വരാഹപുരാണമ്

ഭക്തിയോടെ കപിലാ പശുവിനെ സ്പർശിക്കുന്നവനും, ഒരു കന്യകയെ അശുദ്ധമാക്കാതെയും, ജലദാനം ചെയ്യുന്നവനും, ഗുരുവിനോടു ഭക്തിയുള്ളവനും, അധികം സംസാരിക്കാത്തവനും, അവൻ വീണ്ടും ഗർഭത്തിൽ പിറക്കേണ്ടതില്ല; അവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു. ഇതിങ്ങനെ, മഹത്തായ വരാഹപുരാണത്തിലെ ‘ജന്മരഹിതത്വം’ എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, കോകമുഖയുടെ മഹത്വം കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം, വസുന്ധരേ, രഹസ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ രഹസ്യം കേൾക്കൂ. അഷ്ടമിയിലും ചതുർദശ്യിലും സമാഗമം ചെയ്യാത്തവനും, ബാല്യത്തിലും യൗവനത്തിലും എപ്പോഴും എനിക്കു ഭക്തിയോടെ ജീവിക്കുന്നവനും, പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും വിഭജനം ചെയ്യാതെ സദ്ഗുണങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവനും, ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാതെ യൗവനവ്രതത്തിൽ ദൃഢനായി നിലനിൽക്കുന്നവനും, ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂര്‍ണമായും മോചിതനായവനും, അന്യസമ്പത്തിനെതിരെ മോഹം കാണിക്കാത്തവനുമാണ്, സുന്ദരിയേ, ഈ രഹസ്യം ദേവന്മാർക്കുപോലും ദുർലഭമാണ്. ഈ രഹസ്യം ഞാൻ നിന്നോടു തുറന്നു പറയുന്നു, പാപരഹിതയേ, കേൾക്കൂ. ജീവജാലങ്ങൾക്കു ഹാനി ചെയ്യാത്തവരും, ഹൃദയം ശുദ്ധമായവരും, കരുണയിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും, അവരുടെ മനസ്സു ചാഞ്ചല്യമില്ലാതെ, അവർക്ക് എന്റെ പ്രിയസ്ഥാനം ലഭിക്കും. വസുന്ധരാ, വരാഹസ്വരൂപിയായ ദൈവത്തോടു这样 പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭക്തിയാൽ നീ എന്റെ പരമരഹസ്യം കേൾക്കാൻ യോഗ്യയാകുന്നു. ഭദ്രകർണസരസ്സിനെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് നീ കോകമുഖയെ സ്തുതിക്കുന്നു; കെദാരത്തെ വിട്ടിട്ടും നീ കോകമുഖയെ സ്തുതിക്കുന്നു; അതിമഹത്തായ കോട്ടയെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും നീ കോകമുഖയെ സ്തുതിക്കുന്നു; ഏകലിംഗത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും നീ കോകമുഖയെ സ്തുതിക്കുന്നു.” വരാഹസ്വരൂപിയായ ഭഗവാൻ വസുന്ധരയോടു പറഞ്ഞു: “മഹതിയേ, നീ എന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണ്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നോട് കോകയുടെ പ്രാധാന്യത്തിന്റെ രഹസ്യം പറയുന്നു. ഇവ പാശുപതവൃത്താന്തങ്ങളാണ്; കോകയോ ഭാഗവതസംബന്ധമാണ്. എന്റെ തിരുവിടയിൽ, കോകയുടെ പ്രവേശനത്തിൽ ഒരു യാഗം നടന്നു. അവിടെ, വെള്ളം കുറവുള്ള ഒരു കുളത്തിൽ ഒരു മീൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ശക്തിയുള്ള മറ്റൊരു മീൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തു വന്നു. താഴേക്ക് വീണു, അതിനെ പിടിച്ചെടുത്ത്, അവൻ അതിവേഗം ഓടി പോയി. ആ ഭൂമിയുടെ ശക്തിയാൽ, ആ രാജകുമാരൻ ഒരു മഹാരാജാവായി. കാലക്രമേണ, ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ഭാര്യ— മാംസത്തിൽ അത്യന്തം ആസക്തയുമായ ഒരു ശൃഗാലി— വേട്ടക്കാരന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് മാംസം ലഭിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വേട്ടക്കാരൻ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് ആ ശൃഗാലിയെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴവൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കോകയിലേയ്ക്ക് വീണു. അവൾ ഒരു കന്യകയായി വളർന്നു; അവളിൽ യൗവനം, സൗന്ദര്യം, സദ്ഗുണങ്ങൾ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാജകുമാരനും സുന്ദരനും, ധീരനും, യുദ്ധലക്ഷ്യത്തിൽ ദൃഢനുമായവനായിരുന്നു. കാലം കടന്നു, ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ ഒരു യുഗത്തിൽ, ഇരുവരും പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. അവൻ എപ്പോഴും അവളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവളും ശുഭലക്ഷണയോടെ അവനോടു കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. കാലം കടന്നിട്ടും അവൾ ദോഷരഹിതയായി തുടരുകയും ചെയ്തു. അവൾ ഭക്തിയോടെയും വിനയത്തോടെയും, പ്രത്യേകമായ സ്നേഹത്തോടെയും അവനോടു ചേർന്ന് ജീവിച്ചു. അവിടെ ശകകുലത്തിന്റെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിച്ച രാജകുമാരനും നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെയുള്ള എല്ലാ വൈദ്യരും, രോഗചികിത്സയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.