മാധവി, മഹർഷിമാർ എന്നെ വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ദേവതകളും ആനന്ദം നിറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ പ്രാചീനനും പരമോന്നതനുമായ പുരുഷനെ സ്തുതിക്കുന്നു. അവർ ഭവങ്ങളുടെ ദൈവത്തെയും, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവിനെയും സ്തുതിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഒരിക്കലും നശിക്കാത്തവനെയും, യುಗാന്തത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനെയും അവർ സ്തുതിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ സാരമായ കേശവനെയും, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ മഹാപ്രഭുവായ ഭവഗണാധിപനെയും അവർ മുഴുവൻ സ്തുതിക്കുന്നു. നാരദൻ, പാർവതൻ, അസിതൻ, ദേവളൻ എന്നിവരും, മിത്രാവസു, പരാവസു തുടങ്ങിയ അനേകരും, ദേവന്മാരുടെ മഹാശബ്ദം കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "ബ്രഹ്മണിന്റെ ഘോഷത്തോടൊപ്പം ഈ മഹത്തായ ശബ്ദം എന്താണ്?" എന്നായിരുന്നു അവരുടെ സംശയം. അപ്പോൾ, കമലനയനിയായ, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും ഗുണങ്ങളിലും സമ്പന്നനായോരാൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. ദേവന്മാർ, പ്രഭോ, നീ വാരാഹി രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ നാരായണൻ ഭൂമിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഭൂമിദേവി, ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷം നീ നിലനിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നു, നിനക്കു ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; ദേവതകൾ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." മാധവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭൂമി ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. തുടർന്ന് ഭൂമി, ദിവ്യമായ വാരാഹരൂപധാരിയോട് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ നിനക്കു സമർപ്പിതയാകുന്നു; നീയാണ് എന്റെ മാർഗ്ഗവും പ്രഭുവും. ദേവാ, ഏത് മാർഗ്ഗത്തിൽ നീ സംതൃപ്തനാകുന്നു? ഏത് ക്രിയയാൽ നിന്നെ ആരാധിക്കാം? നിന്റെ നിരന്തര പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ എനിക്ക് യാതൊരു ദുഃഖവുമില്ല. ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ലോകങ്ങൾ, ഇന്ദ്രനും ബ്രഹ്മാവും ഉൾപ്പെടെ, എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു. പ്രഭോ, നിന്നെ ദർശിക്കുന്നവർ എന്ത് കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു? ബ്രാഹ്മണന്റെ ധർമ്മം എന്താണ്? ക്ഷത്രിയൻ എന്ത് ചെയ്യണം? യോഗം എങ്ങനെ പ്രാപിക്കാം? ഏത് നിർണയപൂർവ്വമായ തപസ്സാണ് ഉചിതം? ഏതാണ് ദുർലഭമായ വാസം? ഭക്ഷണവും പാനീയവും എങ്ങനെയാണ്? എങ്ങനെയുള്ള സമ്പാദ്യമാണ് ഉചിതം? ഏത് ദിശകളിലാണ് അതുണ്ടാകുന്നത്, പ്രഭോ? കേശവാ, എങ്ങനെയുള്ള കർമ്മം ചെയ്താൽ ജന്തുജന്മം ഒഴിവാക്കാം? ഏത് കാരണത്താൽ വൃദ്ധാവസ്ഥയിലേക്കും, ജന്മത്തിലേക്കും എത്തുന്നു? ഏത് കർമ്മശക്തിയാൽ സംസാരചക്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാതെ ഇരിക്കാം?" "പ്രഭുവിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കട്ടെ," എന്ന് ഭൂമി പറഞ്ഞു. "മാസങ്ങളിൽ മാധവം എന്ന മാസമാണ് പ്രധാനമായത്; യജ്ഞങ്ങളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും നാരായണനാണ് ആരാധ്യൻ, ഏഴു ലോകങ്ങളിലും വീരനായവൻ. അതിനാൽ, വേനൽക്കാലത്ത് ഞാൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും നിർവ്വഹിക്കണം. എല്ലാ മാസങ്ങളിലും വേനൽക്കാലം പ്രധാനമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മനോഹരിയായേ, വേനൽക്കാലത്ത് എന്നെ ആരാധിക്കണം. ഭൂമിയിലെ എത്ര പൂക്കളാലയങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അത്രയും സുഗന്ധമുള്ളവയോ, അതുപോലെ തന്നെ മഴക്കാലത്തും എന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കണം, ഭൂമിദേവി." "ഇതിനു പുറമെ, സാംസാരികബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോക്ഷം നൽകുന്ന മറ്റൊരു കര്മ്മവും ഞാൻ പറയാം: ഈ പൂക്കൾ കൊണ്ട് 'നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജ ചെയ്യണം. ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായ ഭക്തർ, മേഘംപോലെ ഇരുണ്ടവണ്ണം, മഹത്വത്തിൽ ആരാധ്യനായ നിന്നെ ദർശിക്കുന്നു. ആഷാഢ മാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തിയതി എല്ലാ ശാന്തിയും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്ന ശുഭദിനമാണ്. അത്തരത്തിലുള്ള ഭക്തൻ ഈ ലോകത്തിൽ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല, എല്ലായുഗങ്ങളിലും." ഇങ്ങനെ, മഹത്വം നിറഞ്ഞ ദേവനും ഭൂമിയും തമ്മിൽ നടന്ന ഈ ദിവ്യസംഭാഷണം മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.