ദീര്ഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, സുകേശിയില്നിന്ന് സുപ്രഭ എന്നൊരു പുത്രനും മിശ്രകേശിയില്നിന്ന് സുദര്ശനന് എന്നൊരു പുത്രനും മഹാരാജാവ് ദുര്ജയന് ജനിച്ചു. ഈ ഉത്തമ പുത്രന്മാരെ ലഭിച്ച ശേഷം, മഹാത്മാവായ ദുര്ജയന് ഒരു കാലത്ത് സ്വയം കാട്ടിന്റെ അതിരിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. അവിടെ, ഭയാനകമായ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി കൊല്ലുകയും, കാട്ടില് വസിക്കുന്ന പാപരഹിതനായ ഒരു മഹർഷിയെ കാണുകയും ചെയ്തു. അവന് കണ്ടത് ഗൗരമുഖന് എന്ന മഹത്തായ, ഭാഗ്യശാലിയായ, ഋഷിസമൂഹത്തിന്റെ രക്ഷകനും പാപികളുടേയും രക്ഷകനുമായ മഹാത്മാവായിരുന്നു. ആ മഹർഷിയുടെ ആശ്രമം വിശുദ്ധജലങ്ങളാലും, മനോഹരമായ ശീതളവായുവാലും, സുഗന്ധമുള്ള ഉത്തമവൃക്ഷങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. ആ ദ്വിജന്റെ ഭവനം ആകാശത്തില്നിന്ന് ഭൂമിയില് ഇറങ്ങിയ ഒരു മേഘംപോലെയും, ഭുവിയില് ഒരു ദിവ്യപ്രാസാദംപോലെയും തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം യാഗാഗ്നിപോലെ പ്രകാശമാനമായിരുന്നു; ഭവനങ്ങള് അത്യന്തം ശുചിത്വമുള്ളതും, ശിഷ്യന്മാര് സാമഗാനങ്ങള് പാടി മുഴങ്ങുന്നതും, മനോഹരമായ സ്ത്രീകളും ഋഷിപുത്രിമാരും നിറഞ്ഞതുമായ, ഓരോ വൃക്ഷത്തിലും പുഷ്പങ്ങള് വിരിഞ്ഞതുമായ അതി മനോഹരമായ ഒരു ആശ്രമം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീവരാഹമൂർത്തി പറയുന്നു: ഗൗരമുഖന്റെ ആ മനോഹരമായ ആശ്രമം കണ്ടപ്പോള് രാജാവ് ദുര്ജയന് അതിന്റെ ഭംഗിയും സൗമ്യവും മനസ്സില് ആലോചിച്ചു. "ഞാന് ഇവിടേക്ക് പ്രവേശിച്ച് ഈ ഉത്തമധര്മശീലരായ ഋഷിമാരെ കാണണം," എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത. അങ്ങനെ ആ രാജാവ് ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് അകത്തു കടന്നപ്പോള്, ധാര്മികനായ മഹർഷി ഗൗരമുഖന് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ അവനു അര്ഹമായ ആദരവോടെ സ്വീകരണം നല്കി. സാംപ്രദായികമായ ആശയവിനിമയം പൂര്ത്തിയാക്കിയ ശേഷം, മഹർഷി പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ അനുചരരും വേണ്ട ഭക്ഷണം ഞാന് ഒരുക്കാം." "അത് ഞാന് ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ കുതിരകള് അഴിച്ചിടട്ടെ," എന്ന് പറഞ്ഞ്, തന്റെ വ്രതം പാലിച്ചുകൊണ്ട് മഹർഷി മൗനത്തിലായി. രാജാവും, ഭക്തിയോടെ, തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം അവിടെ നിന്നു. അന്നേ സമയം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യവും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. "ഈ മഹർഷി എങ്ങനെ എനിക്ക് ഭക്ഷണം നല്കും?" എന്നായിരുന്നു രാജാവിന്റെ അദ്ഭുതം. അപ്പോള് മഹർഷി ഗൗരമുഖന് രാജാവ് ദുര്ജയനെ ക്ഷണിച്ച്, "എന്താണ് ഭക്ഷണം നല്കേണ്ടത്?" എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. അങ്ങനെ ധ്യാനത്തില് മുഴുകിയ മഹർഷി ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോള് ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിനാരായണന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തില് പ്രത്യക്ഷനായി. മനസ്സില് നാരായണനെ സ്മരിച്ച്, ആ മഹർഷി ഗംഗയിലേക്കു ചെന്നു, അവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താന് ശ്രമിച്ചു. ഭൂമിദേവി ചോദിച്ചു: "ഗൗരമുഖന് എങ്ങനെ വിഷ്ണുവിനെ പ്രസന്നനാക്കിയെന്നു ദയവായി വിശദമായി പറയൂ, ഹിമവാനേ. അതിനായി എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ട്." തുടർന്ന് മഹർഷി നാരായണനെ这样 സ്തുതിച്ചു: "സദാ വിഷ്ണുവിനും, പിതാംബരം ധരിക്കുന്നവനുമായ നിങ്ങള്ക്കും നമസ്കാരം. ആദിരൂപനായവനേ, ജലരൂപമായവനേ, സകലവസ്തുതികളിലും വസിക്കുന്നവനേ, ജലത്തില് ശയിക്കുന്നവനേ, ഭൂമിരൂപനായവനേ, അഗ്നിസ്വരൂപനായവനേ, വായുരൂപിയായവനേ, ആകാശരൂപിയായവനേ, ജഗതിന്റെ പ്രഭുവേ, ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹമായവനേ, ഓംകാരമായവനേ, വഷട്കാരമായവനേ, സ Everywhere-ഉള്ളവനേ, ദേവന്മാരുടെ ഉത്ഭവമായവനേ, നിനക്ക് ഉത്ഭവമില്ല. ഭൂ, ഭൂവഃ, ജന, മഹ എന്നീ ലോകങ്ങളുടെയും, തപസ്സിന്റെയും, സത്യത്തിന്റെയും, സചരാചരജഗത്തിന്റെയും അധിഷ്ഠാനമായവനേ, ഈ ലോകമൊക്കെയും നിന്നില്നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; ഋക്വേദാദികളും, ശാസ്ത്രങ്ങളും, യാഗങ്ങളും നിന്നില്നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും, കാട്ടിലെ എല്ലാ സസ്യങ്ങളും, പശുക്കളും പക്ഷികളും പാമ്പുകളും—എല്ലാം നിന്നില്നിന്നാണ്, ജനാർദ്ദനാ. ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, എനിക്ക് ഒരു രാജാവ് ദുര്ജയന് അതിഥിയായി വന്നിരിക്കുന്നു. അവനു അത്തിധി സേവനമനുഷ്ഠിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇന്ന്, ലോകനാഥനായ ദേവപ്രഭുവേ, ദരിദ്രനും ഭക്തനുമായ എനിക്ക്, ദേവപ്രഭുവേ, ഭക്ഷണസമ്പത്ത് ദയവായി അനുവദിക്കണമേ. എന്റെ കൈ സ്പര്ശിക്കുന്നതും കണ്ണ് കാണുന്നതുമായ വൃക്ഷം, പുല്ല്, മൂലിക എന്നിവയൊക്കെയും നാലു വിധത്തിലുള്ള ഭക്ഷ്യങ്ങളായി മാറട്ടെ. മനസ്സില് ആലോചിക്കുന്നതെല്ലാം സഫലമാകട്ടെ. പരമേശ്വരനേ, നമസ്കാരം." ഇങ്ങനെ മഹർഷി ഗൗരമുഖന് സ്തുതിച്ചപ്പോള്, ദേവപ്രഭുവായ കേശവന് പ്രസന്നനായി തന്റെ സ്വരൂപം മഹർഷിക്ക് പ്രത്യക്ഷമാക്കി. ദയാപൂര്വ്വം മനസ്സോടെ, "ബ്രാഹ്മണാ, ഉത്തമമായ വരം ചോദിച്ചോളൂ," എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹാവിഷ്ണു അവനോട് പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട് മഹർഷി ക്രമേണ കണ്ണ് തുറന്നു. ജനാർദ്ദനന് ശംഖവും ഗദയും കൈവശം വച്ച്, പിതാംബരം ധരിച്ച്, ഗരുഡപ്പാറയില് ഇരുന്ന്, പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലും ദീപ്തിയോടെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആകാശത്ത് ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശം ഒരുമിച്ച് ഉദിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രകാശംപോലെയായിരുന്നു ആ മഹാത്മാവിന്റെ ദീപ്തി. ഒരിടത്ത് തന്നെ, മഹർഷി ആകാശത്തിലെന്നപോലെ, അനേകം വിധങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്ന മുഴുവൻ ലോകവും അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടു. അവന് തലവാഴ്ത്തി, കൈകൂപ്പി, "പ്രഭുവേ, എനിക്ക് വരം നല്കുകയാണെങ്കില്, എന്റെ ഭക്തന് ആയ ഈ രാജാവിനായി ആ വരം നല്കണമേ," എന്ന് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. "ഇപ്പൊഴിതാ, ഈ രാജാവ് തന്റെ സൈന്യവും വാഹനങ്ങളുമായി എന്റെ ആശ്രമത്തില് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് നാളെയായി സ്വന്തം വീടിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ," എന്ന് മഹർഷി അപേക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെയായപ്പോള്, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ വിഷ്ണു വരദാതാവായി, മഹർഷിക്ക് മനസ്സിന്റെ ഐശ്വര്യവും അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള ഒരു രത്നവും നല്കി. അതു നല്കിയശേഷം, ദൈവം അപ്രത്യക്ഷനായി; മഹർഷി ഗൗരമുഖന് അനേകം ഋഷിമാരോടൊപ്പം തന്റെ വിശുദ്ധമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ മഹർഷി, ഹിമാലയശൃംഗം പോലെയുള്ള, വലിയ മേഘംപോലും, ചന്ദ്രപ്രഭയിലോലമായും, നൂറ് നിലകളുള്ളതുമായ ഒരു ഭവനം മനസ്സില് സൃഷ്ടിച്ചു. വിഷ്ണുവില്നിന്ന് ലഭിച്ച വരപ്രഭാവത്തില്, അത്തരം ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് ഭവനങ്ങള് എല്ലാ വിധത്തിലും സൃഷ്ടിച്ചു. അവയുടെ ചുറ്റും മതിലുകളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും ഒരുക്കി; അവിടെയൊക്കെ കുയിലുകളും വിവിധ ഉത്തമപക്ഷികളും ആലപിക്കുന്നതും, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗ, നാഗ, കേസര തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങള് നിറഞ്ഞതുമായതും ആ തോട്ടങ്ങള് ഉണ്ടാക്കി. ആ ഭവനങ്ങളിലൊക്കെയും വിവിധതരം വൃക്ഷങ്ങളും, ആനശാലകളും കുതിരകളുടെ പദവികളും ഒരുക്കി.