വരാഹപുരാണമ്

ഈ ലോകങ്ങൾ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നതും, പരമോന്നതമായ സൃഷ്ടി നടത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചും, മഹാത്മാവ് തന്റെ മനസ്സിന്റെ ലോകം ഉണർത്തി, അവിടെ തന്റെ അളവിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ ഉണർന്ന അവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ, മഹാവിരാട് അണ്ഡം ഉദിച്ചു. ആ അണ്ഡം വിഭജിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഭൂലോകം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം, മദ്ധ്യഭാഗത്ത് സൂര്യപ്രഭയുള്ള മറ്റൊരു ലോകം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതിൽ പുരാതനപുരുഷൻ, സർവ്വവ്യാപിയായവൻ, കമലപുതകത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി. ആ ദൈവമായ നാരായണൻ, സൃഷ്ടാവിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞവൻ, തന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ആദ്യസ്വരം ‘അ’യും, കൂടാതെ ഹസ്വരം ‘ഹ’യും ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. അരൂപമായ സൃഷ്ടിക്കായി, അവൻ ദിശകളിലേക്ക് വേദങ്ങൾ പാടിക്കൊടുത്തു; അവയെ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം, അളവറ്റ ആത്മാവ് വീണ്ടും അധിഷ്ഠാനത്തെ ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മഹാപ്രഭ ഉദിച്ചു: വലതുവശത്ത് നിന്ന് അഗ്നിപോലെയും ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് ചന്ദ്രന്റെ ശീതളതപോലെയും. അത് കണ്ട മഹാപ്രഭു, ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനുശേഷം ശ്വാസം ഉദിച്ചു, പരമാത്മാവിൽ നിന്ന് വായുവും ജനിച്ചു. ആ വായുവാണ് ഇപ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതും സർവ്വത്ര വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും; അവനിൽ നിന്ന് അഗ്നി ജനിച്ചു, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മഹാജലം ഉദിച്ചു. ആ അഗ്നിയാണു ദൈവികപ്രഭ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ പരമകാരണം; അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയരുടെ പ്രഭയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ ഉരുക്കളിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാരെയും, കാൽവിരലുകളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നീട് യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ നാലു വർഗ്ഗങ്ങളാൽ ഭൂലോകം നിറച്ചു; ആകാശവാസികളാൽ അന്തരീക്ഷം, മറ്റു ദേവതകളാൽ സ്വർഗ്ഗലോകവും നിറച്ചു. മഹർലോകം സനകാദിമാരോടും മറ്റു ജീവികളോടും കൂടി നിറച്ചു; ജനലോകം വൈരാജന്മാരാൽ നിറച്ചു. തപോലോകം തപസ്സിൽ ലീനരായവരാൽ നിറച്ചു; സത്യലോകം മരണരഹിതരായ ദേവതകളാൽ നിറച്ചു. ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആദിയെന്ന നിലയിൽ, തന്റെ കാലചക്രമായ ഒരു കല്പയിൽ ഉണർന്നിരിക്കുകയാണ്. അവിടെ ഭൂലോകം, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ജനിക്കുന്നു; ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നിർബന്ധമായും ഉദിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. എന്നാൽ കല്പാന്തത്തിൽ ദൈവം ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അതാണ് അവന്റെ രാത്രിയെന്നു പറയപ്പെടുന്നത്; അപ്പോൾ ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ലയാവസ്ഥയിലായി, പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ ശാന്തമാകുന്നു. അങ്ങനെ ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കമലനയനായവൻ ഉണർന്നു, നാലു വേദങ്ങളെയും അവയുടെ മാതാക്കളെയും ധ്യാനിച്ചു; എന്നാൽ ധ്യാനിച്ചിട്ടും, ദേവതാധിപൻ ആ വേദങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ലോകങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗവും ക്രമവും സ്ഥാപിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, അജ്ഞാനനിദ്രയാൽ ആകുലനായ ദൈവം ചിന്തിച്ചു: “ഇവിടെ വേദങ്ങൾ ഇല്ലല്ലോ.” തുടർന്ന്, അവൻ അവയെ തന്റെ “ജലം” എന്ന രൂപത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു; വേദങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച്, മീനാകാരമെടുക്കാൻ വിചാരിച്ചു, ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, വലിയൊരു മീൻ ഉടനടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ദൈവം ആ ജലത്തിൽ കയറി, എല്ലാം ഉണർത്തിയതുപോലെ ചെയ്തു. അവൻ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ജലം ഭൂധാരിയായ മഹാരൂപത്താൽ പ്രകാശിച്ചു; ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹരി മീനരൂപം ധരിച്ച് മഹാസമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഭൂധാരിയായ ഹരിയെ സ്തുതികൾ കൊണ്ട് വണങ്ങി. “വേദങ്ങൾക്കും തർക്കത്തിനും അതീതനായവനേ, നാരായണനേ, മീനരൂപധാരിയായവനേ, സദാ സംഗീതഭരിതനായ സർവ്വരൂപാവതാരനേ, ജ്ഞാനഭയരഹിതരൂപധാരിയേ, നമസ്കാരം. ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, വായു എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങളായവനേ, എല്ലാ ജലങ്ങളിലും വസിക്കുന്നവനേ, മനോഹരനയനായവനേ, വിഷ്ണുവേ, ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; മീനരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണേ. അനന്തരൂപനായവൻ, സകലവും നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇവിടെ നിന്നു വേറെയൊന്നുമില്ല. നീ ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനല്ല; ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു. ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, മനസ്സ്—ഇവയെല്ലാം നിന്റെ പുരാതനശരീരത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്, കമലനയനേ; ഭഗവാനേ, ഭക്തിയില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം—നിന്റെ കൃപയാൽ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ ദൈവികരൂപം വിരുദ്ധതകളാൽ നിറഞ്ഞതാണ്—പരമഭയാനകവും, അതുപോലെ മധുരസ്വരവുമുള്ളതും, മലപോലെയും; ദേവന്മാരുടെ പുരാതനാധിപനേ, ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായവനേ, പരാജയമില്ലാത്തവനേ, മഹാപ്രഭയുള്ളവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ശാന്തി നൽകണമേ. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; ഭയക്കൊണ്ട് നിന്റെ ഈ രൂപം നോക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ നിന്നു വേറെ, പുരാതനമായ മറ്റൊന്നുമില്ല. അങ്ങനെ ദേവന്മാർ വണങ്ങിയപ്പോൾ, ജലത്തിൽ നിലകൊണ്ട ഭഗവാൻ തന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, വേദങ്ങളെയും ഉപനിഷത്തുകളെയും ശാസ്ത്രങ്ങളെയും എടുത്തു. ഭഗവാൻ തന്റെ രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുവരെ ഈ ലോകം നിലനിൽക്കുന്നു; അവൻ നിരൂപാധികനാകുമ്പോൾ എല്ലാം അവനിൽ ലയിക്കുന്നു; വ്യവഹാരരൂപിയായപ്പോൾ ലോകം വളരുന്നു. ശ്രീ വരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ സംരക്ഷകൻ, സൃഷ്ടി അവസാനിപ്പിച്ചു; പിന്നെ സൃഷ്ടി ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ചു. സൃഷ്ടി വളർന്നപ്പോൾ, പുരാതനദേവന്മാർ എല്ലാവരും നാരായണൻ എന്ന പുരുഷനെ വിവിധ യാഗങ്ങളാൽ ആരാധിച്ചു. എല്ലാ ദ്വീപുകളിലും പ്രദേശങ്ങളിലും, ദേവതകൾ മഹായാഗങ്ങൾ നടത്തി, ഹരിയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവനെ ആരാധിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പൂജ ചെയ്തപ്പോൾ, ദൈവം തൃപ്തനായി അവർക്കു മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പല കൈകളും വയറുകളും വായുകളും കണ്ണുകളും ഉള്ള, വലിയ ഒരു പർവ്വതശൃംഗംപോലെയുള്ള ആ ദേവൻ പറഞ്ഞു: “എന്ത് ചെയ്യണം? ഉത്തമദേവന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പറയൂ; വരം ചോദിക്കൂ.” ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: “മഹാശക്തിയുള്ള ഗോവിന്ദാ, ജയിക്കണമേ! നിന്റെ വരത്താൽ ഞങ്ങൾ ദേവന്മാരായി നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യലോകത്തും നിന്നു വേറെ ആരും ഇല്ല. രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, സാദ്ധ്യർ, വിശ്വദേവന്മാർ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, മരുത്‌ഗണങ്ങൾ, പിതൃകൾ—എല്ലാവരും നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു, സർവ്വരൂപാവതാരനേ; ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ആരാധനാർഹരാകട്ടെ.” അങ്ങനെ ദേവന്മാർ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഹരി, മഹായോഗേശ്വരൻ, “ഞാൻ നിങ്ങളെ ആരാധനാർഹരാക്കും,” എന്ന് പറഞ്ഞു, അപ്രത്യക്ഷനായി. ദേവന്മാരും തങ്ങളുടെ ശാശ്വതലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി; അവരാൽ പുകഴപ്പെട്ട പരമാത്മാവ്, ത്രിരൂപം ധരിച്ചു. അങ്ങനെ ലോകത്തിന്റെ ത്രിവിധസംരക്ഷകനായി, മഹേശ്വരൻ സാത്വിക, രാജസ, താമസ എന്നീ മൂന്നു രൂപങ്ങളിലും ആരാധന നടത്തി. സാത്വികഭാവത്തിൽ വേദങ്ങൾ ജപിക്കാനും, ദേവന്മാരെ യാഗങ്ങളിലൂടെ ആരാധിക്കാനുമാണ്; കേശവൻ തന്റെ ഭാഗമായ രാജസഭാവത്തിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.