വരാഹപുരാണമ്

സുപ്രതീക എന്ന മഹാരാജാവ്, സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ച് തന്റെ അടുത്തിരുന്നവരോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു, അവനു ദുർജയ എന്ന പേരാണ്.” ഭൂമിയിലെ എല്ലാ രാജാക്കളെയും ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് താൻ ഇവിടെയെത്തിയതാണെന്നും, ആ സന്ന്യാസികൾ എപ്പോഴും തനെയാണ് ഓർക്കേണ്ടതെന്നും രാജാവ് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ ആരാണ്? നിങ്ങൾ എന്റെ അനുഗ്രഹം തേടുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്,” എന്നും അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴവർ, ആ സന്ന്യാസികൾ, മറുപടി പറഞ്ഞു: “നാം ഹേതൃനും പ്രഹേതൃനും, മനു സ്വായംഭുവന്റെ പുത്രന്മാരാണ്. ദേവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാനായി മേരുപർവ്വതത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. അവിടെ, ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ മഹാസൈന്യം, നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് ദേവസേനകളെ പരാജയപ്പെടുത്തി. അവരുടെ ശക്തമായ സൈന്യം മുഴുവനും അസുരന്മാർ അടിച്ചുതകർത്തതും, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതും കണ്ട ദേവന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു രക്ഷ തേടി.” “അവരെല്ലാം, ദേവനാഥനായ ഹരിച്‌ചേട്ടൻ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നിടത്തേക്ക്, ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രാർത്ഥിക്കാനായി എത്തി. ‘ദേവദേവനേ, ഹരിയേ, നമ്മുടെ സൈന്യം മുഴുവൻ അസുരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവർ നശിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്നു—രക്ഷിക്കേണം.’” “‘കഴിഞ്ഞത് പോലെ, ദേവാസുരയുദ്ധത്തിൽ ആയിരം കൈകളുള്ള കാളനേമിയെ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചപോലെ, ഇപ്പോഴും ദേവന്മാർക്ക് കട്ടനായി ശക്തമായ സൈന്യങ്ങളോടുകൂടി വന്നിരിക്കുന്ന ഹേതൃനും പ്രഹേതൃനും എന്ന ഈ രണ്ടു അസുരന്മാരെ കൊല്ലുകയും ഞങ്ങളെയെല്ലാം രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണം, ദേവദേവനേ, സർവ്വലോകനാഥനേ.’” അങ്ങനെ ദേവന്മാർ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണു നാരായണൻ പ്രതികരിച്ചു: “ഞാൻ പോയി ആ ഇരുവരെയും കൊല്ലും,” എന്ന് ലോകനാഥൻ പറഞ്ഞു. ദേവന്മാർ അപ്പോൾ മേരുപർവ്വതത്തിന്റെ സമീപത്തേക്ക് യാത്രയായി, മനസ്സിൽ ജനാർദ്ദനനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്. അങ്ങനെ അവർ ആചിന്തിച്ചയുടൻ, ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ദേവൻ, ഒരുത്തനായി, എന്നാൽ അതീവശക്തിയോടെ, അവരുടെ സൈന്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ലോകനാഥൻ തന്റെ മഹിമയാൽ ഒരുവനായി, പത്തായി, നൂറായി, ആയിരമായി, ലക്ഷമായ്, കോടിയായി അനേകം രൂപങ്ങൾ ധരിച്ചു. അങ്ങനെ മഹാദേവൻ സൈന്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, സൈന്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന എല്ലാ അസുരന്മാരെയും അവൻ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴ്ത്തി, ജീവൻ നഷ്ടമാക്കി. അങ്ങനെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ ആനകളും കുതിരകളും പദാതികളും നിറഞ്ഞ സൈന്യം സർവ്വം നശിച്ചു പോയി, വിശ്വരൂപന്റെ അത്ഭുതശക്തിയിൽ. സൈന്യത്തിന്റെ നാലു വിഭാഗങ്ങളെയും കൊല്ലിച്ചശേഷം, ചക്രധാരിയായ ദേവൻ അവരിൽ നിന്ന് ഒളിഞ്ഞുപോയി, സൈന്യം ഉണങ്ങിയതും അവർ കണ്ടു. അങ്ങനെ ബാണധാരിയായ ദേവന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യം കണ്ടതുകൊണ്ട്, നാം അവനിൽ മാത്രം ശരണം തേടി, അവനെ ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. “രാജാവേ, നീ ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തായ സുപ്രതീകന്റെ പുത്രനാണ്. ഇവർ ഞങ്ങളുടെ പുത്രിമാരാണ്—നീ ഇവരെ സ്വീകരിക്കണം. ഹേതൃന്റെ പുത്രി സുകേശിയും പ്രഹേതൃന്റെ പുത്രി മിശ്രകേശിയും ഇവരാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദുർജയ മഹാരാജാവ് ആ രണ്ടു ശുഭപ്രദമായ കന്യകളെയും നിയമാനുസൃതമായി വിവാഹം ചെയ്തു. ഇവരെ ലഭിച്ച ദുർജയൻ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം സ്വന്തം രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങി. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, സുകേശിയിൽ നിന്ന് സുപ്രഭ എന്ന പുത്രനും മിശ്രകേശിയിൽ നിന്ന് സുദർശനൻ എന്ന പുത്രനും ജനിച്ചു. ഈ രണ്ട് ഉത്തമപുത്രന്മാരെ ലഭിച്ച ശേഷം, മഹാരാജാവ് ദുർജയൻ ഒരു ദിവസം കാട്ടിന്റെ അതിരിലേക്ക് സ്വയം പോയി. അവിടെ, ഭയാനകമായ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വധിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന പാപരഹിതനായ ഒരു മഹർഷിയെ കണ്ടു. അവൻ വലിയ ഭാഗ്യശാലിയായ ഗൗരമുഖ എന്ന മഹാതപസ്സിയെയാണ് കണ്ടത്. സദ്ഗുരുക്കളുടെ സമുദായത്തെ രക്ഷിക്കുകയും പാപികളെ രക്ഷപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനായിരുന്നു ഗൗരമുഖൻ. അവന്റെ ആശ്രമം വിശുദ്ധജലം, സുമനോഹരമായ കാറ്റ്, സുഗന്ധമുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടു തിളങ്ങുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു. ആ ദ്വിജന്മാരുടെ ആലയം, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വീണ ഒരു മേഘംപോലും, ഭൂമിയിൽ ഒരു ദിവ്യപ്രാസാദംപോലും ഭാസുരമായിരുന്നു. യാഗാഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശവും, ശുദ്ധമായ വാസസൗകര്യങ്ങളും, ശിഷ്യന്മാർ സാമവേദം പാടുന്ന ശബ്ദം നിറഞ്ഞതും, സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകളും ഋഷിപുത്രിമാരും നിറഞ്ഞതും, ഓരോ വൃക്ഷത്തിലും പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞതുമായ അത്ര മനോഹരമായ ഒരു ആശ്രമം. ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, ഗൗരമുഖന്റെ ആ മനോഹരമായ ആശ്രമം കണ്ട ദുർജയൻ രാജാവ് അതിന്റെ ആനന്ദകരമായ പരിസരം മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. “ഞാൻ അകത്തു കയറി, ഈ ഉത്തമമായ സന്മാർഗ്ഗികൾ ആരെന്ന് നോക്കണം,” എന്ന് വിചാരിച്ച രാജാവ്, ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ കയറിയ രാജാവിനെ, മഹാത്മാവായ ഗൗരമുഖൻ അതിയായ സന്തോഷത്തോടുകൂടി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. ആചാരപ്രകാരം സത്കാരവും പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം മഹർഷി പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച്, നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ അനുചരങ്ങൾക്കും ഭോജനം നൽകാം.” “നിങ്ങളുടെ കുതിരകൾ അഴിച്ചിടട്ടെ, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ ഭോജനവും ഒരുക്കാം,” എന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു, തന്റെ വ്രതം പാലിച്ച് മൗനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. രാജാവും ഭക്തിയോടെ, അനുചരങ്ങളോടൊപ്പം അവിടെ നിന്നു. അപ്പോൾ രാജാവിന്റെ അഞ്ചു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. “ഈ സന്ന്യാസി എനിക്ക് എന്ത് ഭോജനം നൽകുമോ?” എന്ന് രാജാവ് വിചാരിച്ചു. അപ്പോൾ മഹർഷി ഗൗരമുഖൻ ദുർജയനെ ക്ഷണിച്ച്, “എന്ത് ഭോജനം നൽകണം?” എന്ന് ആലോചിച്ചു. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ആലോചിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ഹരിനാരായണൻ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവം, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. അപ്പോൾ, മനസ്സിൽ നാരായണനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗൗരമുഖൻ ഗംഗയിൽ കയറി, അവനെ സന്തുഷ്ടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭൂമി ചോദിച്ചു: “ഗൗരമുഖൻ എങ്ങനെ വിഷ്ണുവിനെ സന്തുഷ്ടിപ്പിച്ചു, മഹാപർവ്വതമേ? ഈ കഥ ഞാൻ വിശദമായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” “വിഷ്ണുവിന് എപ്പോഴും നമസ്കാരം; പീതാംബരം ധരിച്ചവനേ, നമസ്കാരം. ആദിരൂപമായവനേ, ജലരൂപിയായവനേ, നമസ്കാരം. സകലത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, ജലത്തിൽ ശയിക്കുന്നവനേ, ഭൂരൂപിയായവനേ, അഗ്നിസ്വരൂപിയായവനേ, നമസ്കാരം. വായുവായവനേ, ആകാശരൂപിയായവനേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനേ, പ്രഭുവേ, ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹമായവനേ, നമസ്കാരം. താൻ അക്ഷരമായ ഓം, വഷട്, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ, ദേവന്മാരുടെ ഉത്ഭവം, എന്നാൽ തനിക്കു തുടങ്ങുമില്ലാത്തവൻ—നമസ്കാരം.” ഇങ്ങനെ ഗൗരമുഖൻ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു.