വരാഹപുരാണമ്

രൈഭ്യൻ ഭഗവാനെ ഭക്തിയോടും സ്തുതിയോടും കൂടി ആരാധിച്ചു, പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തതും ഭഗവാനെ അതീവ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. “രൈഭ്യാ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീയേ, നിന്റെ ഭക്തിയും സ്തുതിയും കൊണ്ടും, ഈ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തതുകൊണ്ടും ഞാൻ അതിയായി സന്തോഷവാനായിരിക്കുന്നു. മഹാത്മനേ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ,” എന്നു ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ രൈഭ്യൻ ഭഗവാനേ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: “ദേവാദിദേവനായോ, സംകാദിമുനിമാർ വസിക്കുന്ന അതി പവിത്രമായ പഥം ദയവായി എനിക്ക് നൽകണമേ. ഗദാധാരി, താങ്കളുടെ കൃപയാൽ ഞാൻ അവിടെയും വസിക്കട്ടെ.” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയാകട്ടെ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞയുടൻ ഭഗവാൻ അദൃശ്യനായി. ദിവ്യജ്ഞാനത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട രൈഭ്യനും അക്ഷണത്തിൽ അദൃശ്യനായി. ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ രൈഭ്യൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സംകാദിമുനിമാർ വസിക്കുന്ന പുണ്യസ്ഥാനത്തെത്തി. രൈഭ്യൻ നിർദ്ദേശിച്ച ഗദാധാരി വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ സ്തോത്രം ഗയയിൽ പോയി പിതൃകർമ്മം ചെയ്തവൻ ആർ ആലപിച്ചാലും, അവൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാവും. ശ്രീവരാഹസ്വാമി തുടര്‍ന്നു പറഞ്ഞു: വസുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ രോഗമായി ഉണ്ടായിരുന്നവൻ, തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരമായ് നാലായിരം മനുഷ്യവത്സരങ്ങൾ കഴിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഓരോ തവണയും വനത്തിൽ ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടുകയും, ദാസന്മാരെയും അതിഥികളെയും അഗ്നിയെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മിഥിലയിൽ, എല്ലാ പുണ്യദിനങ്ങളിലും, ആ ജ്ഞാനി തന്റെ കുടുംബരീതിയനുസരിച്ച് പിതൃകർമ്മം നിർവ്വഹിച്ചു. അഗ്നിയെ നിരന്തരമായി സേവിച്ചു, സത്യം പറഞ്ഞ് സൗമ്യമായ വാക്കുകൾ സംസാരിച്ചു, ജീവനെ പോഷിപ്പിക്കാനായി പരിശ്രമിച്ചു, ജീവിയെ കൊല്ലാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിച്ചില്ല. അങ്ങനെ ധർമ്മവും മഹാനിഷ്ഠയും പുലർത്തി അവിടെ താമസിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ ഒരു പുത്രൻ—അർജുനകൻ—അവനു ജനിച്ചു. കാലക്രമേണ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള ഒരു പുത്രി—അർജുനകി—അവനു ജനിച്ചു. അവൾ യൗവനത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന അച്ഛൻ ചിന്തിച്ചു: “ഈ മകളെ ആര്ക്ക് നൽകണം? ആരാണ് യോഗ്യനായ പുരുഷൻ?” അവിടെത്തന്നെ അവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു: “മതംഗന്റെ പുത്രനായ പ്രസന്നൻ, ധാർമ്മികനായ വേട്ടക്കാരൻ, അവനാണ് യോഗ്യൻ.” അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ധർമ്മവ്യാധൻ, പ്രസന്നനെ മനസ്സിൽ വച്ച് മതംഗന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “മഹാത്മാവേ, നിങ്ങളുടെ പുത്രന് എന്റെ മകളായ അർജുനിയെ ദാനം ചെയ്യണം.” മതംഗൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ പുത്രൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പഠിച്ചവനാണ്; വേട്ടക്കാരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അർജുനകിയെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ മഹാതപസ്വിയായ ധർമ്മവ്യാധൻ തന്റെ മകളെ മതംഗന്റെ പുത്രന് സന്തോഷത്തോടെയും ജ്ഞാനത്തോടെയും നൽകി. ശേഷം ധർമ്മവ്യാധൻ തന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി; അർജുനകി ഭർത്താവിനെയും അമ്മാവിയെയും ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, അർജുനകിയെ അമ്മാവി വിളിച്ചു: “മകളേ, നീ ജീവഹന്തയാണെന്നപോലെ പെരുമാറുന്നു; തപസ്സോ ഭർത്താവിനെ യഥായോഗ്യം ആദരിക്കുവാനോ അറിയുന്നില്ല.” ചെറിയ ഒരു തെറ്റിനായി ശാസിക്കപ്പെട്ട ആ ബാല്യത്തിൽ തന്നെയുള്ള അരികം ചുരുണ്ട കന്യക, കണ്ണീരോടെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയി. അച്ഛൻ ചോദിച്ചു: “മകളേ, എന്താണ് കാര്യം? നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു?” അപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ, അമ്മാവി വലിയ കോപത്തോടെയും തീവ്രമായ വാക്കുകളോടെയും എന്നെ ജീവഹന്തയുടെ മകളെന്നു വിളിച്ചു; വീണ്ടും വീണ്ടും വേട്ടക്കാരന്റെ മകളെന്ന് പറഞ്ഞു.” ഇത് കേട്ട ധാർമ്മികനായ ധർമ്മവ്യാധൻ കോപത്തോടെ പ്രദേശവാസികളുമായി കൂടി മതംഗന്റെ വീട്ടിലേക്കു ചെന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ജയികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മതംഗൻ അവനെ ആദരിക്കുകയും, പാദപ്രക്ഷാലനജലം നൽകി സത്കരിക്കുകയും ചെയ്തു: “നീ എന്തിനാണ് വന്നത്? എന്ത് സേവനം വേണം?” എന്നു ചോദിച്ചു. വ്യാധൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ബോധമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതാണ് ഞാൻ ഉത്സുകതയോടെ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാരണം.” മതംഗൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ വീട്ടിൽ ഗോതമ്പും അരിയും യവവും ഉണ്ട്, എല്ലാം യഥാവിധി തയ്യാറാക്കിയതാണ്. ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനേ, ദയവായി കഴിക്കൂ.” വ്യാധൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉള്ള ഗോതമ്പും അരിയും യവവും എനിക്ക് കാണിക്കൂ. അവയുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ തിരിച്ചറിയും.” ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: മതംഗൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോതമ്പും അരിയും നിറച്ച ഒരു ചാളിയും മറ്റൊരു ചാളിയും ധർമ്മവ്യാധന് കാണിച്ചു. അവയവയെ കണ്ട ഉടനെ ധർമ്മവ്യാധൻ തന്റെ ഉത്തമാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു, എന്നാൽ മതംഗൻ അവനെ തടഞ്ഞു. മതംഗൻ ചോദിച്ചു: “ജ്ഞാനിയേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പോകാൻ തുടങ്ങി? ഞാൻ തന്നെ തയ്യാറാക്കിയ ഉത്തമഭക്ഷണം വീട്ടിൽ ഉണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് നീ കഴിക്കുന്നില്ല?” വ്യാധൻ പറഞ്ഞു: “നീ ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് ജീവികളെ കൊല്ലുന്നു; അത്തരം പാപിയായവന്റെ വീട്ടിൽ ആരാണ് ധാർമ്മികന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കുക?” “നിന്റെ വീട്ടിൽ ബോധമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം യഥാവിധി ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ജലജീവികൾ കാണുന്നില്ലേ?” “പ്രതിവർഷം ആയിരക്കണക്കിന് ഇവയെ വളർത്തുന്നു, മഹർഷേ. എന്റെ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഞാൻ പ്രതിദിനം ഒരു മൃഗം വേട്ടയാടുന്നു; അതു യഥാവിധി പിതൃകർമ്മത്തിന് സമർപ്പിച്ച്, കുടുംബത്തോടൊപ്പം കഴിക്കുന്നു.” “പക്ഷേ, നീയും കുടുംബവും അനുയായികളും അനവധി ജീവികളെ കൊന്ന് നിരന്തരമായി അശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു; ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.” “പഴയകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവു സസ്യങ്ങളും ഔഷധികളും സൃഷ്ടിച്ചു; യജ്ഞത്തിനുവേണ്ടി ജീവികൾക്ക് ഇവ ഭക്ഷിക്കാമെന്നു വേദം പറയുന്നു.” “ദൈവ, ഭൂത, പിതൃ, മനുഷ്യ, ബ്രാഹ്മണ—എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ചു.” “ബ്രാഹ്മണർക്കുവേണ്ടിയും, അവരിലൂടെയും മറ്റു വർണ്ണങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും ഇതെല്ലാം സ്ഥാപിച്ചു; മറ്റു വർണ്ണങ്ങളുടെ കർമങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ നിർവഹിക്കുന്നു.” “ഈ ക്രമം പാലിച്ചാൽ ഭക്ഷണം ശുദ്ധമാകും; ഇല്ലെങ്കിൽ, ഈ ധാന്യങ്ങളും മാംസംപോലെയാണ്, ദാനിക്കും ഭോജകനും അതു വലിയ മാംസംപോലെ കണക്കാക്കപ്പെടും.” “ഞാൻ എന്റെ മകളെ, ദിവ്യരൂപിണിയെ, പുത്രനുവേണ്ടി തന്നു; അവൾ ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഭാര്യയാണെങ്കിലും, ജീവഹന്തയുടെ മകളാണ്.” “അതിനാൽ, നിന്റെ വീടിന്റെ ആചാരങ്ങളും ദൈവാരാധനയും അതിഥിസത്കാരവും ഞാൻ കാണാൻ വന്നതാണ്.” “ഇവിടെ അതിൽ ഒന്നും കാണുന്നില്ല; അതിനാൽ, ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്റെ പിതൃകർമ്മം നിർവഹിക്കാനാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ.