ശvetadvīpaയിൽ, മനോഹരമായ സുന്ദരികളിൽ ചിലർ, കമലത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞവരായി, എന്റെ കൃപയിൽ അവിടെ എത്തിച്ചേരുന്നു, മനോഹര കটি ഉള്ളവളേ. എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായത്, എല്ലാ തപസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും വലിയത്, എല്ലാ ധര്മ്മങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പരമമായത്—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ നിന്നെ 위해 പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ മഹത്തായ ഉപദേശം ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും, വിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്കും, കപടതയുള്ളവർക്കും നൽകേണ്ടതല്ല. ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ജ്ഞാനമുള്ളവർക്കാണ് ഇത് നൽകേണ്ടത്. അത്തരം ശുദ്ധമനസ്സുള്ളവർ, ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കേണ്ട ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു. ഈ രീതിയിൽ, മഹാ Kokāmukhaയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നവൻ, Sumanogandhaയും Kokāmaയുടെയും മഹത്വം കേട്ടശേഷം, ധര്മ്മം നിറഞ്ഞ ഭൂമി, Dharaṇī ചോദിച്ചു: “ഒരു മൃഗഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവനും, പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ചാൽ, प्रभുവേ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ, ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തപസ്സിലൂടെ അല്ലെങ്കിൽ കര്മ്മത്തിലൂടെ, അവർ നിങ്ങളെ ദർശിക്കുന്നു, മാധവാ.” ഇങ്ങനെ മാധവിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട മാധവൻ, ശ്രീ വാരാഹൻ പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയേ, ഞാൻ നിന്നെ 위해 രഹസ്യധര്മ്മം, ലോകമോചനമാകുന്ന ഉപദേശം പറയാം.” മേഘങ്ങൾ കടന്നുപോയി, ശുഭ്രമായ ശരദ്കാലം എത്തിയപ്പോൾ, അതി തണുപ്പോ അതി ചൂടോ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത്, ഹംസങ്ങൾ വിളിച്ചുപാടുമ്പോൾ, കുമുദ മാസത്തിലെ ശുഭദ്വാദശി ദിനത്തിൽ, ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നവരെത്തോളം, ഭൂമിയേ, ആ സമയം ഉത്തമമാണ്. വസന്തകാലത്തിൽ, ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ, എന്റെ നിർദ്ദേശിച്ച കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചശേഷം, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: “ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും സ്തുതിക്കുന്ന, സപ്തരിഷികളും ആദരിക്കുന്ന, ആരാധ്യനായ പ്രഭുവേ, ദ്വാദശി ദിനം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉണരുക, എഴുന്നേൽക്കുക; മേഘങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു, ശരദ്കാല പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ഞാൻ ഇവയെ അർപ്പിക്കുന്നു. ധര്മ്മത്തിനായി, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി ഞാൻ ഉണരുന്നു, എഴുന്നേൽക്കുന്നു. യജ്ഞം, കര്മ്മങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ശുദ്ധരായ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന, ജാഗരൂകമായവർ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ.” ഇങ്ങനെ, ഭാവ്യമായവളേ, ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ ഈ കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതോടെ, ഞാൻ autumnal rite മുഴുവൻ വിശദീകരിച്ചു. ഉണരുന്ന കർമ്മം സമാപിക്കുന്നു; മനുഷ്യർ നിർവഹിക്കുന്ന ഈ കര്മ്മങ്ങൾ അവരെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. തണുപ്പിലും കാറ്റിലും കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും, എന്നോടുള്ള ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചവരാണ്, ശീതകാലത്തിൽ നിർവഹിക്കുന്ന കര്മ്മങ്ങളും, പൂത്തിരിയുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും, കൈകൾ ചേർത്തു ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: “ശീതകാലത്തിന്റെ നാഥാ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ഈ തണുപ്പും, കടുപ്പവും, പ്രവേശിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ ഈ കാലവും—ലോകമോചനത്തിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകുക, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ.” ശീതകാലത്തിൽ ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നവൻ, വിശ്വനാഥന്റെ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഭൂമിയേ, ഞാൻ ഇനി മറ്റൊന്നും പറയുന്നു; ശ്രവിക്കൂ. പൂക്കളും മറ്റും അർപ്പിക്കുന്നവരുടെ ഫലം ഞാൻ ഇവിടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. സ്ഥിരതയോടെ അർപ്പിക്കുന്നവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും ധൈര്യവും ഉള്ളവൻ, സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കളാണ് അർപ്പിക്കേണ്ടത്. ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ, ഏകാഗ്രതയോടെ, മൂന്ന് മാസത്തോളം അർപ്പിക്കുന്നവൻ, വൈശാഖ മാസത്തിൽ, വനത്തിൽ നിന്ന് സമൃദ്ധമായി പൂത്തിരിയുന്ന മാല അർപ്പിച്ചാൽ, പന്ത്രണ്ടു വർഷം പൂജ ചെയ്തു എന്നതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. മാർഗശീർഷ മാസത്തിൽ, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, കമലപൂക്കളോടൊപ്പം പൂക്കളാണ് അർപ്പിക്കേണ്ടത്. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട മാധവി, വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “പ്രഭുവേ, പന്ത്രണ്ടു മാസം, മൂന്നു നൂറ് അറുപത്തിരണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ട്. ദ്വാദശിയെ എപ്പോഴും എന്നെ 위해 നിങ്ങൾ പ്രശംസിക്കുന്നു, ദേവങ്ങളുടെ നാഥാ.” അപ്പോൾ, പുഞ്ചിരിയോടെ, ധര്മ്മത്തിൽ ആധികാരികമായ വാക്കുകൾ അവളോട് പറഞ്ഞു.