വരാഹപുരാണമ്

വിദ്യയും ലോകപാലകരുടെ സ്ഥാനവും നേടുന്നതിനായി രുദ്രജലത്തോടെ ചടങ്ങുകൾ നടത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ വിധത്തിൽ, സമൃദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ഉള്ള ബ്രാഹ്മണന്‌ക്ക് അവന്റെ വിജ്ഞാനം തടസ്സമില്ലാതെ നിലനിൽക്കും. അവൻ ഉടൻ തന്നെ വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെയോ ആകും; യജ്ഞവിദ്യയുള്ളവൻ തന്റെ ശാസ്ത്രപ്രകാരമുള്ള വിധാനത്തിൽ ആരാധന നടത്തണം. ശാന്തമായ മനസ്സോടെ ദേവതകളെയും ലോകപാലകരെയും പൂജിച്ചതിനുശേഷം, അഗ്നി, വരുണൻ, വായുവിൽ ദഹിച്ചവർക്കുള്ള ഹോമങ്ങൾ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അർപ്പിക്കണം. സോമം പ്രാപിച്ച ശേഷം, ജ്ഞാനി നിർദ്ദിഷ്ടമായ വ്രതങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം. അതിനുശേഷം രുദ്രൻ, ആദിത്യൻ, അഗ്നി, ലോകപാലകർ എന്നിവരെ ആഹ്വാനിക്കണം. ഈ വിധത്തിൽ വ്രതം പ്രഖ്യാപിച്ചശേഷം ഹോമം നടത്തണം. പതിനാറക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ ഹവനം അർപ്പിക്കണം. ദേവതകളുടെ ദേവനായ ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം ഹവനം നടത്തണം. രാജാവ് ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, സ്വർണ്ണം നിറഞ്ഞ ഗ്രാമങ്ങൾ എന്നിവ ദാനം ചെയ്യണം. ഈ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന പുണ്യത്തിന്റെ മഹത്വം ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. മനസ്സിൽ ദീക്ഷയോടെ ഒരാൾ വീണ്ടും വരാഹത്തെ (വരാഹപുരാണം) കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത്തരം ഉച്ചാരണങ്ങൾ പുഷ്കരക്ഷേത്രത്തിൽ, പ്രയാഗയിൽ, സിന്ധുവിന്റെ സംഗമത്തിൽ നടത്തണം. ഗ്രഹണങ്ങളിലും അയനാന്തങ്ങളിലും ഉച്ചരിക്കുന്നവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ അത്യന്തം ഉന്നതമാണ്. ദേവതകളും തപസ്സു ചെയ്തു, ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: “എപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് പതിനാറു ഭാഗങ്ങളുള്ള വരാഹസ്വരൂപം പ്രാപിക്കും?” “അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ പരമപദം പ്രാപിക്കും; അങ്ങോട്ട് നിന്ന് തിരികെ വരികയില്ല.” ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു പുരാതനകഥയും ഇവിടെ പറയുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ശ്വേത എന്ന മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ പുഷ്പിതമായ വൃക്ഷങ്ങളോടും കാടുകളോടും കൂടി മുഴുവൻ ഭൂമി ദാനമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, “ദേവി, ഞാൻ ഈ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞു. “രാജാവേ, എല്ലായ്പ്പോഴും ആഹാരം ദാനം ചെയ്യുക; അതാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും സന്തോഷം നൽകുന്നത്. എല്ലാ ദാനങ്ങളിൽ ആഹാരദാനം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്. അതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ശ്രമത്തിലും ആഹാരദാനം ചെയ്യുക, മഹാനുഭാവാ.” രത്നങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, മനോഹരമായ നഗറുകൾ, ആനകളും മയിലിൻതോലുകളും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്തതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാജാവ് തന്റെ പുരോഹിതനായ വസിഷ്ഠനോട്, മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുന്നവരിൽ പ്രധാനനായവനോട്, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, താമ്രം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ദ്വിജന്മാർക്കായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി. എന്നാൽ, ദാനപദാർത്ഥങ്ങൾ കുറവാണെന്ന് അറിഞ്ഞ രാജാവ് ആഹാരം ദാനമില്ലാതെ വിട്ടു. അപ്പോൾ, ദേവി, കാലവും വിധിയും ചേർന്ന് മരണവന്നു. അവൻ വിശപ്പിലും പ്രത്യേകിച്ച് ദാഹത്തിലും പീഡിതനായി. അവിടെ, അവന്റെ മുമ്പത്തെ ജന്മത്തിലെ ദഹിക്കപ്പെട്ട രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാജാവ് വീണ്ടും ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി സ്വർഗത്തിൽ എത്തി. വസിഷ്ഠമഹർഷി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അസ്ഥികളെ ആരോ ചുമർത്തുന്നതായി കണ്ടു. അപ്പോൾ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ രാജാവിനോട് ചോദിച്ചു: “മഹാനുഭാവാ, ഞാൻ വിശപ്പിലാണ്; മുമ്പ് എനിക്ക് ആഹാരവും പാനീയവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.” രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുപ്രസിദ്ധനായ വസിഷ്ഠമുനി ചോദിച്ചു: “എന്ത് ചെയ്യണം ഞാൻ, രാജാവേ, പ്രത്യേകിച്ച് നീ വിശപ്പിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ?” രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണവും ദാനം ചെയ്താൽ ഒരാൾ സമൃദ്ധനാകും. എന്നാൽ, രാജാവേ, നീ അതിനെ ചെറുതായി കാണുകയും, അല്പം പോലും നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു; ഇപ്പോൾ നീ ദാനം ചെയ്യാതെ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു, ഞാൻ ചോദിച്ചാൽ നീ പറയൂ.