വരാഹപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, മഹർഷിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് മറ്റൊരു ജ്ഞാനി ചോദിച്ചു: “നിന്റെ വീട്ടിൽ അവബോധം ഇല്ലാത്ത, നന്നായി തയ്യാറാക്കിയ അന്നം ഉണ്ടെങ്കിൽ, എങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഈ ജലജീവികളെ എന്തുകൊണ്ടാണ് കാണുന്നത്?” അതിന് മറുപടിയായി, അവൻ പറഞ്ഞു: “പ്രഭുവേ, ഓരോ വർഷവും ആയിരക്കണക്കിന് ജലജീവികളെ വളർത്തുന്നു. എന്റെ കുടുംബത്തിനായി ഞാൻ ഓരോ ദിവസവും കാട്ടിൽ ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടി കൊല്ലുന്നു; അതിനെ പിതൃകൾക്ക് അർപ്പിച്ച്, നന്നായി പാചകം ചെയ്ത്, കുടുംബത്തോടൊപ്പം ആഹാരം കഴിക്കുന്നു. എന്നാൽ, നിങ്ങൾയും നിങ്ങളുടെ കുടുംബവും അനുയായികളും ഒരുപാട് ജീവികളെ കൊല്ലുകയും, എപ്പോഴും ഭക്ഷിക്കാനോചിതമല്ലാത്തത് കഴിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്—ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ബ്രഹ്മാവ് പണ്ടുകാലത്ത് സസ്യങ്ങളും ഔഷധികളും സൃഷ്ടിച്ചു; യജ്ഞാർത്ഥം ഇവയെ ഭക്ഷിക്കണമെന്ന് വേദം പറയുന്നു. ദൈവ, ഭൂത, പിതൃ, മനുഷ്യ, ബ്രാഹ്മണ—ഇങ്ങനെ അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമത്തിനും, അവരിലൂടെ മറ്റ് വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും ഇതെല്ലാം നന്മയ്ക്കാണ് സ്ഥാപിച്ചത്; മറ്റ് വർണ്ണങ്ങൾക്കുള്ള എല്ലാ ശുഭകർമ്മങ്ങളും ബ്രാഹ്മണരാണ് നടത്തുന്നത്. ഈ ക്രമം പാലിക്കുമ്പോൾ ആഹാരം ശുദ്ധമാകും; അല്ലാത്തപക്ഷം ഈ ധാന്യങ്ങൾ പോലും മൃഗപക്ഷിമാംസത്തിന് തുല്യമാണ്—ദാതാവിനും ഭോക്താവിനുമൊക്കെ അതു മഹാമാംസം പോലെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഞാനെനിക്ക് ദൈവസ്വരൂപമുള്ള എന്റെ മകളെ, പുത്രത്തിനായി, നിങ്ങളെക്കു നൽകി; അവൾ, ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയായവൾ, ഒരു ജീവഹന്താവിന്റെ മകളാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നത്—നിങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളും, ദൈവാർച്ചനയും, അഥിതികൾക്ക് അർപ്പിക്കുന്ന അന്നവും കാണാൻ. എന്നാൽ, ഇവയിൽ ഒന്നും ഇവിടെ നടക്കുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല; അതിനാൽ, ഞാൻ ഈ വീട് വിട്ട് പിതൃകർമ്മം ചെയ്യാൻ പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ വീട്ടിൽ പോലും ഞാൻ ഭക്ഷണമില്ല, എല്ലാം പിതൃകർമ്മത്തിനായാണ്; ഞാൻ വേട്ടക്കാരനാണ്, ജീവഹന്താവാണ്, പക്ഷേ നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്ന് ഹാനി ചെയ്യുന്നവൻ അല്ല. എന്റെ മകൾ, ഒരു ജീവഹന്താവിന്റെ ഭാര്യയായി, നിങ്ങളുടെ പുത്രനുമായി വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതിനാൽ, മഹാപാപപരിഹാരമാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത്, മഹർഷേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, ആ സ്ത്രീയെ ശപിച്ചു: “മറുമകൾക്കും അമ്മായിക്കും ഒരിക്കലും വിശ്വാസമുണ്ടാവരുത്. ഒരു മറുമകൾക്കും അമ്മായിക്ക് ദീർഘായുസ്സുണ്ടാകണമെന്നു പ്രാർത്ഥനയുണ്ടാവരുത്.” ഇതു പറഞ്ഞ്, വേട്ടക്കാരൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, മഹർഷി ഭക്തിയോടെ ദേവതകളെയും പിതൃകളെയും പൂജിച്ചു; തന്റെ പുത്രനായ അർജുനകനെ കുടുംബത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചും മഹാതപസ്സുകാരനായ മഹർഷി തന്റെ കര്‍മം ചെയ്തു. വേട്ടക്കാരൻ, ധാർമ്മികനായവൻ, പെട്ടെന്ന് പ്രശസ്തമായ തീർത്ഥമായ പുരുഷോത്തമത്തിൽ എത്തി; അവിടെ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഭൂമിയെ അഭ്യർത്ഥിച്ച് ഒരു സ്തുതി ജപിച്ചു: “ദേവതകളുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, വിശാലമായ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ലക്ഷ്മി വസിക്കുന്നവനും, നല്ല ഭരണാധികാരിയുമായ, ധാർമ്മികരുടെ പരമഗതിയായ, മൂന്ന് പടികൾ എടുത്തവനും, മന്ദരപർവ്വതത്തെ താങ്ങുന്നവനും, എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നവനും ആയ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച ദാമോദരനായി, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ളവനും, അവയവങ്ങൾ കമലപൂവിനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നവനും, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവനും, പാതാളശത്രുവിനെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനും, മഹാത്മാക്കളാൽ പുകഴപ്പെടുന്നവനും, സർവ്വശരണ്യനായ ജനാർദ്ദനനുമായ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മാനുഷരൂപിയായ, നരസിംഹനായ, ഹരിയായ, ത്രിലോകാധിപനായ, അനന്തമായ മഹത്വമുള്ളവനായ, നല്ല വചനങ്ങൾ ഉള്ളവനായ, പുരുഷോത്തമനായ, അക്ഷരനായ, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായ, അതുല്യഗുണങ്ങളിൽ തൃപ്തനായ, പരമശ്രേയസ്സായി അറിയപ്പെടുന്നവനായ, മറ്റുള്ളവരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായ, മഹാഗുരുവായ വിഷ്ണുവിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പണ്ട്, പുരാതനമായ മധു-കൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവൻ, എപ്പോഴും ഭൂമിയെ തലയിൽ ചുമക്കുന്നവൻ. ഞാൻ ശക്തിയോടെ സ്തുതിച്ച ഈ ശാശ്വതനായ ദേവൻ വിഷ്ണു എനിക്ക് സന്തോഷവും ശക്തിയും നൽകട്ടെ. മഹാവരാഹൻ, യജ്ഞഭോക്താവായ ജനാർദ്ദനൻ, കമലസന്നിഭമുഖനായ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ, സമുദ്രത്തെ ചുരുക്കിയവൻ, എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. ഭൂതലവും ആകാശവും, ചന്ദ്രനും, ഭൂമിയും, വായുവും, അഗ്നിയും, സൂര്യനും, ജലവും—all ഇതെല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്; അത്ഭുതരൂപിയായ, ശാശ്വതനായ, ഭാഗ്യവാനായ വിഷ്ണു എപ്പോഴും എനിക്ക് ക്ഷേമം നൽകട്ടെ. ഈ ലോകം—ചലവും അചലവുമായ എല്ലാം—ഒരു തീയിൽ പകരംപോലെ അവനാൽ പൂർണ്ണമായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ തന്നെ എവിടെയും നിലകൊള്ളുന്നു; ആ വിഷ്ണു എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. പ്രതിസന്ധികളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ഈ ചല-അചലജഗത്തിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, അതിൽ ശിവാത്മാവു പ്രവേശിച്ചാൽ അതിനെ ലയിപ്പിക്കുന്നവൻ—അവനാണ് ഹരി, വിഷ്ണു, ഹര. ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച വേട്ടക്കാരൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.” അപ്പോൾ ഭൂമി ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, ഈ സർവ്വരൂപിയായ നാരായണൻ കൃതയുഗാരംഭത്തിൽ എന്ത് ചെയ്തു? ദയവായി അതിന്റെ സത്യം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ശ്രീവരാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ആദിയിൽ നാരായണൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; ഹരിയെ ഒഴികെ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവൻ സ്വയം ആനന്ദിച്ചു, പക്ഷേ തനിക്കിഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിച്ചില്ല. രണ്ടാംതരമായ ഒന്നിനെ ആഗ്രഹിച്ചു, ബുദ്ധിയും ആത്മാവും ചേർന്ന ഒരു ചിന്ത അവനിൽ ഉദിച്ചു; അതിനെ ‘അസു’ എന്ന് വിളിച്ചു, ഒരു നിമിഷം സൂര്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു അതിന്റെ പ്രകാശം. ആ ചിന്ത രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, ബ്രഹ്മണിന്റെ വിവേകമാകുന്നു; ‘ഉമാ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അവൾ എല്ലായ്പ്പോഴും മനുഷ്യരിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒന്ന് മാത്രം അക്ഷരമായ ‘ഓം’ ആയി അവൾ മാറി; അവൾ ഈ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭൂഃ, ഭൂവഃ, സ്വഃ, മഹഃ എന്നിങ്ങനെ അവൾ സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ ജന, തപ, അതിനുശേഷം ആത്മാവ് ലയിച്ചു; എല്ലാം ഒരു മുത്തുമാലയിൽ തന്തുപോലെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു. ശബ്ദരൂപിയായ ഈ സൃഷ്ടി ശൂന്യമായപ്പോൾ, ഭാഗ്യവാനായ ശങ്കരൻ തന്നെ ഹരിയായി നിലകൊണ്ടു. ഈ ലോകങ്ങൾ ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു, പരമരൂപം സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, മനസ്സിന്റെ ലോകം ഉണർത്തി, തന്റെ അളവിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ വികാരാവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതു വിഭജിച്ചപ്പോൾ ഭൂലോകം സ്ഥാപിതമായി. മധ്യേ മറ്റൊരു ലോകം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളത്; പ്രാചീനപുരുഷൻ അതിൽ കമലകോണത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ആ ദേവനായ നാരായണൻ, സൃഷ്ടാവിന്റെ തേജസ്സോടെ, തന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ആദ്യസ്വരം ‘അ’യും, ‘ഹ’ എന്ന വ്യഞ്ജനവും ഉല്പാദിപ്പിച്ചു. രൂപരഹിതമായ സൃഷ്ടിക്കു തുടക്കം കുറിച്ചപ്പോൾ, ദിശകളിലേക്ക് ശാസ്ത്രങ്ങൾ പാടിക്കൊടുത്തു; അവയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അളവറ്റ ആത്മാവ് വീണ്ടും ആശ്രയം ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മഹാതേജസ്സു ഉദിച്ചു: വലത് കണ്ണിൽ നിന്ന് അഗ്നിപോലെയും, ഇടത് കണ്ണിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രനിന്റെ തണുപ്പുപോലെയും. അതു കണ്ടു, പരമേശ്വരൻ ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ശ്വാസം ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് വായു. ആ വായു ഇപ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു, എല്ലാം വ്യാപിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് അഗ്നി, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മഹാജലം. ആ അഗ്നി തന്നെ ദൈവികതേജസ്സാണ്, ബ്രാഹ്മണരുടെ പരമകാരണമാകുന്നു; അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയരുടെ തേജസ്സും സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാരെയും, കാലുകളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.” ഇങ്ങനെ മഹത്തായ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം മഹർഷി വിവരിച്ചു.