ഭഗവാന്റെ ഭക്തിയിലേയ്ക്കുള്ള മാർഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികളും മഹത്തായവയാണെന്ന് ഭഗവാൻ പറയുന്നു. ഭർത്താവായവൻ ശരിയായ സമയത്ത് ഭാര്യയെ സമീപിക്കുകയും, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തുകയും, മായയില്ലാതെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗുരുവിനെ എപ്പോഴും ആദരിക്കുകയും, ഭക്തന്മാരോടു സ്നേഹം പുലർത്തുകയും, ദൃഢനായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നവനിൽ നിന്നു ഞാൻ ഒരിക്കലും അകന്നുപോകുന്നില്ല; അവനും എന്നിൽ നിന്നു അകന്നുപോകുന്നില്ല. ഇതിനു ശേഷം, മാധവി, ഞാൻ ശൂദ്രന്റെ കര്മ്മങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം; ശ്രദ്ധിക്കൂ. ശൂദ്രൻ ഭഗവാനോടു ഭക്തിയോടെ ചെയ്യേണ്ട കര്മ്മങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നു ഭഗവാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഭഗവാനോടു ഭക്തിയോടെ, കര്മ്മങ്ങളിൽ ദൃഢനായി, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയും അഹങ്കാരരഹിതത്വവും പുലർത്തി, അതിഥികളെ ആദരിക്കുകയും വിനയത്തോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭഗവാന്റെ പ്രിയപാത്രനാണ്. എപ്പോഴും നമസ്കാരം ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും, ഭഗവാനെ ധ്യാനത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് ഭഗവാന്റെ പ്രിയൻ. ആയിരം ഋഷിമാരെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അത്തരത്തിലുള്ള ശൂദ്രനെ മാത്രം ഭഗവാൻ ആരാധിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഈ ഗുണങ്ങളെയും കര്മ്മങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടവൻ ഭഗവാനിൽ ഭക്തിയോടെ നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ ഭാവത്തിലൂടെയാണ് പരമ ഐക്യത്തേയ്ക്ക് എത്തുന്നത്, വസുന്ധരേ, കേൾക്കൂ. തണുപ്പിനെയോ ചൂടിനെയോ, ലാഭമോ നഷ്ടമോ, അവൻ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. കഠിനമായ കാര്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഇല്ലാതായവൻ പരമോന്നതമായ സിദ്ധി നേടുന്നു. ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭഗവാന്റെ കര്മ്മങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനും, അതിലേയ്ക്കു മാത്രം മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും, മറ്റ് കാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സില്ലാതെയും, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയോടെ പെരുമാറുകയും, ആദരത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ ഒരുക്കമായിരിക്കുകയും, വലിയ ക്ഷമയുള്ളവനുമാണ്. മൂന്നു കാലങ്ങളിലും എല്ലാ ദിശകളിലും കര്മ്മമാർഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവനും, ആചരണത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, മനസ്സു എപ്പോഴും ഭഗവാനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നവനും, പുഷ്പം, സുഗന്ധി, ധൂപം എന്നിവയാൽ എപ്പോഴും ഭഗവാന്റെ ആരാധനയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവനും, ചിലപ്പോൾ പാലിൽ, ചിലപ്പോൾ യവപേയത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ വായുവിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നവനും, ചിലപ്പോൾ നാലാം ദിവസം മാത്രമേ ഭക്ഷിക്കൂ, ചിലപ്പോൾ ഫലങ്ങൾ മാത്രം കഴിക്കൂ—ഇങ്ങനെ ഏഴു ജന്മങ്ങൾ ഈ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതാണ് ഭക്തി. ഇവിടെ, വിവിധ കര്മ്മങ്ങളുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ വരാഹപുരാണത്തിലെ നൂറ്റി പതിനഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, സുഖവും ദു:ഖവും എങ്ങനെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഭഗവാൻ പറയുന്നു: ഞാൻ പഠിപ്പിച്ച രീതിയിൽ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ മറ്റുള്ളവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവനും, ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, അഹങ്കാരമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നവനും, ദ്വാദശി അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ ഫലങ്ങൾ, കിഴങ്ങുകൾ, പച്ചക്കറികൾ എന്നിവ കഴിക്കുന്നവനും, ഷഷ്ഠി, അഷ്ടമി, അമാവാസ്യ, ചതുർദശി എന്നീ ദിവസങ്ങളിൽ യോാഗശാസ്ത്രാനുസൃതമായ നിയന്ത്രണങ്ങളോടെ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ദൃഢനിഷ്ഠയുള്ളവനു ക്ഷീണമില്ല, വൃദ്ധതയില്ല, മായയില്ല, രോഗമില്ല. ഇവരിൽ ഭഗവാന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്തവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തെക്കുറിച്ച് ഭഗവാൻ പറയുന്നു: ഭഗവാന്റെ ആരാധന നിർദ്ദിഷ്ട രീതിയിൽ നിർവ്വഹിച്ചാൽ, അവൻ ഭഗവാന്റെ ലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. യഥാസമയം സേവനം നടത്തി ദു:ഖനാശവും പീഡാമുക്തിയും നേടാം. ഭഗവാനോട് ആത്മസംപർപ്പണം ചെയ്യാത്തവനു ഇതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം മറ്റൊന്നുണ്ടോ? ഭഗവാനെ സമീപിക്കാത്തവനു ഇതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം ഉണ്ടോ? ഭഗവാനെ അർപ്പിക്കാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നവനു ഇതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം ഉണ്ടോ? ദേവതകൾ സ്വീകരിക്കാത്ത അർപ്പണങ്ങൾ നൽകുന്നവനു ഇതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം ഉണ്ടോ? മനസ്സിൽ ദൗർബല്യമുള്ളവൻ മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം മറ്റൊന്നുണ്ടോ? മരണാധീനനായവനു ഇതിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം ഉണ്ടോ? അവന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഓടുന്നവരിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം മറ്റൊന്നുണ്ടോ? വരണ്ട ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിക്കുന്നവരിൽക്കൂടിയ ദു:ഖം മറ്റൊന്നുണ്ടോ? ഇങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ കൃപയും, കര്മ്മങ്ങളുടെ മഹത്വവും, ഭക്തിയുടെ സാരവും ഭഗവാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.