വരാഹപുരാണമ്

ഭൂമിയെ ചുമക്കുന്ന മഹാസ്വരൂപിയായ ഹരിയുടെ രൂപം ജലത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ വെള്ളം അതീവ പ്രകാശമാനമായി. ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹരി മീനാവതാരം സ്വീകരിച്ച് മഹാസമുദ്രത്തിൽ കടന്നപ്പോൾ, ദേവതകൾ ഭൂമിയെ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിയെ സ്തുതികളാൽ വന്ദിച്ചു. "നിങ്ങളെ വേദങ്ങൾക്കതീതനും, യുക്തികൾക്കപ്പുറത്തുള്ളവനുമായ നാരായണനെ മീനരൂപത്തിൽ വന്ദിക്കുന്നു. സംഗീതസാന്ദ്രനേ, വിശ്വരൂപനേ, ജ്ഞാനത്തെയും ഭയരഹിതത്വത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം." ദേവന്മാർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, വായു—ഇവയെല്ലാം നിങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ; എല്ലാ ജലങ്ങളിലും വസിക്കുന്നവനേ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ളവനേ, വിഷ്ണുവേ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു; മീനരൂപം വിട്ട് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ." "അനന്തസ്വരൂപനേ, ഈ സകലവും നിനക്കാൽ ആവിഷ്കൃതമാണ്; ഇങ്ങോട്ട് നിന്നു വേറെയൊന്നുമില്ല. നിന്റെ ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ ശരണം തേടുന്നത്," അവർ പറഞ്ഞു. "ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, മനസ്—ഇവയെല്ലാം നിന്റെ പുരാതനശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്, കമലനയനനേ; ഭഗവനേ, ഭക്തിയില്ലാതിരുന്നാലും ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണമേ, കാരണം ലോകം നിന്റെ പ്രകാശത്താൽ ദീപ്തമാണ്." "നിന്റെ ദിവ്യരൂപം വിരുദ്ധതകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ഭയങ്കരവും, അതേ സമയം മധുരവുമായ സ്വരത്തിനും, മഹാപർവതത്തോട് സാമ്യമുള്ളവനുമാണ് നീ. ദേവാദിദേവനേ, ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായവനേ, അനശ്വരനേ, അതീവ പ്രകാശമാനനേ, ഞങ്ങൾക്കു ശാന്തി നല്കണമേ." അവർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ഭയത്താൽ ഞങ്ങൾ ഈ രൂപം കണ്ട് നിന്നെ ശരണം തേടുന്നു; ലോകത്തിൽ നിന്നൊഴികെ മറ്റേതെങ്കിലും പുരാതനശരീരമുള്ളത് ഇല്ല." ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ജലത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വരൂപം നിലനിറുത്തി വേദങ്ങളെയും ഉപനിഷത്തുകളെയും ശാസ്ത്രങ്ങളെയും ഏറ്റെടുത്തു. ഭഗവാൻ സ്വരൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കാലം വരെ ലോകവും നിലനിൽക്കുന്നു; അവൻ അവ്യയമായിരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം അവനിൽ ലയിക്കുന്നു, വ്യയമായിരിക്കുമ്പോൾ ലോകം വളരുന്നു. ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സകലലോകങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ജീവജാലങ്ങളുടെ പോഷകനായ ഭഗവാൻ ശ്രാന്തനായി; പിന്നെ ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടി വിപുലമായി വളർന്നു. സൃഷ്ടി വളർന്നതോടെ, എല്ലാ പുരാതനദേവതകളും നാരായണനെന്ന പുരുഷനെ വിവിധ യാഗങ്ങളാൽ ആരാധിച്ചു. ദ്വീപുകളിലും ദേശങ്ങളിലും ദേവതകൾ വിശ്വാസപൂർവം മഹായാഗങ്ങൾ നടത്തി ഹരിയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ദേവതകളുടെ യാഗങ്ങളിൽ തൃപ്തനായ ഭഗവാൻ അവർക്കു പ്രത്യക്ഷനായി. അനേകം ഭുജങ്ങളോടും വയറുകളോടും മുഖങ്ങളോടും കണ്ണുകളോടും, മഹാപർവതശൃംഗത്തെപ്പോലെ ഭംഗിയോടെ, ദേവാദിദേവൻ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: "എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? നിങ്ങളുടെ വരം പറയൂ, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവരേ." ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: "മഹാബലശാലിയായ ഗോവിന്ദാ, ജയിച്ചിരിക്കുക; നിന്റെ വരത്താൽ ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ ആയി നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യലോകത്തും നിന്നൊഴികെ മറ്റാരുമില്ല." രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാധ്യർ, വിശ്വദേവന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത്‌ഗണങ്ങൾ, പിതൃഗണങ്ങൾ—എല്ലാവരും നിന്റെ വിശ്വരൂപത്തിൽ ശരണം തേടിയിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾക്കും ആരാധനാർഹത്വം നൽകണമേ. ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ അപേക്ഷിച്ചതോടെ, യോഗേശ്വരനായ ഹരി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങളെ ആരാധനാർഹരാക്കാം," എന്നിട്ട് അപ്രത്യക്ഷനായി. ദേവതകളും തങ്ങളുടേതായ ശാശ്വതലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർ സ്തുതിച്ച പരമേശ്വരൻ ത്രിവിധസ്വരൂപം സ്വീകരിച്ചു. ലോകത്തിന്റെ ത്രിവിധപോഷകനായി മാറിയ മഹേശ്വരൻ സത്ത്വ, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു രൂപങ്ങളിലായി അവയെ ആരാധിച്ചു. സത്ത്വഗുണം മുഖേന വേദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാനും യാഗങ്ങൾ നടത്തിയും ദേവതകളെ ആരാധിക്കാനും ഉചിതമാണ്; കേശവൻ തന്റെ ഒരു ഭാഗമായ് രജോഗുണത്തിലൂടെയും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ഭയങ്കരനും ത്രിശൂലധാരിയുമായ ഭഗവാൻ തന്റെ രജോഗുണഭാവം ഭക്തിപൂർവം ആരാധിച്ചു; തമോഗുണഭാവത്തിൽ അവൻ അസുരന്മാരുടെ ഇടയിൽ വസിച്ചു. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ ത്രിവിധപോഷകനായി മാറിയ മഹേശ്വരൻ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചു; ലോകവും അതനുസരിച്ച് ത്രിവിധമായി. ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെ ഈ ഭഗവാൻ അറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൃതയുഗത്തിൽ നാരായണൻ പരമമായവനായിരുന്നു. ത്രേതായുഗത്തിൽ അവൻ രുദ്രനായി, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യാഗസ్వరൂപിയായി, കലിയുഗത്തിൽ നാരായണൻ അനേകരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. ഇപ്പോൾ, മനോഹരശീലയുള്ളവളേ, മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ആദ്യകാലലീലകൾ ഞാൻ മുഴുവനായി പറയാം—ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കുക. കൃതയുഗത്തിൽ സൂപ്രതീക എന്ന മഹാബലശാലിയായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവനു സമാനസുന്ദരികളായ രണ്ടു ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—വിദ്യുത്പ്രഭയും കാന്തിമതിയും. രാജാവ് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവരിൽ നിന്നു ഒരു പുത്രൻ ലഭിച്ചില്ല. അപ്പോൾ, രാജാവ് ശ്രേഷ്ഠമുനിയായ അത്രേയരെ, ചിത്രകൂടപർവതത്തിൽ ഉചിതമായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത്, ദീർഘകാലം സേവിച്ചു തൃപ്തിപ്പെടുത്തി. ഭക്തിയോടെ സേവിച്ച രാജാവിൽ പ്രസാദിച്ച അത്രിപുത്രൻ അവനു വരം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതേ സമയം, മഹാബലശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ, ദേവസൈന്യങ്ങളോടൊപ്പം, തന്റെ ഏരാവതം കയറി അവിടെ എത്തി, എന്നാൽ ഒന്നും പറയാതെ നിലകൊണ്ടു. ഇന്ദ്രനെ കണ്ട മুনি, ഉള്ളിൽ സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും പുറത്തു ദേഷ്യത്തോടെ, ദേവേന്ദ്രനോടു ക്രൂരമായ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു: "മൂഢനായ സ്വർഗരാജാ, നീ എന്നെ അവമാനിച്ചതിനാൽ, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും മറ്റൊരു ലോകത്ത് താമസിക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും." ഇങ്ങനെ ദേവാധിപതിയെ ശപിച്ച ശേഷം, സൂപ്രതീക രാജാവിനോടു മুনি പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിന്റെ പുത്രൻ ധൈര്യത്തിൽ സ്ഥിരനായിരിക്കും. അവൻ ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ രൂപവാനായും, ദീപ്തിയോടും ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യവാനായും, വിദ്യുത്പ്രഭയുടെ കലകളിലും പ്രവർത്തികളിലും പ്രഗത്ഭനായി, ഭയങ്കരനായിട്ടും അതിജയിക്കാനാവാത്ത ശക്തനായ രാജാവായിരിക്കും." ഇതു പറഞ്ഞ് മুনি അകന്നുപോയി. ശേഷം, ധാർമ്മികനായ സൂപ്രതീക രാജാവ് ഭാര്യയായ വിദ്യുത്പ്രഭയെ ഗർഭിണിയാക്കി; സമയാനുസരണം അവൾ പ്രസവിച്ചു. അവളുടെ മകൻ ദുർജയ എന്നായിരുന്നു പേര്—മഹാബലശാലി. അവന്റെ ജനനാദികർമ്മങ്ങൾ അത്രേയമുനി തന്നെയാണ് നിർവഹിച്ചത്. ദുർവാസസ്വാമി എന്ന ആ മകൻ ശരീരശുദ്ധിയിലും തപസ്സിലും പ്രശസ്തനായിരുന്നു. മുനിയുടെ കർമ്മശക്തിയാൽ, ആ പുത്രൻ സൗമ്യതയുള്ളവനായി വളർന്നു; വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും അർത്ഥം ഉൾക്കൊണ്ടു, ധാർമ്മികനും ശുദ്ധനും ആയിരുന്നു. മഹാരാജാവിന്റെ രണ്ടാംഭാര്യ കീര്ത്തിമതിയായിരുന്നു; അവളുടെ പുത്രൻ സുദ്യുമ്നൻ—വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും കൈവശപ്പെടുത്തിയവൻ. ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം, സൂപ്രതീക രാജാവ് തന്റെ മകൻ ദുർജയൻ ഭരണം ഏറ്റെടുക്കാൻ യോഗ്യനാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവനെ സമീപിച്ചു. തന്റെ വയസ്സായതോടെ, വാരാണസിയുടെ പ്രഭുവായ രാജാവ് ദുർജയനെ ഭരണത്തിൽ നിയമിക്കേണ്ട കാര്യം ആലോചിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദേവതകളുടെ സ്തുതികളും, ഭഗവാന്റെ ദിവ്യലീലകളും, ഭൂമിയിലെ രാജാവിന്റെ വംശചരിത്രവും അങ്ങനെ തുടർന്നു.