മഹാനുഭാവനായ റൈഭ്യന് മുന്നില് ആ മഹാത്മാവ് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വാക്കുകളാല് ഞങ്ങളുടെ ഐക്യം ഉടനടി സംഭവിച്ചു. ഈ പുണ്യഭൂമിയുടെ ശക്തിയാല് നാം പിതൃലോകത്തിലേക്കു പോകും, ഇതില് സംശയമില്ല. ഇവിടെ പിണ്ഡം നല്കിയതുകൊണ്ട്, നിന്റെ ഈ രണ്ട് മുത്തച്ഛന്മാര് ദുഷ്കര്മങ്ങള് ചെയ്തിട്ടും ദുരവസ്ഥയില് ആയിരുന്നിട്ടും, പരിപൂര്ണതയിലേക്കു ഉയര്ന്നു.” “ഈ പുണ്യസ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്—even ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ പുത്രന് പോലും ഇവിടെ പിണ്ഡം നല്കുമ്പോള് ശുദ്ധനാകുന്നു, വീണ്ടും ഉന്നതിയില് എത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, മകനേ, ഈ രണ്ടുപേരെയും വേര്തിരിച്ച് നിന്നെ കാണാനായി ഞാന് ഇവിടെ വന്നത്; ഇനി ഞാന് പോകുന്നു. റൈഭ്യാ, അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഞാന് ഭാഗ്യവാനെന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഗയയില് ഒരിക്കല് എത്തിയ്ക്കിലും, ഒരിക്കല് പിണ്ഡം നല്കിയാലും അതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്; എന്നാല് നീ എപ്പോഴും ഈ കര്മ്മത്തില് തന്നെ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.” “എന്ത് പറയാന് ബാക്കി, റൈഭ്യാ, നിന്റെ പുണ്യത്തെക്കുറിച്ച്? നീ തന്നെ ഗദാധരനായ നാരായണനെ നേരിട്ട് കണ്ട് അനുഭവിച്ചുവല്ലോ! അതുകൊണ്ടാണ് ഗദാധരന് സ്വയം ഈ പുണ്യസ്ഥലത്ത് സന്നിഹിതനാകുന്നത്; അതിനാലാണ് ഈ തീര്ഥം അത്യന്തം പ്രശസ്തമായിരിക്കുന്നത്.” ശ്രീവര്ാഹന് പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹായോഗി അപ്രത്യക്ഷനായി; അതിന് ശേഷം റൈഭ്യന് ഹരിയെ, ഗദാധരനെ, ഭക്തിയോടെ സ്തുതിച്ചു. റൈഭ്യന് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു: “ദേവതകളുടെ സംഘങ്ങള് വന്ദിക്കുന്ന ഗദാധരന് എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ; ക്ഷമയുള്ളവന്, വിശ്വാസത്തോടെ ഓര്ക്കുമ്പോള് ദു:ഖം നീക്കുന്നവന്, ദാനവസൈന്യങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നവന്, എല്ലാ ദു:ഖവും ഇല്ലാതാക്കുന്നവന്—നിനക്ക് വന്ദനം. രഹസ്യമായി ഞാന് പ്രാചീനനായ, പുരുഷോത്തമനായ, നിര്മലനായ, ജനങ്ങളുടെ ആശ്രയമായ, ബലിക്ക് വേണ്ടി ഭൂമി വഹിച്ച ത്രിവിക്രമനായ കേശവനു വന്ദനം. ശുദ്ധമനസ്സുള്ളവന്, സമ്പത്തുകളാല് ചുറ്റപ്പെട്ടവന്, ശ്രീയാല് അലങ്കൃതനായവന്, പാപരഹിത ഭൂഭൃതുക്കള് വന്ദിക്കുന്നവന്—ആ ഗദാധരന് ആരെങ്കിലും വന്ദിച്ചാല് അവന് സുഖത്തോടെ ജീവിക്കും. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പാദപദ്മം പൂജിക്കുന്നവന്, കങ്കണങ്ങള്, മാലകള്, ഭൂഷണങ്ങള്, കിരീടം ധരിച്ചവന്, സമുദ്രത്തില് ശയിക്കുന്നവന്, ചക്രം കൈവശമുള്ളവന്—ആ ഗദാധരനെ വന്ദിക്കുന്നവര് സുഖത്തില് ജീവിക്കും. കൃതയുഗത്തില് വെള്ളയും, ത്രേതയില് ചുവപ്പും, ദ്വാപരയില് മഞ്ഞയും, കലിയില് മേഘംപോലെയുള്ള കറുപ്പും ഉള്ള മഹാപ്രഭുവിനെ വന്ദിച്ചാല് സുഖം ലഭിക്കും. ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ച്, നാരായണസ്വരൂപത്തില് ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നവന്, രുദ്രനായി സംരക്ഷിക്കുകയും സംഹാരവും വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ആറുവിധരൂപങ്ങളുള്ള ഗദാധരന് ജയമുണ്ടാകട്ടെ. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളും അവനില് നിന്നു മാത്രം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; ആ ത്രിഗുണസ്വരൂപനായ ഗദാധരന് എന്നെ ധര്മത്തില് സ്ഥിരനാക്കട്ടെ, മോക്ഷം നല്കട്ടെ. ഈ ഭവസാഗരത്തില്, വേര്പാടെന്ന ഭയാനകമായ മുന്തിരികളോടും, ദു:ഖകരമായ കുരങ്ങന്മാരോടും കൂടി മുങ്ങുമ്പോള്, ആ ഗദാധരന് എന്നെ വലിയൊരു കപ്പല്പോലെ കരയിലേക്കു കൊണ്ടുവരട്ടെ. സ്വയംശക്തിയാല് ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ച ത്രിമൂർത്തി, അതില് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച പ്രകാശമുള്ള ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂവാഹനന്—അവനു വന്ദനം. ദേവാദികള്ക്കു രക്ഷയ്ക്കായി മത്സ്യാദി രൂപങ്ങള് സ്വീകരിക്കുന്നവന്, principal രൂപത്തില് എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവന്, ഗദാധരന്, അവന് എന്നെ പരമഗതിയിലേക്കു നയിക്കട്ടെ.” ശ്രീവര്ാഹന് തുടര്ന്നു: അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ജ്ഞാനിയായ റൈഭ്യന് സ്തുതിച്ചപ്പോള് വിഷ്ണു, ജനാര്ദനന്, പിതാംബരം ധരിച്ച് അപ്രത്യക്ഷനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈകളില് പിടിച്ച്, ഗരുഡനില് ഇരുന്നു, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച്, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തില് മഹാത്മാവ്这样 പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭക്തിയിലും, സ്തുതികളിലും, ഈ പുണ്യസ്ഥലത്ത് സ്നാനമാടിയതിലും ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്, റൈഭ്യാ. പറയു, നീ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?" റൈഭ്യന് പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവാ, സനകാദിമുനിമാര് വസിക്കുന്ന പാതയിലേക്ക് എന്നെ നയിക്കണമേ, ഗദാധരാ, നിന്റെ കൃപയാല് അവിടെ വസിക്കാനാകണം.” ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: “തീരുമാനം ചെയ്തു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി; ദിവ്യജ്ഞാനമുള്ള റൈഭ്യനും അപ്രത്യക്ഷനായി. ക്ഷണാര്ദ്ധത്തില് ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ കൃപയാല് അവന് സനകാദിമുനിമാര് വസിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തെത്തി. ഈ ഗദാധരനെ സംബന്ധിച്ച റൈഭ്യന് നിര്ദ്ദേശിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഗയയിലെത്തി പിണ്ഡം നല്കി ജപിച്ചാല് മറ്റുള്ളവരെക്കാള് ഉന്നതനാകും. ശ്രീവര്ാഹന് തുടര്ന്നു: വസുവിന്റെ ശരീരത്തില് രോഗമായി ജനിച്ചവന് നാലായിരം മനുഷ്യവര്ഷങ്ങളോളം സ്വഭാവത്തില് തന്നെ നിലകൊണ്ടു. ഓരോ തവണയും കുടുംബത്തിനായി കാട്ടില് ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടുകയും, സേവകരെയും അതിഥികളെയും അഗ്നിയെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മിഥിലയില്, എല്ലാ പുണ്യകാലങ്ങളിലും, തന്റെ കുലാചാരപ്രകാരം പിതൃകര്മ്മങ്ങള് നിര്വഹിച്ചു. അഗ്നിയെ നിരന്തരം സേവിക്കുകയും, സത്യം പ്രസന്നമായ വാക്കുകള് സംസാരിക്കുകയും, ജീവിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില് ശ്രദ്ധിക്കുകയും, ജീവിയെ കൊല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ധര്മത്തിലും, മഹതപസ്സിലും സ്ഥിരനായി അവിടെ വസിച്ചിരിക്കുമ്പോള് ഒരു പുത്രന് ജനിച്ചു—അര്ജുനകന് എന്ന, മുനിപോലെ ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവന്. കാലക്രമേണ, നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള അവനു ഒരു പുത്രി ജനിച്ചു—അര്ജുനകി എന്ന, ഉജ്ജ്വലവര്ണ്ണമുള്ളവള്. അവള് യൗവനത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോള്, ആ ധര്മജ്ഞന് ചിന്തിച്ചു: “ആര്ക്കാണ് ഈ മകളെ നല്കേണ്ടത്? ആര് യോഗ്യനാണ്?” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചപ്പോള് മടംഗപുത്രനായ പ്രസന്നന് എന്ന ധര്മവാനെക്കുറിച്ച് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, മടംഗന് പ്രസന്നനിലേക്കു ഉദ്ദേശിച്ച് തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “മഹാതപസ്വിനേ, അര്ജുനിയെ പ്രസന്നന് നല്കുക.” മടംഗന് പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകന് സന്തോഷവാനാണ്, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പൂര്ണ്ണമായും പഠിച്ചവന്; അര്ജുനകിയെ ഞാന് സ്വീകരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ മഹാതപസ്വിയായ ധര്മവ്യാധന് തന്റെ മകളെ പ്രസന്നന് എന്ന മടംഗപുത്രനു നല്കി. മകളെ നല്കിയ ശേഷം ധര്മവ്യാധന് തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി; അവള് ഭര്ത്താവിനെയും ഭര്ത്താവിന്റെ മാതാപിതാക്കളെയും ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിന് ശേഷം, അര്ജുനകിയെ ഭര്ത്താവിന്റെ അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “മോളേ, നീ ജീവഹന്താവുപോലെയാണ്; austerity ചെയ്യാനും ഭര്ത്താവിനെ ആദരിക്കാനും അറിയില്ല.” ചെറിയൊരു തെറ്റിനായി ശാസനം കേട്ട ആ ബാലിക, കണ്ണീര് വീഴ്ത്തി അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവളുടെ അച്ഛന് ചോദിച്ചു: “എന്താണ് മോളെ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?” അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോള് ആ സുന്ദരിയായ മകള് സംസാരിച്ചു.