വരാഹപുരാണമ്

അവളൊപ്പം സന്തോഷത്തിലും ഐക്യത്തിലും ജീവിച്ച ശേഷം, അവൾ ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനില്ലാത്തവണ്ണം യാത്രയായി. ഇതു കണ്ട നിഷാദനോടു ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "നീ പോകുക; നീ ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാൻ കാര്യമില്ല." പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു: "ഈ മക്കളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്, ഒരിക്കലും." ദു:ഖത്തിലും വിഷാദത്തിലും മുങ്ങിയ അവൻ അതിസ്നേഹപൂർവകമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ആശ്വസിച്ചു, ബ്രാഹ്മണാ," എന്നു പറഞ്ഞു. നിഷാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ആ വ്രതസ്ഥനായ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "നീ കരയേണ്ട, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു, നിനക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; നിന്നെ ഏറെ സ്നേഹിച്ച അവൾ ഞാൻ തന്നെയാണ്." ഈ സന്യാസിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നിഷാദന്റെ മനസ്സിലുള്ള വേദന അകന്നു. എന്നാൽ അതിനുശേഷം നിഷാദൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതെന്താണ്? അത്ര അസ്പഷ്ടവും അത്ഭുതകരവുമാണ്!" നിഷാദന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട് ബ്രാഹ്മണൻ ദു:ഖത്തിൽ അന്ധനായപോലെ വീണു. പിന്നെ ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "നീ ഈ മക്കളെ എടുക്കുകയും ഉടൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയും ചെയ്യുക." എന്നാൽ നിഷാദൻ ഇതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയില്ല. പിന്നെ അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "നീ പ്രാചീനകാലത്ത് എന്ത് ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തു? മുൻകാലത്ത് പുരുഷനായിരുന്നു നീ, പിന്നെ സ്ത്രീയായി ജനിക്കേണ്ടി വന്നത് ഏത് പാപത്താൽ?" ഇതെല്ലാം കേട്ട ശേഷം ആ വ്രതസ്ഥനായ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "നിഷാദാ, ഞാൻ എന്റെ കഥ നിനക്ക് വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഞാൻ ഒരുദിവസം ഒരു ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിക്കുകയും, നിരോധിത ഭക്ഷ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും, അനേകം സത്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു, ദർശനം കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ. വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ജനാർദ്ദനനെ ദർശിച്ചു. എന്നാൽ ഞാൻ യാതൊരു വരവും അഭ്യർത്ഥിച്ചില്ല; അതിനാൽ വരം നൽകേണ്ടതില്ലെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ വിഷ്ണു എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'മായ കാണുകയും, മതിയാകുന്നു, ദ്വിജാ.' പിന്നെയും പറഞ്ഞു: 'നീ ഇപ്പോൾ മതിയായിട്ടാണ് കണ്ടത്, മഹാനുഭാവാ.'" "അപ്പോൾ, മായയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ഞാൻ ഗംഗയുടെ തീരത്ത് എത്തി. അവിടെ, സ്നാനവിധി അനുസരിച്ച് ഞാൻ ആ വിശുദ്ധജലത്തിൽ മുങ്ങി. അവിടെ എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല—ഇത് എന്താണ്, എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നു. എന്തോ കാരണവശാൽ ഞാൻ ജഹ്നവി നദിയിലേക്കു കടന്നു. നീ നോക്കൂ, എന്റെ കുഴൽ, പായ, വസ്ത്രം എല്ലാം അങ്ങോട്ട് തന്നെ ഉണ്ട്; ദണ്ഡവും വസ്ത്രവും—വീണുപോയതെല്ലാം ഗംഗ എടുത്തുപോയി." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, നിഷാദൻ കണ്ണിൽമറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ദേവീ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ തീർച്ചയായും കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. തപസ്സിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു. പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണൻ വിശ്വാസപൂർവം കര്‍മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. പ്രശസ്തരായ മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദ്വിജൻ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. രാവിലെ തന്നെ അവിടെ പായ, കുഴൽ, ദണ്ഡം എന്നിവ വെച്ചിരുന്നു. "നീ എന്ത് മറന്നുപോയി? നീ ഇതുവരെ ഇതിലേയ്ക്ക് വേഗത്തിൽ വരാത്തതെന്ത്?" എന്നിങ്ങനെ മറ്റൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ആ വ്രതസ്ഥനായ സന്യാസി മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു. അതിനിടയിൽ, ദേവീ, ആ പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണനും—"എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞു? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ഈ സമയം എങ്ങനെ എത്തി? ഇത് എന്താണ്?" എന്ന് സ്വയം ചിന്തിച്ചു. ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോൾ, ദേവീ, ഞാൻ ആ ബ്രാഹ്മണനോട് ചോദിച്ചു: "നീ എന്താണ് ഇത്ര ഭ്രമിതനായത്? അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ?" എന്നിങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തല നിലത്തിട്ടു. "ഹേ ദേവാ, ഹേ ദ്വിജാ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് പറയുന്നു: 'നീ വൈകുന്നേരത്തിൽ എത്തി, എന്താണ് മറന്നത്?'" "അങ്ങനെ, ഞാൻ ഒരു നിഷാദനായി ജനിച്ചു, എന്റെ ഭാര്യയും നിഷാദകുലത്തിൽ ജനിച്ചു. അവളിൽ നിന്നു മൂന്ന് ആണ്മക്കളും മൂന്ന് പെൺമക്കളും ജനിച്ചു.