വരാഹപുരാണമ്

ഭൂമിദേവിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ശ്രീവരാഹസ്വാമി കൃതജ്ഞതയോടും ഭക്തിയോടും കൂടി സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ വിശദമായി വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അദൃശ്യനായി; അവൻ, അർത്ഥം ആലോചിച്ച് ഇരുന്നെങ്കിലും ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനായി ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല,” എന്നായിരുന്നു തുടക്കം. അതിനുശേഷം, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന് വലിയ കോപം ഉണർന്നു. ആ കോപത്തിൽ നിന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മടിയിൽ ഒരു ശിശു ഉദിച്ചുവന്നു. ആ ശിശു കരയാൻ തുടങ്ങി. അദൃശ്യസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാ അവനെ ശമിപ്പിച്ചു; “എനിക്ക് ഒരു പേര് തരിക,” എന്ന് ആ ശിശു ആവശ്യപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മാവു അവനു “രുദ്രൻ” എന്ന പേര് നൽകി. ബ്രഹ്മാവ് രുദ്രനോടു, “ഭഗവൻ, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കു,” എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ രുദ്രൻ അതിന് കഴിയാതെ, തപസ്സ് ചെയ്യാനായി ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതിനുശേഷം, ജലത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വലതുകൈയിലെ വിരലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പ്രജാപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതുപോലെ ഇടതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവളിൽ ബ്രഹ്മാവ് മനു സ്വായംഭുവനെ ജനിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ജീവികളുടെ സൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവിലൂടെ നടന്നു. ഭൂമിദേവി വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ദേവാദിദേവാ, ആദിക്രമത്തിൽ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ നടന്നു? ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ?” ശ്രീഭഗവാൻ മറുപടി നൽകി: “നാരായണൻ എന്ന നിലയിൽ അവൻ എല്ലാത്തിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഭുമിദേവി, ഞാൻ സംഭവിച്ചതു പോലെ എല്ലാം വിശദമായി പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ. മുമ്പത്തെ ഒരു കല്പയുടെ അവസാനം, രാത്രി ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു ഉണർന്ന ബ്രഹ്മാവ്, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനായി ലോകം ശൂന്യമായതായി കണ്ടു. നാരായണൻ പരമൻ, അഗ്രഹ്യൻ, പരമോന്നതരുടെ പിതാവും ആധാരവുമാണ്. ബ്രഹ്മാസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ ആദിയില്ലാത്തവനും സകലത്തിന്റെയും കാരണം കൂടിയാണ്. ഇവിടെ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഒരു ശ്ലോകം ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു: ബ്രഹ്മാസ്വരൂപനായ ദേവൻ ലോകത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയും ലയവുമാണ്. ജലങ്ങൾ ‘നാരാ’ എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; അവ നാരായണന്റെ സന്താനങ്ങളാണ്; ആദിയിൽ അവയുടെ വാസസ്ഥലം നാരായണനായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവൻ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. കല്പയുടെ ആരംഭത്തിൽ സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവനിൽ അറിയാതെയാണ്, അന്ധകാരത്താൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു അവസ്ഥ ഉദിച്ചുവന്നു. അന്ധകാരം, മോഹം, മഹാമോഹം, തമിസ്ര, അന്ധം എന്നിങ്ങനെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ അഞ്ച് രൂപങ്ങൾ മഹാത്മാവിൽ ഉദിച്ചു. ഈ അഞ്ചുവിധത്തിലുള്ള അജ്ഞാനസൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ധ്യാനത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു; അതിൽ ബോധമില്ലാതെയും, അകത്തും പുറത്തും പ്രകടമല്ലാത്തതുമായ, ചലനമില്ലാത്ത ജീവികൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഇതാണ് പ്രഥമസൃഷ്ടി എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയണം. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ധ്യാനത്തിലായത് കൊണ്ട്, മറ്റൊരു ഉന്നതമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു. അതിന്റെ പ്രവാഹം വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നതിനാൽ അതിനെ ‘തിര്യക് സ്രോതസ്സ്’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. അതിൽ മൃഗാദികൾ ആരംഭം കുറിക്കുന്നു; ഇവർ ശരിയായ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നവരാണ്. ഈ തിര്യക് സ്രോതസ്സും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് ബ്രഹ്മാവ് വിലയിരുത്തി. ‘ഉർദ്ധ്വ സ്രോതസ്’ എന്ന മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടിക്ക് സത്ത്വഗുണവും ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയും ആണ് ലക്ഷണം; അതിൽ ദേവന്മാർ ഉദിച്ചു, അവർ ഉയരത്തിലേക്ക് പോകുന്നവരും എല്ലാ ഗർഭങ്ങളിൽ നിന്നും ജനിക്കുന്നവരുമാണ്. പിന്നീട്, മറ്റൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു; പ്രഥമസൃഷ്ടിയിൽ നിന്നുള്ളവരും മറ്റ് ജീവികളും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ‘അർവാക് സ്രോതസ്’ എന്ന സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ധ്യാനിച്ചു; അതിൽ മനുഷ്യർ ഉദിച്ചു, ഇവർ ഫലപ്രദരായവരാണ്. മനുഷ്യർ ജ്ഞാനത്തിൽ സമൃദ്ധരാണെങ്കിലും, അന്ധകാരത്താൽ ആവർജ്ജിതരായി, രാജോഗുണം മേധാവികളായവരാണ്; അതുകൊണ്ടു ദു:ഖം കൂടുതലാണ്, അവർ നിരന്തരം സജീവരാണ്. ഇങ്ങനെ, ഭാഗ്യശാലിയായ ഭുമിദേവി, ഈ ആറു സൃഷ്ടികൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു: ആദ്യത്തേത് മഹത് സൃഷ്ടി, രണ്ടാമത്തേത് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, മൂന്നാമത്തേത് വൈകാരിക സൃഷ്ടി, നാലാമത്തേത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി — ഇതാണ് ബുദ്ധിയിലൂടെ ഉത്ഭവിക്കുന്ന പ്രകൃതിസൃഷ്ടി. നാലാമത്തേത് പ്രഥമസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ അചേതന ജീവികൾ പ്രധാനമാണ്; ‘തിര്യക് സ്രോതസ്’ എന്നത് അവരാൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, ‘ഉർദ്ധ്വ സ്രോതസ്’ എന്നതിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമം ഏഴാമത്തേത് മനുഷ്യസൃഷ്ടിയാണ്; എട്ടാമത്തേത് ദയാസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ സത്ത്വവും തമസ്സും കൂട്ടിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഇവയിൽ അഞ്ച് വൈകാരിക സൃഷ്ടികളാണ്, മൂന്ന് പ്രകൃതിസൃഷ്ടികളാണ്; ഒൻപതാമത്തേത് കൗമാരസൃഷ്ടി പ്രകൃതിയും വൈകാരികവുമാണ്. ഇങ്ങനെ, പ്രജാപതിയുടെ ഒൻപതു സൃഷ്ടികൾ — പ്രകൃതിയും വൈകാരികവുമാണ് — ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനകാരണമാകുന്നു. ഈ സൃഷ്ടികൾ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു; ഇനി എന്താണ് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ഭൂമിദേവി വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ ഒൻപതു സൃഷ്ടികളും എങ്ങനെ വളർന്നു? ദേവാ, അച്യുതാ, അതും പറയൂ.” ശ്രീവരാഹസ്വാമി പറഞ്ഞു: ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് രുദ്രനെയും മറ്റുള്ളവരെയും, വലിയ തപസ്സിലുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സനകാദിമുനിമാരെയും, മറീചിയെയും മറ്റു മഹർഷിമാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മറീചി, അത്രി, അംഗിരസ്, പുലഹ, ക്രതു, വലിയ തേജസ്സുള്ള പുലസ്ത്യ, പ്രചേതസ്, ഭൃഗു, പത്താമനായി നാരദൻ, മഹാതപസ്സോടെ വസിഷ്ഠൻ — ഇവരെല്ലാം ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. സനകാദിമുനിമാരെ ബ്രഹ്മാവ് സന്ന്യാസമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നിയോഗിച്ചു; മറീചിയെയും മറ്റു മഹർഷിമാരെയും, നാരദനെ ഒഴിവാക്കി, കർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നിയോഗിച്ചു. ആദിയിൽ വലതുകൈയിലെ വിരലിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പ്രഥമപ്രജാപതി തന്റെ വംശത്തിലൂടെ ചലനമുള്ളവയെയും അചലങ്ങളെയും ഉള്ള ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. ദക്ഷന്റെ പുത്രിമാരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, പക്ഷികൾ — ഇവരെല്ലാം ജനിച്ചു; ഇവർ സർവ്വം ധാർമ്മികരാണ്. കോപത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച രുദ്രൻ, പരമേശ്വരന്റെ ഭ്രൂഭംഗിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവനാണ്. അതി ഭയാനകവും ഉഗ്രവുമായ അവൻ, അർദ്ധം പുരുഷനും അർദ്ധം സ്ത്രീയും ആയ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് “നിന്നെ വിഭജിക്കൂ” എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു; അപ്പോൾ അവൻ അദൃശ്യനായി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം രുദ്രൻ തന്റെ രൂപം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളാക്കി — സ്ത്രീയും പുരുഷനും. പുരുഷഭാഗം പത്തായി വിഭജിച്ചു, ഒറ്റയടിക്ക്; അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ പ്രശസ്തരായി. രുദ്രന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ ഈ കഥ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞു, പാപരഹിതയേ. ഇനി ഞാൻ കാലങ്ങളുടെ മഹത്വം സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു. കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലിയെന്നിങ്ങനെ നാലു യുഗങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഈ യുഗങ്ങളിൽ മഹാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാർ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ — ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കുകയും മഹത്കർമ്മങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. ആദ്യകാല്പയിൽ മനു സ്വായംഭുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന് രണ്ട് പുത്രന്മാർ — പുരുഷന്മാരെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തവരായ പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും — ഇരുവരും ധർമ്മപരായണരായിരുന്നു. അവിടെ, മഹാതപസ്സോടെ, മഹായജ്ഞങ്ങൾ നടത്തിയ രാജാവായ പ്രിയവ്രതൻ, അനേകം മഹാദാനങ്ങൾ നൽകി, വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്വവും, അതിൽ നിന്നുള്ള പ്രജാപതിമാരുടെയും, രുദ്രന്റെയും, മനുഷ്യരുടെയും, മഹർഷിമാരുടെയും ഉത്ഭവവും, ലോകത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ യുഗങ്ങളുടെ മഹത്വം വരെ ശ്രീവരാഹസ്വാമി ഭക്തിയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി വിവരിച്ചു.