വരാഹപുരാണമ്

അവിടുത്തെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാറില്ല, പിതൃകൾക്കായി അർപ്പിക്കേണ്ടതാണെന്നു പറയുന്നതാണ് ഞാൻ. ഞാൻ ഒരു വേട്ടക്കാരനാണ്, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവനാണ്; എന്നാൽ നീ ലോകത്തെയൊന്നും ദോഷം ചെയ്യാത്തവളാണ്. എന്റെ മകളെ, ഒരു ജീവഹന്താവിന്റെ ഭാര്യയെന്ന നിലയിൽ, നിന്റെ മകനുമായി വിവാഹം കഴിച്ചു. അതിനാൽ, മഹാനായ ഒരു പ്രായശ്ചിത്തം ഇവിടെ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു, മഹാതപസ്വി. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു, ആ സ്ത്രീയെ ശപിച്ചു: “മാതാവും മരുമകളും ഒരിക്കലും പരസ്പരം വിശ്വാസത്തോടെ ഇരിക്കരുത്.” “കൂടാതെ, മരുമകൾക്ക് ഒരിക്കലും തന്റെ അമ്മാമ്മയുടെ ദീർഘായുസ്സിനായി ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരിക്കരുത്.” ഇങ്ങനെ ശപിച്ച് വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഭക്തിയോടെ ആ ജ്ഞാനി ദേവതകളെയും പിതൃകളെയും പൂജിച്ചു. തന്റെ മകൻ അർജുനകനെ വംശത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ആ മഹാതപസ്വി ശാന്തനായി. അപ്പോൾ, ധാർമ്മികനായ വേട്ടക്കാരൻ വേഗത്തിൽ പുരുഷോത്തമം എന്ന പ്രശസ്ത തീർത്ഥയാത്രയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ എത്തി, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഭൂമിയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഈ സ്തോത്രം ജപിച്ചു: “ദേവതകളുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന, വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ മഹാലക്ഷ്മിയെ വസിപ്പിക്കുന്ന, നല്ല ഭരണാധികാരി, ധാർമ്മികരുടെ പരമഗതി, ത്രിവിക്രമനായ, മന്ദരപർവ്വതത്തെ ഉദ്ധരിച്ച, എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്ന, ആ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച ദാമോദരനായ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അവന്റെ മഹിമ ചന്ദ്രനിന്റെ കിരണങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു, അവന്റെ അങ്ങകൾ തേൻചീറ്റിയുടെ കറുപ്പുപോലെ ദീപ്യിക്കുന്നു, ഭൂമിയെ പിന്താങ്ങുന്നവൻ, നരകശത്രു, മഹന്മാരായവർ പുകഴുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അഭയസ്ഥാനം, ജനാർദ്ദനൻ. നരസിംഹസ്വരൂപനായ ഹരിയേ, ലോകനാഥനായ, മൂന്നുലോകങ്ങളിലും അധിപതിയായ, അനന്തമഹിമയുള്ള, മനോഹരമായ വാക്കുകൾക്കുടമയുള്ള, പുരുഷോത്തമനായ, അക്ഷരസ്വരൂപനായ, ത്രിരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചക്രം കൈവശമുള്ള, ധർമ്മത്തിൽ അചഞ്ചലനായ, അപൂർവ്വഗുണങ്ങളിൽ തൃപ്തനായ, പരമഹിതനായ, ശത്രുനാശകനായ, മഹാഗുരുവായ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പഴയകാലത്ത് മധു, കൈടഭ എന്നീ അസുരന്മാരെ സംഹരിച്ചവൻ, ഭൂമിയെ തലയിൽ ചുമക്കുന്നവൻ, എന്നെ ശക്തിയോടെ പുകഴ്ത്തിയതിനാൽ വിഷ്ണു എന്നെ സന്തോഷവും ബലവും നൽകട്ടെ. യജ്ഞഭാഗം ആസ്വദിക്കുന്ന മഹാവരാഹസ്വരൂപിയായ ജനാർദ്ദനൻ, കമലവദനൻ, ഭൂമിയെ ഉദ്ധരിച്ച മഹാപുരുഷൻ, സമുദ്രത്തെ കുറച്ചവൻ, അഭയാർത്ഥിയായ എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. മൂന്നു ലോകങ്ങളും മായയാൽ തുന്നിപ്പിണഞ്ഞിരിക്കുന്ന, ചലനവുമില്ലായ്മയുമുള്ള എല്ലാ സൃഷ്ടികളിലും അഗ്നി പരിപൂർണ്ണമായി നിറയുന്നതുപോലെ, അവിടുത്തെ സാന്നിദ്ധ്യം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, ആ വിഷ്ണു എന്നെ അഭയം നൽകട്ടെ. പ്രതിസൃഷ്ടിയിലൊക്കെയും ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന, ചലനവുമില്ലായ്മയുമുള്ള ഈ ലോകം അവനിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്, രുദ്രാത്മാവിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ അതെല്ലാം അവനിൽ തന്നെ ലയിക്കുന്നു; അവനാണ് ഹരി, വിഷ്ണു, ഹര. യഥാക്രമം ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, ഭൂമി, വായു, അഗ്നി, സൂര്യൻ, ജലം എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; ആ അദ്ഭുതസ്വരൂപിയായ, നിത്യനായ, ഭാഗ്യവാനായ വിഷ്ണു എപ്പോഴും എന്നെ ക്ഷേമിപ്പിക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ ഭൂമി ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, കൃതയുഗാരംഭത്തിൽ സർവ്വവിശ്വരൂപിയായ നാരായണൻ എന്തു ചെയ്തു? അതെല്ലാം ഞാൻ സത്യമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ശ്രീവർാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ആദ്യത്തിൽ നാരായണൻ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു; ഹരിയെ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ സ്വയം ആനന്ദിച്ചു, എന്നാൽ തനിക്കിഷ്ടം പോലെ പ്രവർത്തിച്ചില്ല. രണ്ടാമത്തെയൊരുവൻ ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്, അവനിൽ ബുദ്ധിയും ആത്മാവും ചേർന്നൊരു ചിന്ത ഉദിച്ചു; അതിനെ ‘അസു’ എന്നു വിളിച്ചു, ഒരു നിമിഷം സൂര്യനെപോലെ പ്രകാശിച്ചു. ആ ചിന്ത രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ നിരൂപണമായി മാറി; 'ഉമാ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന അവൾ സദാ മനുഷ്യരിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒറ്റ അക്ഷരമായ ‘ഓം’ ആയി അവൾ മാറി, ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭൂഃ ഭുവഃ എന്നിവയും സ്ത്രി സൃഷ്ടിച്ചു, അവൻ സ്വഃ, പിന്നെ മഹഃ എന്നിവയും സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട് ജനലോകം, തപോലോകം എന്നിവയും, സ്വയം ലയിച്ചു; ഈ സകലവും മണിമാലയിൽ തൂങ്ങുന്ന സൂത്രംപോലെ ഒന്നിച്ച് ചേർത്തിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധമായ അക്ഷരത്തിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഈ വിശ്വം ശൂന്യമായിരിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശങ്കരന്റെ ആ രൂപം തന്നെ ഹരി ആയിരുന്നു. ലോകങ്ങൾ ശൂന്യമാണെന്നു കണ്ടു, പരമരൂപം സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ മനസ്സിന്റെ ലോകം ഉണർത്തി, അവിടെ തന്റെ അളവിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ അങ്ങനെ ഉണർന്ന നിലയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതു വിഭജിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഭൂലോകം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഇനിയും മറ്റൊരു ലോകം മദ്ധ്യേ ഉദിച്ചു, അതു സൂര്യനെപോലെ പ്രകാശിച്ചു; പുരാതനപുരുഷൻ അതിൽ പരിപൂർണ്ണമായി വ്യാപിച്ചു, കമലാവൃതിയിൽ സ്ഥാപിതനായി. ആ നാരായണൻ, പ്രജാപതിയുടെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള, തന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ‘അ’ എന്ന സ്വരം ഉല്പാദിപ്പിച്ചു, കൂടെ ‘ഹ’ എന്ന വ്യഞ്ജനവും. നിരാകാരസൃഷ്ടിക്കായി അവൻ ദിശകളിലേക്കു വേദങ്ങളെ ഗാനം ചെയ്തു; അവയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അതീവവ്യാപിയായ ആത്മാവ് വീണ്ടും ആശ്രയത്തെ ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മഹാപ്രകാശം ഉദിച്ചു: വലത്തുനിന്ന് അഗ്നിപോലെയും ഇടത്തുനിന്ന് ചന്ദ്രന്റെ തണുപ്പുപോലെയും. അത് കണ്ടു, പരമേശ്വരൻ ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും രൂപപ്പെടുത്തി; പിന്നെ ശ്വാസം ഉദിച്ചു, പരമേശ്വരനിൽ നിന്ന് വായു. അവൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന വായു; അവനിൽ നിന്ന് അഗ്നി, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മഹാജലം ഉദിച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് ദിവ്യമായ തേജസ്സായ അഗ്നി, ബ്രാഹ്മണരുടെ പരമകാരണം; അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയരുടെ തേജസ്സും സൃഷ്ടിച്ചു. തണ്ടുകളിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാരെയും, കാലുകളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും. ഈ നാലു വർഗ്ഗങ്ങളാൽ അവൻ ഭൂലോകം നിറച്ചു, അന്തരീക്ഷലോകം ആകാശചരന്മാരാൽ, സ്വർഗ്ഗലോകം മറ്റുള്ള ദേവന്മാരാൽ. മഹർലോകം സനകാദിമാരോടൊപ്പം അവൻ നിറച്ചു; പിന്നെ ജനലോകം വൈരാജന്മാരാൽ. തപോലോകം തപസിലേർപ്പെട്ടവരാൽ, സത്യലോകം മരണരഹിതരായ ദേവന്മാരാൽ നിറച്ചു. ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടി നിർവഹിച്ചു, ഭഗവാൻ, സർവ്വസൃഷ്ടികളുടെ ആദികാരണം, തന്റെ കാലചക്രത്തിൽ, ഒരു കല്പത്തിൽ ഉണർന്നു നിലകൊള്ളുന്നു. ആ ലോകത്തിൽ ഭൂലോകം, അന്തരീക്ഷലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം ജനിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. പക്ഷേ, ഒരു കല്പം കഴിഞ്ഞ് ദേവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അതാണ് അവന്റെ രാത്രി; അപ്പോൾ ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ലയിച്ചുപോകുന്നു, പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ. അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കമലനയനായ ദേവൻ ഉണർന്നു, വേദങ്ങളെയും അവയുടെ മാതാക്കളെയും ചിന്തിച്ചു; എങ്കിലും, ദേവാദിദേവൻ ആ വേദങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയില്ല. ലോകങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗവും ക്രമവും സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, അജ്ഞാനനിദ്രയിൽ അലഞ്ഞ്, ദേവൻ ചിന്തിച്ചു: “ഇവിടെ വേദങ്ങൾ ഇല്ല.” പിന്നീട്, അവൻ അവയെ തന്റെ ‘ജലം’ എന്ന രൂപത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കണ്ടു, അവയെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, മീനാകാരമായി വെള്ളത്തിൽ കടന്നു. അങ്ങനെയൊരു ധ്യാനത്തിനിടെ, വലിയൊരു മീൻ ഉടനെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ദേവൻ വെള്ളത്തിൽ കടന്നു, അതിനെ മുഴുവൻ ഉണർത്തിയതുപോലെ. ഇങ്ങനെയാണ് ആ കഥയുടെ തുടക്കം.