വരാഹപുരാണമ്

ഗൗരമുഖ എന്ന മഹർഷിയെ രാജാവായ ദുര്ജയൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, “നoble one, നിങ്ങളുടെ കുതിരകൾക്ക് അഴിച്ച് വിശ്രമിപ്പിക്കാം,” എന്നു മഹർഷി പറഞ്ഞു. തന്റെ വ്രതം പാലിച്ച്, അദ്ദേഹം മൗനമായി നിന്നു. രാജാവും ഭക്തിയോടെ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അവിടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു. അന്നു, രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. “ഈ തപസ്സ്വി എനിക്ക് ഇവിടെ എന്താണ് ഭക്ഷ്യമായി നൽകുക?” എന്ന ചിന്ത രാജാവിന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിച്ചു. അപ്പോൾ മഹർഷി ഗൗരമുഖൻ രാജാവ് ദുര്ജയനെ ക്ഷണിച്ചു. “എന്താണ് അദ്ദേഹത്തിന് നൽകേണ്ടത്?” എന്ന ചിന്തയിൽ അദ്ദേഹം മുഴുകി. അങ്ങനെയിരിക്കെ, മനസ്സിൽ ആകാംക്ഷയോടെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ ഹരി നാരായണൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. നാരായണനെ മനസ്സിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട്, ആ മഹർഷി ഗംഗയിലേക്ക് കടന്നു, ദൈവത്തെ സാന്തോഷിപ്പിക്കാൻ. ഭൂമിദേവി അപ്പോൾ ചോദിച്ചു: “ഹേ പർവ്വതമേ, ഗൗരമുഖൻ എങ്ങനെയാണ് വിഷ്ണുവിനെ സാന്തോഷിപ്പിച്ചത്? ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” അതിനു മഹർഷി വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു: “വിഷ്ണുവിനേ എന്നും നമസ്കാരം. പീതാംബരം ധരിക്കുന്നവനേ, ആദി രൂപനേ, ജലത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, സകലത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവനേ, ഭൂമിയുടെ രൂപമായവനേ, അഗ്നിരൂപിയായവനേ, വായുവിന്റെ രൂപമായവനേ, ആകാശത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനേ, ഇഷ്ടദേവതയേ, ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹമായവനേ, ഓംകാരമായവനേ, വഷട് ശബ്ദമായവനേ, എല്ലിൽ നിന്നും നിലനിൽക്കുന്നവനേ, ദേവന്മാരുടെ ഉത്ഭവമായവനേ, എന്നാൽ നിനക്ക് ഉത്ഭവമില്ല. നീ ഭൂ, ഭുവ, ജന, മഹ എന്നീ ലോകങ്ങളാണ്. നീ തപസ്സും സത്യവുമാണ്. സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതും എല്ലാം നിനക്കുള്ളിലാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. ഋഗ്, യജുർ, സാമ, അതർവ എന്നീ വേദങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്നാണ്. ശാസ്ത്രങ്ങളും യാഗങ്ങളും നിന്നിൽ നിന്നാണ്. മരങ്ങളും ഔഷധികളും കാട്ടിലെ സസ്യങ്ങളും, പശുക്കൾ, പക്ഷികൾ, പാമ്പുകൾ — ഈ എല്ലാം ജനാർദ്ദനനിൽ നിന്നാണ്. ദേവദേവാ, എന്റെ അടുത്ത് ദുര്ജയൻ എന്ന രാജാവ് അതിഥിയായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ആഹ്വാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ, ഇന്ന് ഞാൻ ദരിദ്രനും ഭക്തനുമാണ്. ദേവദേവാ, ഭക്ഷ്യസമ്പത്ത് ദയവായി ദാനം ചെയ്യണമേ. ഞാൻ കൈകൊണ്ടും കണ്ണുകൊണ്ടും സ്പർശിക്കുന്ന മരങ്ങൾ, പുല്ല്, വേർ ഇവയെല്ലാം നാലു വിധത്തിൽ ഭക്ഷ്യമായി മാറട്ടെ. ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കുന്നതെല്ലാം സഫലമാകട്ടെ. പരമേശ്വരനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.” ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദേവദേവൻ, ലോകനാഥൻ, തൃപ്തനായി, തന്റെ സ്വരൂപം ആ മഹർഷിക്ക് പ്രത്യക്ഷമാക്കി. കൃപാപൂർണമായ മനസ്സോടെ, “ബ്രാഹ്മണാ, ഉത്തമമായ വരം ചോദിക്കൂ,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട് മഹർഷി കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. അപ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ — ശംഖം, ഗദ, പീതാംബരം, വിധുതമായ വേഷം, ഗരുഡപ്പാറയിൽ ഇരുന്നു, പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തിയായി — പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആകാശത്ത് ആയിരം സൂര്യന്മാർ ഒരുമിച്ച് ഉദിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രകാശം പോലെയായിരുന്നു ആ മഹാത്മാവിന്റെ ദീപ്തി. ആ മഹർഷി അവിടെ തന്നെ, അത്ഭുതത്തോടെ, വിഭജിച്ച അനേകം രൂപങ്ങളായി മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചവും കണ്ടു. ദൈവത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിഞ്ഞ് കയ്യുയർത്തി, മഹർഷി പറഞ്ഞു: “ദേവാ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് വരം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ ഭക്തന്റെ ഭാവന സഫലമാകട്ടെ. ഈ രാജാവും അവന്റെ സൈന്യവും, വാഹനങ്ങളും എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ഭക്ഷണം അനുഭവിച്ച ശേഷം നാളെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.” ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ദേവദേവൻ വരദാതാവായി, മഹർഷിക്ക് മനസ്സിന്റെ ഐകാഗ്രതയും അത്യുന്നതമായ ഒരു രത്നവും സമ്മാനിച്ചു. അതിനുശേഷം ദൈവം അപ്രത്യക്ഷനായി. ഗൗരമുഖ മഹർഷി അനേകം സപ്തർഷിമാരുടെ കൂടെ തന്റെ വിശുദ്ധമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ, മഹർഷി, ഹിമാലയശൃംഗം പോലുള്ള, വലിയ മേഘം പോലുള്ള, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ പ്രകാശമുള്ള, നൂറു നിലകളുള്ള ഒരു ഭവനം മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. വിഷ്ണുവിൽ നിന്നു ലഭിച്ച വരപ്രഭാവത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണൻ ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് അത്തരം ഭവനങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും സൃഷ്ടിച്ചു. അവയുടെ ചുറ്റും മതിലും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി. കുയിലുകളും വിവിധ വിശിഷ്ട പക്ഷികളും പാടുന്ന, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗ, നാഗ, കേശര തുടങ്ങിയ മരങ്ങൾ നട്ടു. ആ ഭവനങ്ങളിലെ തോട്ടങ്ങളിൽ അനേകം വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആനശാലകളും കുതിരശാലകളും ഉണ്ടാക്കി. ഭക്ഷ്യപദാർത്ഥങ്ങൾ, വിഭവങ്ങൾ, ലഹരിക്കാവുന്ന വിഭവങ്ങൾ, പലവിധം — ഒട്ടനവധി വിഭവങ്ങൾ, സ്വർണ്ണപാത്രങ്ങളിൽ പാചകിച്ച അന്നം — എല്ലാം മഹർഷി ഒരുക്കി. ഇങ്ങനെ ചെയ്തശേഷം, മഹർഷി മഹോന്നതനായ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സൈന്യങ്ങളൊക്കെയും ഈ ഭവനങ്ങളിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കൂ.” രാജാവ് ആ മലപോലെയുള്ള ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മറ്റു അനുചിതരും അതിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കടന്നു. അവർ അകത്തു കയറിയപ്പോൾ, ഗൗരമുഖ മഹർഷി ദിവ്യമായ ആ രത്നം എടുത്തു, രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ കുളിക്ക്, ഭക്ഷ്യത്തിനും യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മാറ്റാനും, രാജാവേ, ദാസികളും ദാസന്മാരും ഞാൻ അയയ്ക്കും.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ഭാഗ്യപ്രദമായ വൈഷ്ണവ രത്നം ഒരു ഗൂഢസ്ഥലത്ത് രാജാവിന് മുന്നിൽ വച്ചു. ആ രത്നം വച്ച ഉടനെ, ആയിരക്കണക്കിന് ദിവ്യരൂപമുള്ള സ്ത്രീകൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത്ഭുതമായ സുന്ദരിമാരായിരുന്നു അവർ: സുന്ദരമായ അവയവങ്ങൾ, മനോഹരമായ കവിളുകൾ, ആകർഷകമായ ശരീരം, മനോഹരമായ മുടി, മനോഹരമായ കണ്ണുകൾ. ചിലർ സ്വർണ്ണപാത്രങ്ങൾ എടുത്തു മുന്നോട്ട് ചെന്നു. ഇങ്ങനെ സ്ത്രീകളുടെയും പുരുഷ സേവകരുടെയും സംഘങ്ങൾ, രാജാവിന്റെ അനുചിതരൊക്കെയും, വിഭവങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും മാത്രം എടുത്ത് പുറത്ത് പോയി. ആ സ്ത്രീകൾ വേഗത്തിൽ രാജാവിന്റെ അനുചിതർക്കും, പുരുഷന്മാർക്കും, കുതിരകൾക്കും, ആനകൾക്കുമൊക്കെ രാജപഥത്തിൽ തന്നെ സ്നാനം നൽകി. ഇങ്ങനെ, മഹർഷി ഗൗരമുഖന്റെ ഭക്തിയും വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ രാജാവും അവന്റെ സൈന്യവും അത്ഭുതകരമായ അതിഥിസത്സ്കാരം അനുഭവിച്ചു.