത് ഈ മഹാപുണ്യകഥ കേട്ടശേഷം, എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളെയും അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ദേവി വീണ്ടും അത്ഭുതഭരിതയായി ആ ദൈവത്തോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. “മരണസമയത്ത് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ മരിച്ചാൽ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.